‫آنچه در "راه بازگشت به خانه" گذشت...
‫- این دیگه چه کوفتیه؟ ‫- فکر می‌کنی دیدیش؟
‫یه بار یکی تماس گرفت. ‫من چیزهای وحشتناکی به کت گفتم.
‫- یه سری از زخم‌ها عمیقن. ‫- مثل لینگرمور؟
‫من و مادرت 17 سال با هم حرف نزدیم.
‫نمی‌تونی با کت بری، خب؟ ‫اون باید با بِرِیدی ازدواج کنه.
‫خداحافظ، آلیس.
‫کافیه!
‫مامان!
‫کت! کت!
‫مامان!
‫اون حالش خوبه؟!
‫الیوت، یه کاری بکن!
‫با اورژانس تماس گرفتید، ‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫سلام، توی لینگرمور یه اتفاقی افتاده.
‫- الیوت! ‫- لطفاً عجله کنید.
‫من چی‌کار کردم؟!
‫باید اوضاع رو درست کنم، ‫باید برگردیم.
‫چرا مجبورم کردی برم؟
‫پلیس داشت از همه بازجویی می‌کرد.
‫- باید از اونجا می‌زدی بیرون. ‫- من حرف گوش ندادم
‫و الان اوضاع عوض شده. ‫قرار نبود این اتفاق بیفته!
‫الیوت، باهام حرف بزن. ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫کت یهو بین‌مون قرار گفت و من...
‫ببین، من داشتم... ‫من داشتم با بِرِیدی دعوا می‌کردم!
‫چی؟ چرا؟ ‫تو که همچین آدمی نیستی، پسر.
‫تو نمی‌فهمی، نیک! ‫من امشب همه‌چی رو خراب کردم!
‫کت... معذرت می‌خوام، کت.
‫الیوت.
‫الیوت!
‫رفیق، باهام حرف بزن! ‫بهم بگو این کتاب چیه!
‫پس تو تموم سفرهای آلیس رو نوشته بودی؟
‫می‌دونستی چه اتفاقی قراره بیفته؟
‫- چی؟ ‫- من فقط چیزی که آلیس تجربه کرد رو می‌دونم، نه کل داستان رو.
‫کافیه! شماها دارین در مورد چی حرف می‌زنید؟
‫یه شوخی مسخره‌ست، نه؟
‫تو که داری بهم نمی‌گی...
‫بچه‌ی کت ‫و آلیسی من می‌شناختم یه نفرن.
‫آره. همین رو داریم می‌گیم.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
‫اوه، واسه "نامه به مامان" خیلی زوده.
‫خب، پسرت سحرخیزه.
‫نمی‌دونم اینش به کی رفته.
‫امروز چی داریم، هان؟
‫نقشه‌ی چیزیه که وقتی کشاورز شدم ‫قراره اینجا بکارم.
‫و این فروچاله رو تبدیل به یه ‫استخر ماهی بزرگ می‌کنم.
‫باید بهت یادآوری کنم که اون دریاچه ‫حتی واسه ما کشاورزها هم ممنوعه.
‫وقتی من رئیس بشم، دیگه نیست!
‫که این‌طور؟ ‫حتماً همین‌طوره که تو می‌گی، هان؟
‫سلام کت، منم آلیس.
‫بابت امشب واقعاً متأسفم.
‫باید یه‌جور دیگه می‌شد.
‫ما باید مثل قبل‌مون...
‫با هم حرف می‌زدیم، ‫چون واقعاً دلم براش تنگ شده.
‫و ام...
‫من واقعاً ترسیدم،
‫چون همه‌چی وارونه شده و من...
‫تو بهم نگفته بودی هیچ‌کدوم از اینا ‫اتفاق افتاده،
‫واسه همین نمی‌دونم این اتفاقات افتاده ‫و تو فقط ازم پنهانش کردی، یا اینکه...
‫قوانین...
‫دارن تغییر می‌کنن.
‫و اگه دارن تغییر می‌کنن، پس...
‫چه اتفاقی واسه من می‌افته؟
‫واسه ما؟
‫خواهش می‌کنم، مامان!
‫تو شجاع‌ترین کسی هستی که می‌شناسم،
‫پس باید الان شجاع باشی، خب؟
‫باید مبارزه کنی، ‫چون من ازت می‌خوام.
‫می‌دونین، چون مدتی می‌شه که ‫کسی نیومده،
‫واسه همین خواستم مطمئن بشم.
‫آره، فقط همین. ممنونم.
‫دل رفت خونه لباس عوض کنه، ‫ولی من اینجام.
‫من جایی نمیرم، باشه؟
‫آلیس؟
‫بِرِیدی، سلام. غافلگیرم کردی.
‫بهت زنگ زدم که بگم دارم میام، ‫ولی اصلاً جواب ندادی.
‫می‌تونستی پیغام بذاری.
‫گذاشتم، اگه گوش می‌دادی می‌فهمیدی.
‫اشکال نداره، ام...
‫دل قرارداد فروش رو برام فرستاد ‫که یه نگاهی بهش بندازم
‫و نمی‌دونم،
‫با خودم گفتم بهتره حضوری انجامش بدم.
‫اوه.
‫- بِرِیدی! اومدی! ‫- آره. بهم نگفته بودی.
‫اوه، خب...
‫تو فرصت گفتنش رو بهم ندادی، کاترین.
‫لازم نبود این‌همه راه بیای، ‫ولی واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم که اومدی.
‫البته که میام، دل. ‫این...
‫- خانواده مهمه، درسته؟ ‫- اوهوم.
‫حالا که حرفش شد، آلیس کجاست؟
‫اوه، رفته خونه‌ی یکی دوست‌های مدرسه‌اش.
‫باشه، پس می‌شه واسه شام ‫برنامه بچینیم؟
‫آره، آره! شاید.
‫امیدوارم.
‫خوشحالم اینجام!
‫پس اسم آلیس رو از روی خودش گذاشتن.
‫- آره. ‫- کت تا پارسال نفهمید که بچه‌ی خودش...
‫دقیقاً شبیه دوست قدیمیشه؟
‫- اوهوم. ‫- و دل هم هنوز متوجه نیست.
‫- آره. ‫- آخه... چطوری؟
‫خودتم متوجه نشدی.
‫خاطرات ثبات ندارن.
‫اونا مطابق با داستانی هستن که ‫در مورد زندگی به خودمون می‌گیم.
‫نه، همه‌ی اینا غیرممکنه.
‫این سؤالاتی که کل امشب ازم پرسیدی،
‫از سال 1999 توی ذهنمه و منو عذاب میده.
‫و تموم این مدت بچه‌ی کت بوده؟
‫وای خدا، الیوت! اون خیلی سنش کمه!
‫اون موقع هم‌سن بودین!
‫با این حال! وقتی می‌دونستی آلیس کیه ‫چرا گذاشتی عاشقش بشم؟
‫به نظرت به حرفم گوش می‌کردی؟
‫وای خدای من. کت.
‫سلام.
‫چی شد؟ اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫من چرا اینجام؟
‫یادت نمیاد چه اتفاقی افتاد؟
‫جشن لینگرمور؟
‫من و الیوت دعوا کردیم.
‫دعوا؟ چرا؟ الیوت حالش خوبه؟
‫اون حالش خوبه.
‫تویی که برام مهمی.
‫آخرین چیزی که یادته چیه؟
‫جشن رو یادمه ‫و اینکه با الیوت در موردِ...
‫اشکال نداره.
‫مهم نیست.
‫یادمه پیش الیوت بودم. ‫این آخرین چیزه.
‫تو کِی اومدی اونجا؟
‫حتما بعد از همون بوده.
‫- دیدم داشتی با یه دختره حرف می‌زدی. ‫- یادم نمیاد.
‫خب خب، ببین کی بیدار شده؟
‫چه احساسی داری، کاترین؟
‫گیجم. ولی فکر کنم خوب باشم.
‫خیلی بد افتادی ‫ولی شانس آوردی.
‫تو و بچه حالتون خوبه.
‫بچه؟
‫متأسفم، نمی‌دونستم خبر ندارین.
‫تو حامله‌ای.
‫چطوره تنهاتون بذارم؟
‫آره.
‫خدای من، بِرِیدی.
‫قراره بچه‌دار بشیم.
‫چه حسی داری؟
‫ترسیدم، هیجان‌زده‌ام.
‫منم. کاملاً.
‫خدای من، یه بچه.
‫کت، این دفعه دیگه واقعی ‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫هر کاری که بخوای...
‫انجام میدم.
‫من فقط اینو می‌خوام. خودمون رو می‌خوام.
‫آره.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫زندگی با همدیگه چیزیه که درسته.
‫این چیزیه که انتخاب می‌کنم، باشه؟ ‫عاشقتم.
‫وایسا، وایسا. من...
‫یه خوابی دیدم و آلیس توش بود.
‫- اونو یادته؟ ‫- آره.
‫باعث شد حس امنیت بهم دست بده.
‫حس شادی.
‫پس اگه دختر باشه...
‫می‌شه اسمش رو آلیس بذاریم؟
‫داریم بچه‌دار می‌شیم.
‫پس نیک رفت. ‫نمی‌دونم کجاست،
‫ولی باید به آلیس بگیم که اون می‌دونه، نه؟
‫خب، آلیس باید اینجا باشه که ‫بتونیم بهش بگیم.
‫واسه همین اومدم. ‫وقتی آلیس توی لینگرمور بود،
‫باهات حرف زد.
‫در نتیجه، فکر کرد که قوانین دریاچه ‫دارن عوض می‌شن.
‫اومد از من کمک بگیره ‫و من بهش بی‌محلی کردم.
‫من خودخواه بودم.
‫اوه، من...
‫من اونجا ندیدمش. ‫وگرنه یادم می‌موند.
‫اگه یادت باشه، ‫سرت آسیب دیده بود.
‫تو خیلی از اتفاقات ‫اون شب رو یادت نمیاد، کت.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫باید خودم رو به آلیس برسونم.
‫اون رفته اونجا و فکر می‌کنه ‫کل دنیاش داره از هم می‌پاشه.
‫اوه!
‫وایسا، نه، نه!
‫من نباید اینجا باشم.
‫چرا؟ زمان‌بندیت حرف نداره.
‫چی؟
‫وایسا ببینم، چرا قایم نشدین؟
‫توماس معجزه کرده ‫و تونسته با سایرس معامله کنه.
‫اون پیشنهاد داده که در ازای جون جیکوب ‫تمام و کمال در خدمتش باشه.
‫این حقیقت داره؟
‫ما داریم جیکوب رو میاریم خونه، کاترین.
‫بهم گفتن که واسه نجات من ‫تا کجاها پیش رفتی.
‫ممنونم.
‫اوه!
‫آلیس! تو برگشتی!
‫حالت خوبه؟ ‫کت رو ندیدی؟
‫آره، دیدم. خیلی چیزها دیدم، الیوت. ‫و می‌دونی چیه؟
‫هشداری که بهم دادی رو یادته؟ ‫حق با تو بود.
‫همه‌چی عوض شده. من... ‫فقط باید با مامانم حرف بزنم.
‫ولی اون رفته...
‫آلیس! وایسا! خواهش می‌کنم!
‫تو سعی کردی منو حذف کنی، الیوت!
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام باهات حرف بزنم.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫خدای من.
‫از دیدنت خوشحالم، پدر.
‫سلام!
‫- اون اومده خونه. ‫- اون اومده خونه!
‫ممنونم.
‫[مامان، کجایی؟ مامان؟] ‫[کجایی؟ باید حرف بزنیم!]
‫- آلیس، اینجایی. ‫- بابا.
‫- کجا بودی؟ ‫- منو ولش، مامان کجاست؟
‫کت باز رفته؟
‫- چی شده؟ ‫- باید حرف بزنیم.
‫یه کوچولو نگران اینم که ‫مامانت تو رو در اولویت قرار نمیده.
‫- آره، شاید نباید قرار بده. ‫- چی؟
‫بابا، تو و مامان فقط به خاطر من ‫ازدواج کردین؟
‫کت چی بهت گفته؟
‫هیچی، مشکل همینه!
‫چرا توی این خانواده هیچ‌کس ‫اون‌قدری شجاع نیست که حقیقت رو بهم بگه؟
‫خیلی‌خب...
‫ببین، قبلاً هم اینو بهت گفتم، خب؟
‫وقتی من و مامات از اومدن تو باخبر شدیم، ‫مجبور شدیم خیلی سریع بزرگ بشیم.
‫ولی ما این کار رو کردیم و راستش واقعاً ‫ارزشش رو داشت.
‫بابا، این نشد جواب سؤالم. ‫خیلی وکیل‌بازی درمیاری!
‫خیلی‌خب، باشه.
‫نه، خب؟ نمی‌دونم اگه تو نمی‌اومدی...
‫چه اتفاقی می‌افتاد، ولی...
‫ولی آلیس، تو اومدی.
‫به خاطر من از خیلی چیزها گذشتی.
‫مثلاً مامان بی‌خیال دانشگاه لندن شد...
‫درسته، آره... ‫خب ما یه چیزهایی رو فدا کردیم.
‫ولی آلیس... ‫عشق جبرانش کرد.
‫اگه می‌تونستی ببینیش، ‫حرفم رو باور می‌کردی.
‫باشه، خب...
‫اگه من اونجا بودم، ‫می‌خواستی چی رو ببینم؟
‫اینکه مامانت مجبور نبود ‫منو انتخاب کنه،
‫ولی کرد.
‫بعدش تو اومدی و...
‫و چیزی که با هم داشتیم رو ‫بهمون یادآوری کردی.
‫عشق بزرگ...
‫و زیبایی که خواستیم تقدیمت کنیم.
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫مجموعه‌ای جدید از افسانه‌‌ها ‫که توسط دو برادر به اسم گریم جمع‌آوری شده.
‫- اوه. ‫- توماس خوب بلده با پول دوست بخره.
‫جیکوب زندگی قشنگی داره.
‫می‌دونی، و یه خانواده‌ی خارق‌العاده.
‫تو الان عضوی از این خانواده‌ای.
‫خیلی بیشتر از این حرف‌هاست.
‫من یه لندری‌ام.
‫و جیکوب هم همین‌طور.
‫ما نسل آینده هستیم.
‫جیکوب...
‫تمام این مدت ‫اونا واقعاً خانواده‌اش بودن؟
‫توی زمان ما ‫اون توی همین مزرعه بزرگ شد
‫و من هنوزم اینجا زندگی می‌کنم.
‫این شومینه مرکز خونه‌ی منم هست.
‫پس طنین‌هامون همیشه اطرافت بوده.
‫و چیزی که الایژا ساخت مهم بود.
‫ببخشید خانم‌ها، ‫ولی من با کاترین کار دارم.
‫هی، رفیق. اینجایی.
‫خوبی؟
‫فکر می‌کردم از تموم رازهات ‫خبر دارم الیوت،
‫ولی گمونم ندارم.
‫بعد از تموم چیزهایی که ‫پشت سر گذاشتیم،
‫- حس می‌کنم اصلاً نمی‌شناسمت. ‫- بی‌خیال!
‫من هنوز خودمم، نیک.
‫نمی‌دونم، رفیق.
‫تموم اینا بی‌رحمانه‌ست.
‫بخشی از وجودت از دونستن این راز ‫احساس خاصی می‌کرد؟
‫ساده‌لوحی و ‫بی‌خبری بقیه رو تماشا می‌کردی؟
‫باعث شد حس کنی باهوش‌تری؟
‫من از دونستن این راز متنفر بودم.
‫شرمنده رفیق، ولی من باورم نمی‌شه.
‫به نظرم دوست داشتی ‫احساس برتر بودن کنی.
‫می‌دونی این منو یاد کی می‌ندازه؟ ‫ویکتور.
‫به نظرم حالا که جیکوب برگشته...
‫می‌خوام بدونم بعدش ‫چه اتفاقی می‌افته.
‫خب، این بستگی به این داره که اون موقع...
‫...چه اتفاقی افتاده.
‫اولین بار که اومدی اینجا...
‫بهم گفتی این کتاب ممکنه به درد بخوره.
‫حق با تو بود.
‫معلوم شد که سال 1814 ‫واسه خانواده‌ام سال سرنوشت‌سازی بوده.
‫و من خواستم یادش رو گرامی بدارم ‫و اسامی،
‫تاریخ مرگ و تولدمون رو ثبت کردم... ‫راهی واسه نشون دادن رشد شجره‌نامه‌مون.
‫چرا اسم جیکوب رو اینجا ننوشتی؟
‫چرا اسم اونو به‌عنوان پسرت ننوشتی؟
‫چون داستان جیکوب،
‫اینکه چطور اومد پیشمون، ‫سزاوار بیشتر از یه خطه.
‫هر خانواده‌ای به یه شروع نیاز داره، ‫به یه افسانه.
‫جیکوب افسانه‌ی ماست.
‫و من اینو اینجا نوشتم.
‫من و ربکا وقتی به اینجا اومدیم ‫سرشار از امید بودیم.
‫زمین پیدا کردیم، ‫ربکا باردار بود،
‫داشتیم آینده رو می‌ساختیم.
‫ولی تب پسرمون رو از پا درآورد
‫و اون آینده از دست رفت.
‫ربکا خواست بره ولی اولش ‫رفت به دریاچه سر بزنه.
‫به خاطر بچه‌ای که از دست دادیم ‫اونجا گریه کرد.
‫و بعد یه پسربچه پیداش شد...
‫و به ربکا می‌گفت که اسمش ‫جیکوب لندری‌ـه.
‫لندری.
‫این پسر فامیلی ما رو می‌دونست ‫و می‌گفت فامیلی خودشم همینه.
‫اینکه این زمین، زمین ما، ‫خونه‌ی اون بوده.
‫ربکا فکر کرد دریاچه ‫آرزوش رو برآورده کرده، یه پسر.
‫اون راز اینکه جیکوب ‫از کجا اومده رو مخفی کرد.
‫فقط بهم گفت که پسربچه رو ‫تنها توی جنگل پیدا کرده.
‫جیکوب معجزه‌ی ما بود.
‫فرستاده شد که مرهم دردمون بشه.
‫جیکوب دلیلیه که ما توی پورت هیون موندیم.
‫دریاچه تو رو به جایی می‌بره ‫که نیازه بری.
‫ربکا در بستر مرگ حقیقت رو ‫راجع به جیکوب و دریاچه بهم گفت.
‫متوجه نشده بودم، ‫تا اینکه تو رو دیدم،
‫درست مثل جیکوب
‫موش آب کشیده با لباس‌های عجیب ‫از توی جنگل ظاهر شدی،
‫و بعد ادعا کردی که خواهرشی.
‫تو از یه دنیای دیگه اومدی، مگه نه؟
‫اومدی جیکوب رو ببری خونه.
‫تو حقیقت رو می‌دونستی.
‫پسرم.
‫و مادر می‌دونست؟
‫24 سال اینو ازم مخفی کردین،
‫ولی توی کتابت می‌نویسیش؟! ‫که همه بدونن؟!
‫تو حق نداری این داستان رو تعریف کنی، ‫این زندگی منه.
‫جیکوب...
‫[مامان]
‫شروع تابستون‌مونه. ‫این شب مورد علاقه‌امه،
‫چون می‌تونم مثل بزرگترها تا دیروقت بیدار بمونم ‫و کنار خانواده‌ام باشم.
‫و همینه که مهمه، هان؟ ‫خانواده.
‫عزیزم، ولی چرا اسمش رو گذاشتی ‫"نامه به مامان"؟
‫چون دارم برات پیغام می‌فرستم ‫که بدونی من اینجام،
‫و اینکه دوستت دارم.
‫چی شد که انقدر شانس آوردم؟
‫اونا عاشق رقصیدن بودن، نه؟
‫آره.
‫ما خانواده بودیم.
‫بودیم، هستیم،
‫ولی اگه تو توی دریاچه نمی‌افتادی،
‫این خانواده به وجود نمی‌اومد.
‫دلیل اینکه الایژا و ربکا ‫زندگی‌شون رو اینجا ساختن تویی.
‫تو دلیل وجود خانواده‌مونی.
‫شاید همه‌ی اینا اجتناب‌ناپذیر بوده.
‫این... اینجا، ‫یادمه اینجا صدام می‌زد.
‫اجازه نداشتم،
‫ولی به هر حال می‌اومدم.
‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫ولی من داشتم نقش بازی می‌کردم.
‫طبق داستانی که پدر و مادرم...
‫ در مورد اینکه کی بودم ‫و از کجا اومدم نقش بازی کردم،
‫و چون عاشقشون بودم ‫حرفشون رو باور کردم.
‫من واقعاً عاشقشونم.
‫باهام بیا خونه، جیکوب.
‫مامان...
‫اون خیلی وقته که منتظره.
‫- و بابا؟ ‫- اون...
‫پس یکی دیگه از عزیزانم رو از دست دادم.
‫اون تا لحظه‌ی آخر دنبالت گشت.
‫بابا هیچ‌وقت امیدش رو از دست نداد ‫که تو به خونه نمیای.
‫من... ‫من برنمی‌گردم، کت.
‫چی؟
‫ولی تو حقیقت رو می‌دونی.
‫حقیقت؟ حقیقت اینه که ‫من بیشتر عمرم رو اینجا گذروندم.
‫اینجا جاییه که بهش تعلق دارم.
‫اگه بپرم، اگه اونجا رو ببینم،
‫نمی‌دونم چه اتفاقی می‌افته.
‫حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم از هم بپاشم.
‫جیک، من تازه به دستت آوردم، باشه؟ ‫خواهش می‌کنم.
‫هر وقت خواستی بیا اینجا.
‫اینجا وقت بگذرون.
‫همین باید کافی باشه.
‫متأسفم.
‫چی... باشه، خب...
‫به مامان چی بگم؟
‫اون درک می‌کنه.
‫از این بابت مطمئن می‌شم.
‫جیکوب.
‫داری چی‌کار می‌کنی، جیکوب؟
‫یادته راجع به ستاره‌ها حرف زدیم؟
‫چیزی که در مورد جهانگردها بهم گفتی؟
‫معلومه.
‫چرا اینو می‌نویسی؟
‫که واسه مادرم نامه بفرستم.
‫که بفهمه من اینجام.
‫و اینکه دوستش دارم.
‫اونجایی که ازش اومدی چه شکلیه؟
‫خب، خیلی چیزها هست.
‫پیچیده‌ست، بهم ریخته‌ ‫و ناامیدکننده‌ست،
‫ولی می‌تونه خیلی قشنگ باشه.
‫پس فرق زیادی با این زمان نداره.
‫- نه... ‫- جز اینکه...
‫زنان اونجا...
‫بیشتر شبیه تو هستن؟
‫آره.
‫پس من می‌خوام به دنیای جیکوب بیام.
‫باهام میای؟
‫پشیمون نمی‌شی.
‫تو واسه دوران من ساخته شدی، ‫حسم اینو بهم می‌گه.
‫مغازه رو بستی؟
‫نمی‌خوای با بقیه خداحافظی کنی؟
‫نه، من فقط می‌خوام بپرم، کاترین.
‫باشه! باشه.
‫متأسفم، سوزانا.
‫نمی‌فهمم چرا دریاچه انتخاب می‌کنه ‫که کی ازش رد بشه.
‫در جایگاهی نیستم که ‫جادوش رو زیر سؤال ببرم.
‫تو جادویی هستی.
‫تو جادو می‌کنی.
‫حتی وارونه می‌نویسی!
‫این کار رو کردم تا چشمان کنجکاو ‫مردم شهر رو گیج کنم.
‫واسه حفاظت.
‫از اینکه نمی‌تونی اینجا ‫کسی که هستی باشی متنفرم.
‫تو لایق تموم چیزهایی که می‌خوای هستی.
‫و من نتونستم اینو بهت بدم.
‫نه، هیچ‌وقت فکر نکن که...
‫تو چیزی بهم نبخشیدی، کاترین.
‫تو بهم دوستی،
‫محبت و الهام بخشیدی.
‫- این مثل یه افسانه بوده. ‫- ولی چطوری؟
‫تو چطور باید ‫به پایان خوشت برسی؟
‫با جیکوب ازدواج کنی ‫فقط واسه اینکه در امان باشی؟
‫نه، نه، نمی‌ذارم جیکوب ‫با من ازدواج کنه.
‫واسه جفت‌مون منصفانه نیست.
‫هر چقدر بیشتر با این دنیا آشنا می‌شم،
‫بیشتر متقاعد می‌شم که هرگز مردی رو نمی‌بینم ‫که واقعاً دوستش داشته باشم.
‫می‌شم خانم خونه‌ی خودم.
‫این جمله برام آشناست.
‫یه نقل قول از کتاب مورد علاقه‌امه.
‫توماس اینو از سفرهاش آورده.
‫نویسنده‌اش ناشناسه، ‫ولی مطمئناً یه زنه
‫و اون باهوشه.
‫باعث می‌شه دلم بخواد بنویسم.
‫و شاید همین کار هم بکنم.
‫ولی اگه بنویسم،
‫می‌خوام اسمم روی داستان باشه.
‫بدون هیچ نماد یا نام مستعاری.
‫می‌خوام کل دنیا بدونه که ‫من کی هستم.
‫و به خاطر تو، ‫می‌دونم که این ممکنه.
‫این...
‫چیزی که ما داریم،
‫من توی زمان خودم بهش نیاز دارم.
‫پس دلت برام تنگ می‌شه.
‫و وقتی دلت برام تنگ شد...
‫برو پیش شومینه.
‫بین تموم تغییرات، ‫اون چیزیه که برامون همیشگیه
‫و منم مثل قبل کنارتم.
‫دست‌هامون در طول زمان ‫به هم می‌رسن.
‫حدس می‌زدم اینجا پیدات کنم.
‫خوبی؟
‫الان آره.
‫ممنونم که مراقب جیکوب بودی.
‫تمام این مدت ازش محافظت کردی.
‫پشت تموم اون دروغ‌ها ‫و دغل‌کاری‌ها،
‫گمونم ظاهراً یه قلب اونجا باشه؟
‫شاید.
‫ولی لطفاً به کسی نگو. ‫اعتبارم از بین میره.
‫من... به‌زودی برمی‌گردم.
‫هر چی نباشه الان بخشی از قلبم اینجاست.
‫جیکوب در امانه.
‫ولی شاید بهم اجازه بدی ‫بخشی از قلبت رو حمل کنم.
‫همین قلبی که ادعا می‌کنی صاحبشم.
‫و مطمئنی که می‌شه به سایرس ‫اعتماد کرد؟
‫سایرش عاشق معامله‌ست.
‫منم همین کار رو کردم.
‫پس فعلاً وقت خداحافظیه.
‫فعلاً.
‫مامان.
‫کت، خوبی؟ ‫داره بارون میاد؟
‫آلیس، حالت خوبه؟
‫آره. ‫مامان، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫منم دلم برات تنگ شده بود عزیزم، بیا اینجا.
‫هنوزم می‌تونی جیکوب رو ببینی.
‫دریاچه تو رو می‌بره اونجا. ‫آخرش که نیست.
‫آره، و چطوری به مامان بگم؟
‫"بچه‌ات زنده‌ست، ولی شرمنده... ‫اون نمی‌خواد بیاد خونه."
‫می‌دونی؟ بچه‌ها ‫تموم دنیای پدر و مادرشونن، آلیس.
‫و امیدوارم حرفم رو باور کنی،
‫داشتن تو ‫بهترین تصمیمی بود که تا حالا گرفتم.
‫خب، پس لندن چی؟ ‫و الیوت؟
‫ما هنوز بچه بودیم و داشتیم با افکار بسته‌مون ‫تصمیمات بزرگی می‌گرفتیم.
‫آره، کاش الیوت یه‌کم بیشتر به فکر من بود.
‫اون کم‌سن بود، آلیس. ‫ولی اون بزرگ شده، درسته؟
‫- و اون خیلی بهت اهمیت میده. ‫- گمونم.
‫مامان...
‫دل بهم گفت که آخر هفته‌ی لینگرمور ‫آخرین باری بوده که...
‫با هم حرف زدین. چرا؟
‫اگه انقدر خبر خوبی بوده، پس...
‫چرا پایان خوشی نداشت؟
‫تو پایان خوش من بودی، آلیس.
‫همیشه. همیشه هم می‌مونی.
‫درست توی همین اتاق،
‫توی همین تختخواب، امن و امان.
‫می‌شه لطفاً در مورد این حرف بزنیم؟
‫من می‌دونم اون آخر هفته ‫توی لینگرمور چه اتفاقی افتاد.
‫چرا انقدر بد تموم شد و چرا شماها ‫سعی نکردین به خاطر من حلش کنید؟
‫- آلیس، الان وقتش نیست. ‫- خب، هیچ‌وقت وقتش نیست.
‫شاید بهتر باشه ‫ما هم در موردش حرف بزنیم.
‫الان دیگه چیزی واسه از دست دادن ‫وجود نداره.
‫اوه، هیچی؟
‫نه بعد از اینکه ‫اون قرارداد فروش رو امضا کردی.
‫به نظرم خانواده‌ی گودوین ‫باهامون منصفانه رفتار می‌کنن.
‫تو همیشه بیش از حد به اینکه خانواده‌ی گودوین ‫ چه فکری در موردمون می‌کنن اهمیت دادی.
‫گیریم که اِوِلین قبول کرد اسمی ازمون نبره.
‫تو هنوز مدیونش نیستی.
‫مرسی که اومدی منو ببینی، اِوِلین.
‫خب، اگه اومدی اینجا ‫که به خاطر دخترت
‫و اون پسره آگوستین ‫تقاضای بخشش کنی،
‫به خودت زحمت نده. ‫دارم شکایت می‌کنم.
‫اونا فقط بچه‌ان. اشتباه کردن.
‫این شهر مثل قبلش نیست، دل.
‫الان دیگه اتفاقات بدی اینجا می‌افته.
‫نه فقط الان.
‫لطفاً شکایت نکن، اِوِلین.
‫اونا بچه‌ان. ‫این آینده‌شون رو نابود می‌کنه.
‫می‌دونم اصلاً مدیونم نیستی، ‫ولی این کار رو به خاطر کولتون انجام بده.
‫پای دخترش وسطه.
‫باشه.
‫به خاطر کولتون.
‫می‌دونی، هر چقدر زمان بیشتری می‌گذره
‫بیشتر احساس امنیت می‌کنم که ‫با خاطرات توی خونه بمونم.
‫حتماً حس خوبی داری که توسط ‫زمین‌های کولتون احاطه شدی.
‫من بهت حسودیم می‌شه، دل.
‫متوجهی که الان بهم مدیونی.
‫- حالا نیست که قبلاً نبودی. ‫- هوف...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫داشتم یه سری چیزها رو جمع می‌کردم.
‫امیدوارم بتونیم یه برنامه‌ای ‫واسه بازسازی بچینیم.
‫در مورد چیزی که گفتی فکر کردم...
‫اینکه من مثل پدرمم.
‫- واقعاً معذرت می‌خوام که اینو گفتم. ‫- نه، حق با تو بود.
‫بیشتر بزرگسالیم رو صرف تلاش...
‫برای آزاد شدن از چنگش کردم.
‫ولی گمونم این توی خونم باشه.
‫چه خوشم بیاد و چه نیاد.
‫واسه همین هیچ‌وقت اینو درستش نکردم
‫تا یادم نره که توانایی اینو داشتم که ‫مثل اون بشم.
‫تو ویکتور نیستی. ‫تو مهربونی
‫و اهمیت میدی.
‫شاید بیش از حد. ‫ببین، رفیق
‫از خدامه بمونم و واسه نوسازی کمکت کنم،
‫ولی باید برم خونه.
‫برگردم پیش کلیر و به زندگی عادیم برسم.
‫می‌فهمم.
‫به خاطر سلامت روان خودتم شده، ‫یکی رو پیدا کن این دیوار رو بریزه.
‫می‌دونی؟ دلم واسه کولتون تنگ شده.
‫اون پدری بود که من می‌خواستم...
‫و نفهمیدم که دارمش.
‫ دیدی که نسبت بهم داشت،
‫وقتی داشتیم اون اتاقک رو می‌ساختیم،
‫تموم چیزهایی که بهم یاد داد...
‫هیچ‌وقت اهمیت ندادم ‫اینا رو به یاد بیارم،
‫چون فکر می‌کردم اون همیشه اینجاست.
‫و قصد ندارم...
‫دوستی‌مون رو ساده بشمارم، رفیق.
‫تو همیشه در هر شرایطی ‫کنارم بودی.
‫اوه، الیوت.
‫تو همیشه، همیشه برادرم می‌مونی.
‫این هیچ‌وقت عوض نمی‌شه، ‫هیچ‌وقت.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اگه دنبال آلیس می‌گردی، ‫اون اینجا نیست.
‫راستش خودمم مطمئن نیستم اون کجاست.
‫راستش اومدم تو رو ببینم. ‫باید یه اعترافی بکنم.
‫می‌خواستم از آلیس بخوام ‫که باهام به مینیاپولیس برگرده.
‫چی؟ نباید در موردش حرف می‌زدیم؟
‫آره، باید می‌زدیم.
‫ولی من در دسترس نیستم، نه؟
‫نه کت، قرار نیست این اتفاق بیفته.
‫پیوند بین مادر و دختر،
‫نمی‌تونم با همچین چیزی دربیفتم.
‫کت، تو مادر فوق‌العاده‌ای هستی. ‫همیشه بودی.
‫ممنونم.
‫آره، واقعاً نیاز داشتم که اینو بشنوم.
‫بذار ازت بپرسم...
‫چرا هیچ‌وقت در مورد لندن بهم نگفتی؟
‫ام،
‫چون یهو اون دیگه ‫بخشی از زندگیم نبود.
‫زندگیم درست همون‌جا ‫توی اتاق بیمارستان بود.
‫کت! هی!
‫اینجایی!
‫تو... حالت خوبه!
‫منظورم اینه، حالت خوبه؟
‫آره، الیوت. خوب می‌شم.
‫ببین، به نظرم باید ‫در مورد اتفاقی که افتاد حرف بزنیم...
‫اشکال نداره. حس می‌کنم ‫واسه میلیون‌ها سال پیشه
‫و همین الانشم ‫چی زیادی ازش یادم نمیاد، پس...
‫می‌شه لطفاً در موردش حرف نزنیم؟
‫و من باید برم مامان رو ببینم، پس...
‫باشه، ام... ‫پس می‌بینمت دیگه؟
‫ما به‌زودی می‌ریم.
‫ولی خوب شد که دیدمت.
‫هی، الیوت.
‫متأسفم.
‫خداحافظ.
‫اوه، کاترین، عزیزم، ‫حالت چطوره؟
‫خوشحالم از بیمارستان مرخص شدم.
‫اوه عزیزم، بهتره... ‫بهتره برم جواب بدم.
‫چطوره شما دوتا بیاین داخل، باشه؟
‫ام... بمون.
‫چطوره تو توی ماشین بمونی؟
‫به نظرم می‌خوام این کار رو تنها انجام بدم.
‫بعدش می‌تونیم در مورد بچه ‫به مامان بگیم.
‫باشه. هر چی که بخوای، من همینجام.
‫کافیه. تمومش کن دیگه!
‫نه، تو جیکوب رو ندیدی، ‫این یه خواب بوده.
‫و بهت که گفتم، ‫من پول ندارم مژدگانی بدم!
‫اوه، اومدی.
‫بذار بهت برسم، ‫برات شام درست می‌کنم.
‫و با اِوِلین حرف زدم.
‫لازم نیست نگران اون فاجعه باشی.
‫اون عصبانی بود ‫ولی من تونستم آرومش کنم.
‫اون کسیه که نگرانش بودی؟ ‫اِوِلین؟
‫نه! این منصفانه نیست.
‫ببین، قبل از اینکه ‫دوباره دعوامون بشه،
‫باید یه چیزی رو بهت بدم.
‫بِرِیدی با پدر و مادرش صحبت کرد.
‫اونا بهت پول میدن ‫که مزرعه رو نگه داری، مامان.
‫چی... این یعنی ‫داری برمی‌گردی خونه؟
‫چی؟ نه، نه، زندگی من با بِرِیدی ‫توی مینیاپولیسه.
‫که این‌طور. پس نمی‌خوامش.
‫اینجا خیلی سخته، مامان.
‫و...
‫و کنار اومدن با تو خیلی سخته.
‫من؟
‫خب، خودت چی؟
‫خوبه.
‫خوبه، مرسی که حرفم رو تأیید کردی.
‫جیکوب باید اینجا می‌بود.
‫اون باید واسه نجات مزرعه ‫مبارزه می‌کرد.
‫باید جیکوب می‌بود.
‫- کاترین، داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- من یکی از یادگارهای بابا رو با خودم می‌برم،
‫و دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردم اینجا.
‫چون باید اون می‌بود.
‫اوه... اوه، خدا... کاترین.
‫هی. چی شد؟
‫در مورد بچه به دل گفتی؟
‫لیاقتش رو نداره که اونو بشناسه.
‫- الیوت. ‫- آلیس؟
‫دیدم چه اتفاقی افتاد.
‫می‌دونم که مامانم هیچ‌وقت ‫برنگشت اینجا، من...
‫واقعاً متأسفم. شماها اون روز ‫خیلی چیزها رو از دست دادین و...
‫من می‌بخشمت، باشه؟
‫راستش شاید نبخشی. ‫نیک اینجاست و...
‫من می‌دونم، آلیس.
‫گمونم واسه همین هیچ‌وقت نتونستم ‫توی فیس‌بوک پیدات کنم، هان؟
‫قبلاً فکر می‌کردم ‫همه‌جا می‌بینمت،
‫ولی من واقعاً همه‌جا می‌دیدمت؟
‫نه. نه، ام... مگر اینکه ‫منظورت لینگرمور باشه،
‫چون، آره. ‫اون من بودم.
‫اصلاً ماسکت رو برنداشتی، ‫فرار کردی.
‫متوجه شدم که ما خیلی ‫از هم فاصله داریم،
‫اونم از جهات زیادی.
‫گمونم...
‫من فقط به این فکر کردم که ‫همه‌ی اینا چقدر واسه من سخت بوده،
‫ولی... مطمئنم به تو هم ‫خیلی سخت گذشته، هان؟
‫آره، یکی از سخت‌ترین کارهایی بود که ‫مجبور شدم انجام بدم.
‫خداحافظی کردن.
‫کاش یکی بهم می‌گفت.
‫این باعث نمی‌شد آسون‌تر بشه.
‫من متعلق به اونجا نبودم،
‫و گمونم این مشکل سفر به زمان باشه.
‫هر جا هم که هم بری، ‫سنت به اونجا نمی‌خوره.
‫توی سال 2007 زیادی کوچیک بودم و الان ‫حس می‌کنم واسه آدم‌های اینجا زیادی پیرم.
‫حقته که اینجا توی زمان خودت ‫یکی رو پیدا کنی.
‫هوف... خیلی‌خب...
‫رسماً عجیب‌ترین مکالمه‌ایه که ‫توی کل عمرم داشتم،
‫و حس می‌کنم داره ‫عجیب و عجیب‌تر می‌شه.
‫آره، پس... من باید برم.
‫واقعاً از دیدن دوباره‌ات خوشحال شدم، آلیس.
‫نیک؟ اون شب توی خلیج،
‫من همه رو طبق همون سنجیدم.
‫پس خیلیه هم چیز افتضاحی نبوده.
‫- امضا کردی؟ ‫- آره.
‫این الان دیگه زمین گودوینه.
‫مادربزرگ، من می‌دونم چی باعث جدایی ‫تو و مامان شد.
‫مامانت بهت گفت.
‫نه، نگفت. ‫نه از قصد.
‫تمام اون حرف‌هایی که سال‌ها پیش...
‫به مادرت زدم...
‫ازشون منظوری نداشتم.
‫ولی اون موقع زمین رو نفروختی. چرا؟
‫واسی آلیسی حفظش کردم که ندیده بودمش.
‫می‌خوام بدونی که من ‫تموم تلاشم رو کردم
‫که این زمین رو نگه دارم.
‫ولی ما همیشه این خونه رو داریم،
‫این تاریخ
‫و همدیگه رو داریم.
‫جیکوب کمکم کرد اینو به یاد بیارم.
‫زمین میره و میاد.
‫خانواده‌ست که همیشگیه.
‫پس نیک رفت، هان؟
‫بعد از تجدید دیدارش با آلیس ‫فلنگ رو بست.
‫و تو اونجا بودی که روی این ملاقات ‫نظارت کنی، درسته؟
‫اوه، آره. منظره خوبی ‫از پله‌ها داشتم.
‫اوه، عالیه. ممنونم.
‫خواستم باهات برم لندن.
‫چیز زیادی از اون شب یادم نمیاد،
‫ولی روی پله‌ها که بودم، ‫دیدمت الیوت
‫و یه کوچولو عاشق شدم.
‫و متأسفم که بعدش خیلی رفتارم سرد شد،
‫من ترسیده بودم و معذب بودم
‫و بچه‌ی احمقی بیش نبودم.
‫بچه‌ی احمقی که واقعاً می‌خواست ‫باهام فرار کنه، هان؟
‫آره.
‫ولی مثل بوسه‌ی اون شب
‫قبل از اینکه شروع بشه تموم شد.
‫منظورم اون بوسه بود، کت.
‫ولی می‌خوام هم‌نظر باشیم. ‫دیگه راز بی راز.
‫پس...
‫این مال توئه.
‫از این حرکتت ممنونم، ‫جدی می‌گم.
‫ولی من می‌دونم ‫داستان چطوری تموم می‌شه.
‫مامان زمین رو فروخت
‫و جیکوب نمیاد خونه.
‫واقعاً متأسفم، کت.
‫- سعی کردم سوزانا رو برگردونم. ‫- چی؟
‫با خودم گفتم اگه فین تونسته ‫با یه لندری سفر کنه،
‫پس شاید یه انسان هم بتونه.
‫این... احمقانه‌ست.
‫آره.
‫احمقانه‌ست.
‫ریتا کلی داستان جادوگر سفیدپوش رو ‫آب و تاب داده، هان؟
‫اون‌جوری که نیک می‌گفت، ما بهترین قسمت تور ‫فانوس دریایی رو از دست دادیم.
‫مثل اینکه ریتا زنجیر پلاستیکی آورده بود
‫و اونا رو به همدیگه می‌زده ‫و وانمود می‌کرده که روحه.
‫آره، می‌گفتن فانوس دریایی توسط روحِ...
‫یه مجرم فراری تسخیر شده
‫که حین جنگ سال 1812 به خاطر قاچاق ‫دستگیر شده بود
‫و اون توسط سربازهای بریتانیایی...
‫اعدام شد.
‫- وای خدای من. ‫- چیه؟
‫کت، باهام حرف بزن. ‫چی شده؟
‫داستان روح همیشه در مورد زدن زنجیرها ‫به هم بوده، اینکه چیز جدیدی نیست.
‫اگه زنجیر نبودن چی، الیوت؟ ‫اگه سکه بودن چی؟
‫فقط باید مطمئن بشم که اسم توماس ‫اینجا نیست.
‫توماس؟
‫وای خدا.
‫کت، کت، بمون.
‫می‌دونی که نمی‌تونی جلوی ‫این اتفاق رو بگیری، درسته؟
‫ولی حداقل می‌تونم خداحافظی کنم.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez