ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
[اقتباس از کتاب فساد در توکیو: خبرنگار آمریکایی در پلیس گشت ژاپن، نوشتۀ جیک ادلستین]
‫« فساد در توکیو » ‫" فصل دوم - قسمت هفتم "
‫قابل توجه مسافرین پرواز چند مقصده‌ی شماره 542
‫از مبدا اسپانیا، شهر ایبیزا به ‫مقصد شیکاگو،
‫گیتِ خروجی این پرواز تغییر کرده
‫گیتِ جدید این پرواز، گیتِ سی‌3 می‌باشد.
‫آخرین باری که دیدمت خیلی کوچیک‌تر بودی‌ها!
‫جناب‌عالی تاخیر داشتی و من دقیقاً
‫دو ساعته که با این تابلو ‫احمقانه این‌جا وایستادم
‫پس لطفاً دهنت رو ببند.
‫منم دلم برات تنگ شده بود!
‫اصلاً نمی‌دونستم داداش داری.
‫اسمش چیـه؟
‫کایـتو.
‫بیا.
‫از من کوچیک‌ترـه؛ ‫مدرسه می‌ره.
‫پس قاعدتاً ازت باهوش‌ترـه.
‫مادرمون هم این‌طوری فکر می‌کنه.
‫چطور پسریـه؟
‫همیشه می‌گه الگوش منم؛ ‫هرجا می‌رفتم دنبالم می‌اومد.
‫خیلی عصبانی می‌شدم.
‫بهش می‌گفتم بره رد کارش.
‫می‌خواست یکی مثل من بشه؛ ‫عضو چیکاراها.
‫ولی به مادرمون قول دادم
‫هیچوقت چنین اجازه‌ای نمی‌دم.
‫اما هایما با زرنگی‌هاش ‫گولش زد.
‫برو بیارش بیرون.
‫سعی کردم.
‫- گوش نمی‌ده. ‫- پس دوباره تلاش کن.
‫و اگه گفت «نه» قبول نکن.
‫«هفت بار بخوری زمین، دفعه هشتم بلند می‌شی»
‫مثل مامان‌بزرگ‌های ژاپنی حرف می‌زنی!
‫برنامه خودت چیه؟
‫طبقِ نصیحت خودم عمل میکنم.
‫پول جور می‌کنم و ‫همه‌چی رو از اول راه می‌اندازم.
‫تا اون موقع باید حواسم ‫به دخترها باشه.
‫حواسم به اریکا و دایچی باشه.
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫من باید برم.
مراسم چند ساعت دیگه شروع می‌شه.
‫برمی‌گردی؟
‫دلت می‌خواد برگردم؟
‫آره.
‫خوبه.
‫ترجمه از «آیــــدا» ‫::. Ayda.NDR .::
‫عوض شدی.
‫- چرت نگو. ‫- استایل‌ت بهتر شده.
‫قبلاً مثل بچه خرخون‌ها ‫لباس می‌پوشیدی.
‫خب، روزها اون‌جا چیکار می‌کنی؟
‫خیلی دوست دارم بدونم.
‫می‌رم دنبالِ داستان واسه مقاله‌هام.
‫هی این‌ور بـدو، اون ور بـدو.
‫پس برنامه‌ کاری‌ت دست خودته.
‫آره. کاملاً.
‫و با این حال یه وقت خالی ‫پیدا نمی‌کنی زنگ بزنی به خانواده‌ت
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب ‫سَوای زندگی کسشعر من
‫حالت خوبه؟
‫می‌گذره.
‫ولی بیشتر بد می‌گذره.
‫بابا بلاخره متقاعد شد نظرش درمورد ‫این‌که «افسردگی وجود نداره»، غلطه.
‫بابا هیچوقت اینطوری فکر نمی‌کرد
‫تو که نمی‌دونی!
‫قبل از این‌که اوضاع ‫خیلی بدتر بشه رفتی.
‫به‌هرحال؛ یکم فعال شدم.
‫مامان و بابا وقتی سـرم‌گرمه ‫کمتر نگرانم هستن.
‫فقط باید یه‌کاری برام انجام بدی ‫بی‌زحمت.
‫مربوط به مدرسه‌ست.
‫باید یه‌سر بیای ‫باشگاه روزنامه‌نگاری‌مون؛
‫بعد من چندتا سوال ازت می‌پرسم؛ مثلاً
‫توی ژاپن دوست دختر داری؟
‫آره. می‌دونستم.
‫می‌دونستم ازدواج کردی و ‫به‌مون نگفتی!
‫حدست کاملاً اشتباه بود.
‫خوش اومدین.
‫ایشیدا آدم محتاطی بود؛ ‫همه‌چیز رو آروم نگه داشته بود.
‫اما این یکی...
‫این اوضاع موقتیه؛ تا وقتی که ‫تاناکا یه ایوبان جدید انتخاب کنه.
‫امیدوارم فقط چیزی‌ش نشه.
‫اون هم الان که توزاوا برگشته!
‫افراد توزاوا هر روز دارن زیادتر می‌شن.
‫فکرکنم ما هم آخر مجبور می‌شیم ‫جلوی اون‌ها سر خم کنیم،
‫وگرنه به سرنوشت ایشیدا دچار می‌شیم.
‫متاسفم بابت از دست دادن ایشیدا.
‫باید هم متاسف باشی!
‫بذار یه نصیحت بهت بکنم ‫برای وقتی‌هایی که آدم عزادارهـه!
‫غـم ممکنه ما رو وادار به تصمیمات ‫عجولانه‌ و ناگهانی‌ای بکنه.
‫باید جلوی این احساسات ‫مقاومت بکنی!
‫دستت رو بکش.
‫تا گلوت رو جـر ندادم.
‫بزودی می‌بینمت.
‫مرتیکه لاشی! تو مراسم ختم ‫خودش جبران می‌کنیم.
‫ساتو، به بچه‌هامون بگه اسلحه‌هاشون ‫رو آماده کنن.
‫با احترام، توزاوا اعلام کرده که ‫هیچ دستی توی اون حادثه نداشته.
‫الان داری طرف اون رو می‌گیری؟
‫اگه بدون مدرک حمله کنیم، ممکنه بقیه ‫گروه‌های هم‌پیمان ازمون دوری کنن
‫بنده توصیه می‌کنیم صبر کنیم.
‫صبر کردن واسه ترسوهاست!
‫کی فکر می‌کنه حق با ساتوـه؟
‫کایتو، تـو چی؟
‫جواب بده ببینم کایتو!
‫هر نظری که شما دارید، ‫اون درسته کاشیرا.
‫یعی ایوبان ما رو جوری بزرگ کرد که ‫از سایه خودمون هم بترسیم؟
‫یا جوری بزرگ‌مون کرد که وقتی یکی ‫به‌مون ضربه می‌زنه ازشون انتقام بگیریم؟
‫بله قربان!
‫آهای ساتو!
‫حس می‌کنی دستورات ‫من درست نیست؟
‫نه قربان.
‫لعنت بهش!
‫فقط چندتا سوال درمورد ‫همون پرونده داریم.
‫زیاد وقت‌تون رو نمی‌گیریم.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫این‌ها همون خالکوبی‌هایی ‫هستن که می‌گفتی؟
‫آره.
‫همین؟
‫سری قبل ازت خواستیم کسایی که ‫به کلوب حمله کردن رو برامون توصیف کنی.
‫یعنی واقعاً به ذهنت نرسید به‌مون ‫بگی خالکوبی‌هاشون شبیه هم بود؟
‫اون موقع تازه از زیر رگبار تفنگ ‫اومده بودم بیرون!
‫تازه گفتی اون معماره رو هم ‫درست نمی‌شناسی،
‫اما روزنامه‌ها می‌گن شما دونفر ‫تو رابطه‌ی عاشقانه بودین!
‫اگه کارـتون مربوط به پرونده‌ست لطفاً ‫باهام تماس بگیرین تا بیام ایستگاه پلیس.
‫خانم پرتر؛ ما فقط می‌خوایم ‫ابهامات رو برطرف کنیم
‫- یعنی تحت بازپرسی قرار گرفتم؟ ‫- نه.
‫اما ازتون می‌خوایم لطفاً بدون ‫خبردار کردن مـا
‫شهر رو ترک نکنید.
‫روز خوبی داشته باشین خانم پرتر.
‫هوف!
‫به محض این‌که پـام رو از در ‫بذارم داخل شروع می‌شه نـه؟
‫نگران نباش بابا.
‫عزیزم!
‫سلام مامان.
‫پسرم بلاخره اومد.
‫خدای من! نگاه‌ش کن...
‫نمی‌دونستم بعد از این‌که گفتی ‫برنامه‌هات به‌هم ریخته
‫- قصد داری بیای! ‫- می‌دونم. ببخشید.
‫کت و شلوارش رو ببین! ‫داره توی تنت زار می‌زنه.
‫غذا چی می‌خوری اون‌جا؟
‫ماهی خام که نشد غذا!
‫ماهی خام طعمه‌ست.
‫بخدا غذا می‌خورم؛ باور کنید.
‫خیلی‌خب؛ پدرت توی حیاطـه.
‫- نوشیدنی‌ها رسیدن؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫بله؛ لطفاً بذاریدشون زیر چـادر.
‫فکرکنم لامپِ 60 واتی مناسب باشه.
‫مراقب باش پیرمرد!
‫دلت که نمی‌خواد روز تولدت ‫کار بدی دست خودت.
‫سلام. سلام.
‫خیلی خوب به‌نظر می‌رسی.
‫واقعاً؟ ‫مامان که این‌طوری نگفت.
‫خب...
‫- کمکی چیزی نمی‌خوای؟ ‫- همه‌چی تحت کنترله.
‫حتماً خیلی خستتـه! ‫پروازت چقدر طول کشید؟
‫خیلی طول کشید دیگه می‌دونی، اما...
‫از خط بین‌المللی زمان رد شدیم،
‫انگار توی گذشته سفر کردیم!
‫کاش واقعاً همچین چیزی ممکن بود.
‫برو خستگی‌ت رو در کن.
‫آره. باید برم.
‫بابات خیلی خوشحاله.
‫منم همینطور.
‫می‌رم طبقه بالا دوش بگیرم ‫و لباسم رو عوض کنم.
‫- جاش. ‫- مامان، جیک!
‫خیلی خوبه که می‌بینم ‫خانواده‌ت رو در اولویت می‌ذاری.
‫می‌تونست بدتر باشه راستش!
‫قربان.
‫همه‌چیز مرتبه قربان.
‫ببخشید.
‫ جریان جیک؛ ‫اونطوری که فکر می‌کنی نیست.
‫- داشتم ازش خداحافظی می‌کردم. ‫- الان باید بابت این‌کار بهت جایزه بدم؟
‫به‌هرحال که توزاوا از من خسته شده بود.
‫با یکی دیگه آشنا شده؛ جوون‌ترم هست ‫می‌خواد جایگزینم کنه.
‫تموم شد؟
‫ایوبان گفته این رو امضا کنی.
‫اگه نکنی، به ایوبان می‌گم ‫قبول نکردی.
‫البته خیلی چیزها رو می‌تونم ‫بهش بگم.
‫کی آدرسم رو بهتون داد؟
‫هیچکس. پیدا کردن محل زندگی ‫پلیس‌ها کار آسونی نیست.
‫موقع حمله به اون گروه،
‫وقتی فرصت‌ش رو داشتی ‫چرا بهم شلیک نکردی؟
‫می‌تونستی راحت فرار کنی.
‫من قاتل نیستم.
‫- اما ایشیدا رو با بی‌رحمی تمام کشتی! ‫- فکر کردی به خواست خودم بود؟
‫تقصیر خودته!
‫وقتی که تو و اون زن کل گروه رو دستگیر ‫کردن؛ هیچ‌جایی برای رفتن نداشتم.
‫هیچ پولی.
‫هیچی!
‫به‌نظرت واسه کسی مثل من ‫راحت کار گیر میاد؟
‫چه ربطی به ماجرای ایشیدا داره؟
‫توزاوا اومد بهم پیشنهاد داد؛ ‫گفت ایشیدا رو بکش.
‫بهت اونقدری پول میدم که از شر ‫اینطوری زندگی کردن خلاص شی
‫چاره دیگه ای نداشتم.
‫تفنگی که توی کلوب استفاده ‫کردی کجاست؟
‫طرح محافظت از شاهد رو برام اجرایی کنید ‫تا هرچی می‌خواید رو به‌تون بگم!
‫فیلم‌های آمریکایی زیاد می‌بینی‌ها!
‫تو ژاپن همچین چیزایی نداریم.
‫خبری از توافق قبل از محاکمه هم نیست.
‫با دوتا قتل بهت حکم اعدام می‌دن.
‫شماها چهارتا آدم کشتین.
‫اما اگه کمک‌مون کنی؛ می‌تونیم بگیم ‫قتل غیرعمدی بوده.
‫توی زندان دست توزاوا بهت نمی‌رسه.
‫- حداقل تا بیست سال آینده. ‫- بیست سال؟
‫یا بیست سال یا اعدام.
‫انتخاب با خودته.
‫بیا با جایی که تفنگ رو ‫گذاشتی شروع کنیم...
‫اومدین! آخ جون.
‫سلام.
‫بیاین یه نوشیدنی‌ای ‫چیزی بخورین.
سومین قربانیِ حادثه حین شکار رو هم
آوردن برام.
‫فصلیه دیگه.
‫این وقت سال دائم به‌مون زنگ می‌زنن.
‫خب دلیل مرگ این یکی چی بود؟
‫شلیک تفنگ؛ از پشت جمجمه.
‫جیک.
‫آقای پائول لوت‌هولد رو یادت میـاد؟
‫ببخشید.
‫آقای لوت‌هولد؛ ‫خوشحالم از دیدن‌تون.
‫وقتی که جاش کوچولو بودی ‫من بـرات دکتر لوت‌هولد بودم.
‫الان پائول صدام کن. ‫خوش اومدی.
‫جات واقعاً خالی بود.
‫حالا ببینیم فردا ها واقعاً ‫همه‌چی همین‌طوره یا نه.
‫ایشون هم فیل هدلی هستن.
‫توی اداره کلانتری «بون کانتی» کار می‌کنن.
‫از آشنایی‌ت خوشوقتم جیک.
‫توی ژاپن از این خوراکی‌های باربکیویی ‫ندارن نـه؟
‫آره ندارن؛ اما خبری از بیماری‌های ‫قلبی هم نیست.
‫شنیدم توکیو با بقیه جاهای ‫ژاپن خیلی فرق می‌کنه
‫مودب‎‌تر و خیلی خجالتی‌ان ‫درسته؟
‫خب این رو می‌شه از قضیه اون رئیس مافیا ژاپنی
‫که هفته پیش از پنجره خونه‌ش پرت ‫شد پایین فهمید!
‫خب بگو ببینم؛ شرق آسیا چطوریه؟
‫خب راستش موزها لای پلاستیک ‫پیچیده می‌شن
‫و باید واسه یه هندونه 100 دلار پول بدی!
‫- داری الکی می‌گی! ‫- به‌خدا قسم.
‫و تفنگ اصلاً آزاد نیست.
‫قبلاً با یه کاراگاه کار می‌کردم که
‫یه بار یکی رو به جرم حمل گلوله ‫دستگیر کرد
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- آره بابات می‌گفت
‫- عاشقِ پرونده‌های جنایی هستی! ‫- آره درسته.
‫فقط باید اتفاق‌هایی که وقتی شب ‫می‌شه رو ببینی!
‫دقیقاً. ولی اونطوری هم که ‫فکر می‌کنید نیست.
‫زیاد قتل و این‌ها اتفاق نمی‌افته و خبری از...
‫دنیای خیالی مردم نیست.
‫خیالی!
شاعرانه‌ست می‌دونم!
‫تازه یه سری کلوب هم هست، برای ‫مرد هایی که...ببخشید مامان
‫- دوست دارن توسط خانم‌ها توی مترو انگشت بزن. ‫- وای...
‫یعنی اون کلوب‌ها شبیه مترو ساخته شدن
‫و مردها اینطوری وایمیستن.
‫وایو
‫- خدای من. ‫- که اینطور.
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- خبرهای خوب دارم.
‫تفنگ رو پیدا کردم.
منم یه خبر خوب دارم؛ دادستان با ‫حکم قتل غیرعمد موافقت کرد.
‫باید مجرم رو تا دو ساعت دیگه بفرستیم ‫دادگاه تا اظهاراتش رو ثبت کنن.
باید خودمون برسونیمش و ‫حواس‌مون بهش باشه. به کسی نگو.
‫عاشق این ایده‌هاتم آقای کاراگاه.
‫اشکالی نداره بشینم پیشت؟
‫ما درست و حسابی با هم آشنا نشدیم.
‫بنده «دین کودچ» هستم.
‫وایسا ببینم.
‫سردبیر ارشد روزنامه «سنت‌لوئییز» ؟
‫ممکن نیست! ‫من با اون روزنامه بزرگ شدم.
‫خب واقعاً خوشحالم.
‫من به‌خاطرِ به خبرنگاری علاقه‌مند شدم.
‫وقتی توی سربرنیتسا بودین ‫تمام کارهاتون رو می‌خوندم!
‫راستش منم چندتا ‫از کارهای تو رو خوندم.
‫افشاگری‌ای که درمورد دزدهای موتورسیکلت ‫کردی واقعاً تکان‌دهنده بود.
‫وایسا ببینم شما چطوری...
‫«میـچو» همیشه یه نسخه انگلیسی ‫از مقاله‌هاش منتشر می‌کنه.
‫فهمیدم پسر ادی هستی و ‫گفتم بخونم ببینم چطوریه.
‫- و واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم. ‫- وای! ممنونم.
‫ممنونم.
‫پدرت گفت مدت زیادی این‌جا نمی‌مونی.
‫نه راستش؛ من و می‌زوری فقط در صورتی ‫با هم می‌سازیم که زیاد این‎جا نمونم.
‫وقتی توی سربرنیتسا بودم؛
‫دو دسته خبرنگار داشتیم
‫اون‌هایی که دل توی دل‌شون ‫نبود برگردن خونه،
‫و اون‌هایی که اصلاً دل‌شون ‫نمی‌خواست برگردن.
‫و طی مدتی که اون‌جا بودم، تشخیص این‌که هرکس ‫جزو کدوم دسته‌ـست خیلی برام راحت شده بود.
‫می‌دونی چطوری تشخیص می‌دادم؟
‫آدم‌هایی که نمی‌خواستن ‫برگردن خونه شخصیت بامزه‌ای داشتن.
‫بی پروا و نترس بودن.
‫آدم‌هایی گرم و به‌شدت اجتماعی.
‫اون‌ها داشتن مردی که می‌خواستن ‫باشن رو می‌ساختن،
‫و بعد هم به هدف‌شون رسیدن.
‫فقط مشکل این افراد اینه که...
‫وقتی آدم قبلی‌ای که بودی ‫رو فراموش می‌کنی،
‫به خونه برگشتن خیلی کار سختیه.
‫چون شاید وقتی از خونه دور بودن ‫احساس بهتری داشتن.
‫شاید.
‫یا شاید هم فقط گمراه شده بودن.
‫می‌دونی؛ اگه دلت خواست کلاً برگردی این‌جا
‫پیش من جـا داری!
‫خوشحال شدم جیک.
‫از آشنایی‌تون خوشوقت شدم دین.
‫سلام؛ من ماریوما هستم.
‫سلام؛ من زنگ زدم یه سرنخ ‫خیلی مهم به‌تون بدم.
‫چه سرنخی؟
‫من شنیدم شینگو موراتا توانیایی ‫خارق‌العاده‌ای توی
‫پیدا کردن بهترین رستوران‌های ‫بیرون‌بر توکیو داره.
‫فکرکنم ارزش داره ‫یه نگاهی به این موضوع بندازین.
‫می‌گم یکی پیگیری کنه.
‫خیلی خوشحال شدم که برادرت رو دیدم.
‫هوم...
‫اونم خیلی خوشحال شد.
‫عالیه. خوشحال شدم.
‫- از نظرم عالی می‌شه باز هم رو ببینیم. ‫- آره. می‌بینیم.
‫فعالیت‌های فوق‌برنامه رئیست ‫رو بررسی کردی؟
‫آره؛ اما یکی دوتا جا که نیست.
‫دارم سعی می‌کنم ببینم ‫باید روی کجا تمرکز کنم.
‫اگه کمک خواستی حتماً بگو.
‫از خودت بپرس: به کی می‌تونم اعتماد کنم؟
‫که میچو رو به اندازه خودم دوست داشته باشه؟
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫یه لحظه بیا.
‫کوری‌هارا. از نظرم تو آدم مورداعتقاد ‫و محتاطی هستی.
‫ممنون.
‫می‌خوام یه سری تحقیقات برام انجام بدی. ‫داخلی!
‫فکر می‌کنم یکی از همکارهامون ‫داره به ضررمون کار می‌کنه.
‫ازت می‌خوام تمام مقالاتش رو ‫از آرشیو در بیاری،
‫و ازشون کپی بگیری. ‫به هیچکس هم نگو.
‫می‌دونم که می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫روت حساب باز کردم.
‫چشم.
‫- سخن‌رانی! ‫- سخن‌رانی!
‫من...
‫می‌ترکونی ادی!
‫- یه‌چیزی بگو. ‫- می‌خوام از..
‫به کمکت احتیاح داره.
‫برو، برو، برو، برو.
‫نگران نباش ما پیشتیم!
‫سلام، من...
‫همونطور که می‌دونید پسر خانواده‌ام.
‫خواستم یه سری حرف‌ها بزنم.
‫ممنونم که امروز تشریف آوردین.
‫واقعاً برای خانواده‌ام ارزش زیادی داشت.
‫و...
‫همینطور برای خودم.
‫البته خب معلومه که همه‌تون میاین.
‫یعنی ادی ادلستون دیگه؛ ‫استاد ساز و آواز.
‫من...
‫چیزهای زیادی از بابام یاد گرفتم.
‫از بچگی رفتن سر صحنه‌های جرم
‫هیچ آثار بدی روی روحیه‌ام نداشت
‫اتفاقاً...
‫خیلی من رو کنجکاو کرد.
‫پدرم بهم یاد داد...
‫مهم این نیست چقدر سوال می‌پرسی...
‫مهم اینه سوالِ درست رو بپرسی.
‫بهم یاد داد هیچ مشکلی نداره که با تمام قلب و روحت
‫به‌کارت اهمیت بدی؛
‫مخصوصاً وقتی داری ‫در راه کمک به مردم کمک می‌کنی،
‫حالا مرده یا زنده،
‫چون هرچی بیشتر کسایی رو داشته باشیم
‫که به بقیه اهمیت می‌دن؛ ‫جهان جای بهتریه.
‫و...
‫ادی ادلستن...
‫قلب خیلی بزرگی داره
‫قلبی که برای همه‌کس جـا داره.
‫باعث افتخارمه که پسرت هستم.
‫پس می‌خوام جلوی همه بگم...
‫تولدت مبارک بابا.
‫تولدت مبارک.
‫تولدت مبارک ادی.
‫خیلی دوستت داریم.
‫خیلی دوستت داریم ادی.
‫به‌نظرتون چقدر طول می‌کشه ‫تا بیمه پول جبران خسارت رو بده؟
‫حداقل سه ماه.
‫من زودتر به اون پول نیاز دارم.
‫بنده فقط خسارت رو برآورد کردم ‫و نظرم رو گفتم.
‫پس ظاهراً باید با یکی ‫دیگه حرف بزنم.
‫این‌جورچیزها باید به تائید چندتا ‫سازمان برسه.
‫طول می‌کشه؛ ‫خبرتون می‌کنیم.
‫آهای. خواهرت رفت بخوابه؟
‫بی‌هوش شده.
‫ظاهراً حالش خیلی بهتره.
‫یه‌کم پیشرفت می‌کنه؛ ‫دوباره یکم پسرفت.
‫یعنی چقدر پسرفت می‌کنه؟
‫در حدی که بستری شد،
‫چند هفته.
‫دوباره سرپـاش کردیم.
‫بستری شده بود و هیچکس ‫به من چیزی نگفت؟
‫برمی‌گشتی؟
‫جس درمورد ارائه‎ی مدرسه‌ش ‫بهت گفت؟
‫آره؛ همون سوال و جوابِ روزنامه مدرسه؟
‫خیلی براش مهمه جیک.
‫مدت‌هاست درمورد هیچ‌چیز ‫اینقدر خوشحال نبوده.
‫- حتماً می‌رم باهاش بابا. ‫- خوبه.
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنون.
‫امشب آروم‌ترین شبی بود که ‫طی مدت‌ها داشتم.
‫با کارت درگیری یا با خانم‌ها؟
‫اگه هردوش با هم باشه چی؟
‫- کیه دخترـه؟ ‫- اون...
‫راستش تو یه شرایط پیچیده گیر کرده ‫و داره سعی می‌کنه ازش خارج بشه.
‫خشونت خانگی؟
‫کسی که باهاش درگیره آدم ‫خیلی وحشی‌ایه.
‫نمی‌دونم حالا واقعاً اون رو اذیت می‌کنه ‫یا نه...
‫ولی ممکنه کار خودش باشه.
‫و تو داری تو این قضیه ‫بهش کمک می‌کنی؟
‫دارم سعی می‌کنم.
‫اما دوستش داری!
‫دوستش دارم.
‫تو پسر خیلی خوبی هستی جیک.
‫واقعاً می‌گم.
‫تو دنیایی که به هیچی نمی‌شه ‫اعتماد کرد،
‫فقط همین یه‌مورد حالم رو خوب می‌کنه
‫می‌دونم پسر خوبی بزرگ کردم.
‫امیدوارم یه‌روزی ‫دوباره برگردی این‌جا،
‫ازدواج کنی و بچه‌دار بشی.
‫می‌دونم دربرابر دنیایی که اون سمت دنیا واسه ‫خودت ساختی زیاد جالب نیست...
‫اما از نظرم این‌جا واقعاً خوشحالی.
‫اون سمت هم خوشحالم.
‫همین دیگه پسرم...
‫اون سمت دنیاست.
‫ما که نمی‌دونیم چون اون‌جا نیستیم.
‫دوست دارم بدونین.
‫یه‌بار یکی از همین ‫چاقوها رو کردن توی شکمم.
‫14 سانت رفت داخل!
‫می‌دونم.
‫من دوست دارم تو جزو چیزهایی ‫باشی که ارزش دارن.
‫تو هایما رو درک نمی‌کنی.
اون یه بی‌شرف بیشتر نیست
‫بیا.
‫ایوبان دستور داده بریم ناگونو ‫تا به یه مورد رسیدگی کنیم.
‫هایما مست کرده و طرف رو کُشته.
‫یکی از برادرهای سابق‌مون ‫به نام «اوتا».
‫بعدش هم، بهت دروغ گفته!
‫من هرگز هدف بعدی توزاوا نبودم.
‫این‌طوری بهت گفته تا ‫تو رو بفرسته بکشیش!
‫جون تو اصلاً براش مهم نیست.
‫کایتو.
‫اگه یه راهی پیدا کنم که پای ‫تو رو از این وسط بکشم بیرون،
‫بهم اطمینان بده که می‌ری!
‫می‌تونی بری.
‫وقتی رسیدیم دادگاه؛ ‫از در پشتی وارد می‌شیم.
‫منتظرمون‌ ان؟
‫فقط افراد خودمون؛ نه کس دیگه‌ای.
‫می‌شه یه سیگار بهم بدی؟
‫سیگار نیاوردی با خودت؟
‫این‌طوری که به‌گا می‌ری.
‫نیروی پشتیبانی می‌خوایم.
‫سلام.
‫سلام لونا.
‫از بعد قضیه اونیکس دیگه ندیدمت.
‫- خدایا. آره. خیلی وقت می‌گذره. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اوضاع کلوب افتضاحه!
‫همه‌ش پلیس میاد.
‫فکرمی‌کنن ملکه‌ی قتل اون منطقه منم.
‫بیمه هم داره واسه پرداخت خسارت‌ها ‫دست دست می‌کنه.
‫هیچ پولی ندارم؛ ‫اوضاع کاملاً به هم ریخته لـو.
‫واقعاً متاسفم سـم. مشخصه خیلی ‫بهت سخت گذشته.
‫- ببخشید نمی‌خواستم غر بزنم. ‫- فدای سرت.
‫حالت خوب نیست. ‫حق داری غر بزنی.
‫راستش برای درد و دل زنگ نزدم؛
‫با این حال که واقعاً ازت ممنونم.
‫امیدوار بودم بتونی بهم کمک کنی.
‫یعنی به من و دخترهام ‫توی اونیکس یه جایی بدی.
‫- فقط برای یه مدت که... ‫- ببخشید اما نمی‌تونم.
‫دخترهام آدم‌های خیلی خوبی ان.
‫هرجا که برن اون‌جا رو گلستون می‌کنن.
‫با دوک صحبت کن؛ به‌خاطر خودم که نمی‌گم ‫به‌خاطر اون‌ها.
‫- ببخشید، باشه؟ ‫- خب چرا؟
‫چون توی کلوب شما آدم کشتن!
‫سوژه اصلی داستان تویی و هرکسی هم که
‫ربطی به تو داشته باشه، ‫بخشی از این ماجراست.
‫بهت که گفتم کار کردن با یاکوزاها
‫آخر و عاقبت خوشی نداره!
‫همه‌ش با خودم می‌گم کاش ‫توی اونیکس می‌موندی.
‫ولی دوست نداشتم. ‫من کسب و کار خودم رو ساختم!
‫کارم حرف نداره! ‫نمی‌خوام بذارم از بین بـره.
‫می‌شه بذارین یه عکس بگیرم...
‫- ایشون هم توی کلوب شما کار می‌کنه؟ ‫- قراره از کشور خارج بشین؟
‫عکس نگیرین! برین پی کارتون!
‫ولش کنید! ‫اون ربطی به این قضیه نداره.
‫- گفتم عکس نگیرین! ‫- بسه!
‫گفتم عکس نگیرین!
‫هردو تیرانداز مُردن. ‫شاهد دیگه‌ای هم نداریم.
‫حتماً توزاوا استخدام‌شون کرده بوده.
‫حتماً یکی از بچه‌های خودمون ‫به‌مون خیانت کرده.
‫هنوز اون تفنگ رو تحویل ندادی؟
‫خوبه. ‫فعلاً تحویلش نده.
‫با این اوضاع ممکنه ناپدید بشه.
‫شنود تلفن‌های توزاوا به‌کجا رسید؟ ‫تنها سرنخیه که برامون باقی مونده.
‫تماس های این چند روزه رو ‫داریم که باید گوش‌شون کنیم.
‫اما فعلاً به چیز غیرعادی‌ای ‫برنخوردیم.
‫باید هرچیزی که داریم رو بررسی کنیم.
‫تا بلاخره یه‌چیزی پیدا کنیم.
‫می‌بینم که دهنت آب افتاده عزیزم!
‫خیلی دلم واسه این غذا تنگ شده بود.
‫اون‌جا طالبی 100 دلاری دارین؛
‫- کلوب‌های شبیه مترو دارین. ‫- مامان...
‫اما یه بشقاب سوسیس تخم‌مرغ ‫واسه صبحونه‌تون ندارین؟
‫چرا؛ ولی نه اونطوری که مامانم درست می‌کنه.
‫اوه
‫هوم.
‫دیدم دیشب داشتی با دین صحبت می‌کردی.
‫آره. دین کودچ هم توی مهمونی بود.
‫آره.
‫بهت پیشنهاد کار داد؟
‫نه.
‫یعنی خب یه‌جورایی داد
‫واسه آینده.
‫ولی خب این‌جا دیگـه!
‫آهان...
‫بذار حدس بزنم. دلت می‌خواد ‫قبولش کنم.
‫آره اما می‌دونم که قبول نمی‌کنی.
‫یعنی چی؟
‫واسه این‌که از ما دور بشی ‫چقدر به خودت سختی دادی.
‫- مامان؟ ‫- آره خب...
‫می‌دونم که حالا کاملاً درمورد ما نیست.
‫حالا تا جایی که من می‌دونم.
‫اما نهایت تلاشت رو کردی.
‫تخم‌مرغ‌ها آماده شدن.
‫بشقابت رو بده جیک.
‫صدام کردی جیک؟
‫آره خب خیلی وقته از این‌جا رفتی دیگه
‫الان دیگه جیک شدی.
‫ترسوندیم!
‫این فایل صوتی برای ‫تلفنِ اتاق توزاوا تو یه هتله.
‫- سلام. ‫- سلام عزیزم.
‫من مارج هستم
‫از مرکز پزشکی جنوبِ مینه‌سـوتـا.
‫بابت صورت‌حسابِ معوقه‌ی
‫عملِ آقای تاناکا زنگ زدم.
‫الـو؟
‫اشتباه گرفتین.
‫«مارج» از کجا؟
‫مرکز پزشکی مینه‌سوتا جنوبی.
‫فکر می‌کردم توزاوا نتونسته ‫ممنوع الخروجی‌ش رو لغو کنه!
‫- گفتن نذاشتن بره آمریکا! ‫- طبق گفته شیگه‌ماتسو...
‫اما این‌طور که معلومه رفته!
‫طبق گفته های مارج آره!
‫ساتـو؟
‫من بی‌شرفم؟
‫بهت که گفتم!
‫من همه‌جا چشم و گوش دارم!
‫گورت رو گم کن.
‫تا ابد.
‫وگرنه گلوی برادرت رو همین‌جا جر می‌دم.
‫ایشیدا ایوبان بهم گفته بود
‫تو یه دروغ‌گویِ بزدلی!
‫از این‌جا تبعید می‌شی.
‫دیگه این سمت‌ها نبینمت...
‫وگرنه می‌کشمت!
‫حالا هم گورت رو گم کن.
‫بعد هم قراره ازت درموردِ
‫دستگاه‌های فروش شورت سوال بپرسم.
‫از اون‌جایی که مثلاً ‫تو یه خبرنگاری؛
‫این کاملاً بی‌ربطه
‫اما جواب بله‌ست، همچین ‫چیزی داریم اون‌جا.
‫- چقدر چندش، بیا اصلاً... ‫- آره بیا بی‌خیالش بشیم.
‫الان داری رو چه موضوعی کار می‌کنی؟
‫حسابی درگیر فعالیتِ غیرقانونی ‫یه باند موتورسواری بودم.
‫می‌تونی درمورد اون‌ها سوال بپرسی.
‫و...
‫این‌که چطوری به منابع‌ اصلی‌شون ‫نزدیک شدم
‫جاشوا جیک ادلستین ‫قانون‌شکن رو ببین!
‫مثلاً چه انتظاری داشتی؟
‫کدوم بخش از کارـت رو بیشتر ‫از همه دوست داری؟
‫خیلی‌خب.
‫از نظرم غیرقابل‌پیش‌بینی بودنش؛
‫این‌که هیچوقت نمی‌دونی ‫چی در انتظارته.
‫وقتی که این‌جا زندگی می‌کردم ‫همه‌چی انگار از قبل طراحی شده بود.
‫همیشه یک‌شکل بودن اوضاع...
‫یه‌جورایی کلافه‌ام کرده بود.
‫خودت چی؟
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی...این‌جا خوشحالی؟
‫بعد از تموم شدن مدرسه ‫می‌خوای همین‌جا بمونی؟
‫فعلاً تنها هدفم تموم کردن مدرسه‌ست.
‫به بیشتر از اون نمی‌تونم فکر کنم.
‫من می‌رم.
‫خانه ادلستین‌ها.
‫- جیک؟ ‫- آقای کاتاگیری؟
‫- می‌تونی صحبت کنی؟ ‫- آره.
‫شواهدی به دست‌مون رسیده که ‫نشون می‌ده توزاوا
‫برای عمل جراحی رفته مینیاپولیس!
چطوری؟ لیست انتظار عمل پیوند خیلی طولانیه.
مردم مدت ها منتظر میمونن؛ با این حال که مشخص نیست اصلاً کبد مطابق بهشون پیدا بشه یا نه.
‫حتماً به کسی رشوه داده یا تهدیدشون کرده.
‫- به‌هرحال به کارمون میاد. ‫- آره.
‫باشه. هرچی شد بهم بگین.
‫جیک، مینیاپولیس تا سنت‌لوئیس با هواپیما
‫فقط یک ساعت و نیم فاصله داره.
‫من تازه دیشب اومدم این‌جا.
‫به‌نظرت اگه بدونه ما همچین
‫اطلاعاتی رو داریم چیکار می‌کنه؟
‫تو اون‌جایی...
‫جز تو هیچکس رو نداریم!
‫جیک؛ جز تو نمی‌تونم به ‫کسی اعتماد کنم!
‫برای مصاحبه برمی‌گردی دیگه؟
‫معلومه که آره؛ نهایت یه ‫روز توی مینیاپلیس می‌مونم.
‫عزیزم، عزیزم، فقط...
‫نمی‌دونم چرا نتونستن یکی دیگه ‫رو واسه این‌کار پیدا کنن.
‫چون من این‌جام مامان؛ بقیه‌شون ‫اون سمت دنیان.
‫خیلی دوره خب.
‫کمکی از دست من برمیاد؟
‫کمک؟ مثلاً چه کمکی؟
‫چند نفر رو توی مرکز درمانی مینه‌سوتا جنوبی ‫می‌شناسم.
‫رئیسِ بخش مغز و عصاب ‫یکی از دوست‌های قدیمی‌امه.
‫شاید بدونه...
‫کی رو می‌خواستی؟ ‫رئیس بخش کبد؟
‫آره؛ کبدشناسی.
‫خب؛ اگه بخوای می‌تونم بهش زنگ بزنم.
‫واقعاً ازت ممنون می‌شم بابا.
‫دیدی؟ بابات اونقدرها هم که فکر می‌کنی ‫به‌دردنخور نیست!
‫اگه جوون‌تر بودم باهات می‌اومدم.
‫امیدوارم توی این مورد به پزشکی ‫قانونی نیازی نباشه بابا.
‫- زود می‌بینمتون. ‫- فردا می‌بینیمت.
‫مراقبت کن.
‫زنان این کشور لطف و محبت زیادی ‫نسبت به من داشتن.
‫آقای آکیرا، شما قبلاً میزبان ‫شماره‌ی یک توکیو بودین.
‫- الانم که تبدیل به یه شخصیت تلوزیونی معروف شدین. ‫- بله
‫امروز خیلی جذاب شدین!
‫ارزش این لباس و جواهرات‌تون چقدره؟
‫نمی‌تونم قیمت‌ش رو بگم؛ اما اونقدری ‫هست که بشه باهاش یه ماشین لوکس خرید.
‫ولی جداً، هیچ شکایتی ندارم.
‫جت‌های شخصی، وسایل لوکس ‫صبحانه همراه شامپاین!
‫واقعاً زندگی خوبیه و خیلی خوش شانسم.
‫خوش‌شانس و پولدار!
‫پس بابات بیل رو می‌شناسه.
‫آره؛ عالیه.
‫- دنیای کوچیکیه... ‫- واقعاً.
‫ممنونم با این‌که اومدنم خیلی ‫عجله‌ای شد
‫وقت گذاشتین تا باهام صحبت کنین
‫آره خب چند دقیقه بیشتر ‫سرم خلوت نیست
‫گفتی داری مقاله می‌نویسی؟
‫آره؛ چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫برای روزنامه میـچو توی شهر توکیوـه!
‫موضوع مقاله‌مون درموردِ چگونگی انتقال ‫نوآوری‌های ایالت متحده
‫در پزشکی، بـه کشور ژاپنه.
‫خوشحال می‌شم به‌تون کمک کنم.
‫خب؛ برای شروع می‌تونین از آمارِ
‫- لیست انتظار پیوند اعضا برامون بگین؟ ‫- خیلی طولانیه!
‫در حال حاضر 400 نفر توی لیست‌مون هستن.
‫این آمار فقط آمار افراد آمریکایی‌ هستن
‫یا مردم خارجی هم قاطی‌شون هست؟
‫توی این مرکز درمان بیگانگان ‫صورت نمی‌گیره.
‫این لیست مختصِ مردم آمریکاست.
‫خب، میانگین زمانِ انتظار ‫برای پیوند کبد چقدره؟
‫خب، توی این مرکز، حدود 5 سال.
‫امیدوارم به کارتون بیاد.
‫ببخشید که عجله دارم؛ ‫اما باید برم.
‫نه. ممنونم که وقت‌تون ‫رو در اختیارم گذاشتید.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- ساعت قشنگیه!
‫اوه! ممنونم.
‫دکتر واکر، حدود چند درصد از بیماران
‫طِی زمان انتظار برای پیوند کلیه ‫جون‌ خودشون رو از دست می‌دن؟
‫خب فکرکنم حدود 10 درصد.
‫اون «واشـرون کنستانتین» رو ‫از کجا خریدین؟
‫- ببخشید؟ ‫- ساعت رو می‌گم.
‫مدلِ واشرون کنستانتین‌ـه؛ مگه نه؟
‫- می‌دونم که به‌شدت کم‌یاب هستن. ‫- والا من خبر ندارم.
‫یه‌راست برم سر اصل مطلب، من ‫دوست دارم مقاله‌ام درموردِ
‫زحمات بی‌وقفه شما و این مرکز ‫درمانی باشکوه باشه؛
‫دوست ندارم درموردِ اون ساعت باشه که
‫یه گنگ‌ستر به‌شدت معروفِ ‫ژاپنی به‌تون هدیه دادتش؛
‫تا اسمش رو بذارین توی لیست انتظار،
‫- و بعد جراحی‌ش کردین. ‫- ببین؛ من هیچ...
‫اما اگه کمکم کنی؛ مطمئن ‫باش همچین کاری می‌کنم.
‫بعدش هم تا عمر داری ‫کارت رو از دست می‌دی.
‫- آقای کاتاگیری. ‫- جیک.
‫آماده‌ای؟
‫توزاوا نه تنها توی مرکز درمانی ‫مینه‌سـوتا عمل پیوند کبد انجام داده،
‫بلکه به محض این‌که ‫کبد مطابق باهاش پیدا شده،
‫سریع آماده‌ش کردن و روز بعد ‫دوباره عمل کرده.
‫- کی این‌ها رو بهت گفته؟ ‫- خودِ جراحش!
‫دکتر واکر.
‫ظاهراً طرف یکی بوده که سرتاپاش ‫خالکوبی داشته
‫و به‌زور می‌تونسته ‫انگلیسی حرف بزنه
‫بیرون اتاق عمل و ریکاوری هم ‫کُلی نگه‌بان وایستاده بوده!
‫اسم بیمار «اسپنسر تاناکا» ثبت شده!
‫اس، تی!
‫بعد از عمل هم
چندتا مرد ژاپنی میان و به دکتر واکر
‫یه ساعت 250 هزاردلاری می‌دن
‫و بهش می‌گن که به هیچکس ‫حرفی نزنه.
‫سوال اصلی اینه که،
‫چطوری توزاوا با این‌که ممنوع‌الخروج بوده ‫اومده این‌جا؟
‫به کی پول داده بوده تا ‫بتونه از مرز خارج بشه؟
‫یه خبرایی این وسط هست!
‫و کُلی سوال دیگه.
‫کی برمی‌گردی ژاپن؟
‫کلاً چهار روز دیگه اونجام.
‫جیک؛ ما چهار روز وقت نداریم.
‫من هم وقت ندارم!
‫نمی‌تونم همینطوری ول کنم بیام! ‫خانواده‌ام من رو می‌کشن.
‫جیک، توزاوا داره تحکیمِ قدرت می‌کنه.
‫تو الان یه مدرک خیلی محکم ‫علیه‌ش گیر آوردی.
‫ببخشید که همچین درخواستی دارم...
‫اما باید قال این قضیه رو بکنیم
‫وگرنه افراد بیشتری می‌میرن.
‫این‌جا بهت نیاز داریم! همین حالا.
‫خانه ادلستین‌ها.
‫سلام. چه‌خبر؟ ‫کارـت حل شد؟
‫خیلی خوشحال شدم! نمی‌تونم صبرکنم ‫تا بیای و همه‌چی رو تعریف کنی.
‫داری برمی‌گردی؟
‫کجا؟ توی دالاس چیکار می‌کنی؟
‫جیک...
‫پس خواهرت...
‫به جس قول دادی! ‫الان اون...
‫همه‌ش منتظره که برگردی.
‫اینطوری اصلاً درست نیست.
‫الان من به مادرت چی بگم؟
‫متوجه ام که مجبور بودی؛
‫اما موضوعات مهم‌تر و ضروری‌تر از خانواده
‫فقط در صورتی وجود دارن که
‫خودت اجازه بدی.
‫مراقبت کن.
ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
‫شلیک کن.
‫آخ!
‫لعنت بهش! بیا بریم.
‫ترجمه از «آیــــدا» ‫::. Ayda.NDR .::