‫آنچه در "راه بازگشت به خانه" گذشت...
‫همین‌جا با یه فرد خاصی آشنا شدم
‫و نمی‌خوام اون فکر کنه که ‫یکی از چند نفره.
‫کشف گذشته‌ی مدفون مخوف پورت هیون. ‫فقط 45 دلار!
‫اِوِلین بیچاره.
‫چون خونه توی جشن داغون شد؟
‫آره. اوضاع از کنترل خارج شد.
‫وایسا ببینم، اون خونه؟
‫الیوت؟
‫کت؟
‫یادمه افتادم توی دریاچه.
‫به اعماق...
‫به اعماق کشیده شدم و انگاری داشتم... ‫غرق می‌شدم.
‫و بعدش...
‫...جنگل.
‫فقط جنگل بود.
‫تمومی نداشت.
‫هیچ مسیری نبود.
‫اصلاً برام آشنا نبودن. من...
‫من نتونستم راه بازگشت به خونه رو پیدا کنم.
‫حتماً همون موقع الایژا
‫و ربکا پیدات کردن؟
‫آره، اون بود. مامانم.
‫اصلاً سعی کردی بهشون بگی...
‫که از کجا اومدی؟
‫حتماً واسه اونا هم عجیب بوده ‫و سؤالاتی داشتن.
‫لباست، کفشت...
‫می‌دونی باهاشون چی‌کار کردن؟
‫نمی‌دونم.
‫دیگه نمی‌دونم چی واقعیه و چی نیست.
‫قبلاً اینو می‌کِشیدی.
‫و این ماییم. ‫"جی" و "کی" برای نجات.
‫و دیدم که همین رو ‫روی میز الایژا حک کرده بودی.
‫شاید می‌خواستی یه‌جوری ‫ما رو توی خاطرت نگه داری؟
‫من بچه بودم.
‫از کجا معلوم.
‫هیچ‌وقت حرف گوش نمیدی، لندری.
‫حتی مرگ هم حریفت نشد.
‫فکر کردی می‌میرم ‫و می‌ذارم کل سود...
‫- به تو برسه؟ ‫- آدمی به امید زنده‌ست.
‫مرگ رو به چشم دیدی
‫و حالا با پوزخند ازش یاد می‌کنی.
‫تا گودوین برنگشته و کارت رو تموم نکرده ‫برگرد داخل.
‫اگه به خاطر تو نبود، ‫طاقت نمی‌آوردم.
‫اوه، جیکوب.
‫من دیگه باید برم.
‫همین الانشم غیبتم طولانی شده.
‫ولی برمی‌گردم. به‌زودی.
‫بجنب.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫چرا زودتر نیومدی دنبالم؟
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
‫خب؟
‫به جیکوب گفتم که زودی برمی‌گردم.
‫ولی دریاچه پیچیده‌تر از ‫این حرف‌هاست.
‫ممکنه یه روز نباشم، ‫ولی اینجا هفته‌ها
‫ماه‌ها یا سال‌ها بگذره.
‫نگران نباش، کاترین.
‫من مراقبشم تا تو برگردی پیشمون.
‫سعی کن خودتم به کُشتن ندی.
‫بابت این ممنونم.
‫هم‌خونه‌ی جدید؟ توی به‌روزرسانی ‫لیست مواد غذایی اصلاً تعریفی نداره.
‫بذار برات دونه‌ی قهوه بیارم ‫که ببری به نیک بدی.
‫واسه قهوه اومدی ‫یا اینکه از مامان خبر بگیری؟
‫- هنوز خبری ازش نشده؟ ‫- نمی‌خواد پچ‌ پچ کنید،
‫می‌دونم در مورد کی دارین حرف می‌زنید.
‫چه حلال‌زاده.
‫سلام.
‫- حق دارم بپرسم؟ ‫- مامان، من یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
‫لازم نیست. نمی‌خواد.
‫اگه می‌خوای با ماشین ‫برسونمت مدرسه
‫60ثانیه وقت داری بیای بیرون.
‫مامان! چی شد؟
‫- جیکوب حالش خوبه؟ ‫- اون زنده‌ست و داره درمان می‌شه.
‫این چند روز خیلی دیر گذشت، بچه جون.
‫آره، باید راه بیفتی.
‫مامان، نه. نمی‌تونم این‌جوری ‫ولت کنم.
‫نه خواهش می‌کنم، تا مامان ‫از خیر جفت‌مون نگذشته برو.
‫جیکوب مخفی شده.
‫اون پیش سوزانا و توماس ‫جاش امنه.
‫قول میدم امشب همه‌چی رو بهت بگم.
‫خیلی خوشحالم که خونه‌ای.
‫جیکوب انقدر از اتفاقی که ‫براش افتاد شوکه شده بود
‫که رسماً ما رو از حافظه‌اش پاک کرده.
‫ما می‌گیم که دریاچه ‫برای هر کاری که می‌کنه
‫یه دلیلی داره.
‫ولی آخه برای جدا کردن ‫یه بچه از خانواده‌اش...
‫چه دلیلی می‌تونسته داشته باشه؟
‫کاش جوابش رو می‌دونستم.
‫اگه فقط می‌تونستم ‫زندگی‌ای که باهامون داشت رو یادش بیارم،
‫اون موقع شاید...
‫اون انتخاب می‌کرد که برگرده؟
‫آخه اونجا به‌عنوان یه فرد تحت تعقیب ‫چی براش باقی مونده؟
‫اون داره زیرزمین می‌پوسه.
‫و سوزانا و توماس دارن ‫جونشون رو به خطر می‌ندازن
‫تا اونو مخفی نگه دارن.
‫آره. سوزانا... و توماس؟
‫همون اسمی که ‫داخل لیست مسافران کشتی بود؟
‫الیوت! فکر کردم اومدی...
‫قهوه بگیری. ‫چرا انقدر طولش دادی؟
‫سلام، لندری! برگشتی!
‫آخی... نیکولاس.
‫حالا داستان بزرگی که دنبالشی چی هست؟
‫آره، نه... من...
‫راستش خیلی دلم می‌خواد ‫با هم حرف بزنیم،
‫ولی باید برم واسه کار آماده بشم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫درسته. کار. ‫منم باید برم.
‫فکر کردم وقت آزاد داری!
‫باشه. بیاین فردا شب ‫همدیگه رو ببینیم.
‫- یه برنامه‌ی حسابی می‌چینم. ‫- عالیه! آره.
‫- عالیه. ‫- نمی‌تونم صبر کنم!
‫پس تصمیم گرفتی چیزی که بین‌مونه رو ‫مخفی نگه داری؟
‫این‌همه راه اومدیم که ‫همدیگه رو ببینیم.
‫باور کن حالم از هر چی رازه بهم می‌خوره.
‫- آهان؟ ‫- به‌علاوه،
‫دیگه همه در مورد ما می‌دونن.
‫پس یه چیزهایی واسه دونستن هست، هان؟
‫اشکالی نداره...
‫- سریع جواب بدم؟ ‫- بفرما.
‫الو؟
‫بله، خودمم.
‫حس کردم فضای اونجا خیلی سنگینه.
‫یالا، رفیق. منم دیگه، بریز بیرون.
‫بین شماها چه خبره؟
‫فکر کردم راه برگشت ‫پیش همدیگه رو پیدا کردیم،
‫ولی انگاری فقط داریم ‫از هم دورتر می‌شیم.
‫اون الان دیگه سرگرم دنیای خودشه
‫و من بخشی ازش نیستم. ‫تجربیات جدید، آدم‌های جدید...
‫شرمنده، رفیق.
‫می‌دونی به چی نیاز دارم؟ ‫یه پروژه.
‫چهار سال پیش ‫اینجا رو از پدرم خریدم.
‫فکر کنم وقتشه به میل خودم ‫درستش کنم.
‫به فکر بازسازی هستی؟
‫چون من الان تا دلت بخواد زمان دارم.
‫هان. باید فضای اینجا رو باز کنی.
‫اگه این دیوار رو بریزی،
‫دیگه لازم نیست نگران ‫تعمیر کردن فرورفتگی توی دیوار باشی.
‫آره، یه تیر و دو نشون.
‫این دیوار باربره یا نه؟
‫چی؟ نمی‌شنوم چی می‌گی!
‫دقیقاً! واسه همین ‫به آشپزخونۀ باز نیاز داری!
‫اوه، رفیق. فقط تویی که کتاب‌های درسی ‫20 سال پیش رو نگه می‌داری.
‫هی، چکش داری؟
‫مثل اینکه پسرِ اِوِلین دیگه نمی‌خواد...
‫لینگرمور رو بفروشه.
‫قصد داره زمین بخره ‫و می‌خواد واسه زمینم
‫یه مبلغی بهم پیشنهاد بده.
‫عالیه، مشکل تو حل می‌شه
‫ما هم یه‌کم شراب محلی اعلا می‌زنیم به بدن.
‫گمونم اینم یه گزینه باشه.
‫مشخصه خیلی قانع نشدی.
‫نه، این راه‌حل خوبیه. ‫فقط اینکه من باید...
‫قید رؤیای محالم رو بزنم.
‫لطفاً برام تعریف کن.
‫خب...
‫این زمین طی این سال‌ها ‫خیلی برام خانواده‌ام...
‫برکت داشته.
‫ولی دیگه از بین ما ‫کشاورزی باقی نمونده.
‫دوست دارم جوری ‫به سنت‌شون ادامه بدم
‫که به نفع مردم اینجا باشه.
‫و شورای شهر ‫از پیشنهادم حمایت نکرد.
‫خب اگه تو بخوای، ‫دوست دارم بخونمش.
‫- واقعاً؟ باشه. ‫- آره.
‫ولی به نظرم این یه نشونه‌ست
‫تا سرم رو از ابرها بیرون بیارم.
‫پس...
‫تو، ام...
‫فرصت کردی در مورد ‫اون عکس عجیب از مامانت بپرسی؟
‫نه. نه هنوز. ولی به‌زودی می‌پرسم.
‫- قهوه می‌خوای یا... ‫- نه. ببین.
‫آلیس، من بابت دیروز معذرت می‌خوام.
‫اون بوسه نباید اتفاق می‌افتاد.
‫می‌دونی چیه، اشکالی نداره.
‫بندازش گردن گروه بَکسْتریت بویز.
‫می‌شه فراموشش کنیم؟
‫برم یه سری به ایوان بزنم.
‫- اوه، سلام! ‫- سلام!
‫- چطوری؟ ‫- خوبم!
‫آره، خیلی خوبم. ‫تو چطوری؟
‫خوبم.
‫راستی، خوب مشاوره‌ای بهم دادی.
‫باید یه شب بزنم بیرون.
‫الیوت و کت هم بهش نیاز دارن.
‫فردا شب چی‌کاره‌ای؟
‫کاش وقت داشتم، ‫ولی با تهدید و اجبار
‫درگیر تور ارواح ریتا شدم.
‫- تور ارواح؟ ریتا میزبانشه؟ ‫- اوهوم، آره.
‫روی منم حساب کن. ‫روی همه‌مون حساب کن.
‫اول زمین رو دو برابرش می‌کنیم
‫و بعدش گله رو.
‫وقتی به دست شما بچه‌ها بسپاریمش،
‫اینجا می‌شه بهترین مزرعۀ لبنی ایالت.
‫لازم نیست همچین رؤیای بزرگی ‫داشته باشی، کول.
‫ما از چیزی که داریم راضی هستیم.
‫به حرف مادرتون توجهی نکنید، بچه‌ها.
‫اگه بزرگ رؤیاپردازی نمی‌کردم که...
‫هرگز فکرش رو نمی‌کردم که بتونم ‫مامانتون رو به دست بیارم.
‫- کاترین. ‫- وای خدا!
‫باید حرف بزنیم.
‫معذرت می‌خوام. ‫باید برم اداره.
‫خانواده‌ی گودوین پیشنهاد دادن ‫زمین رو بخرن. پیشنهاد خوبی هم دادن.
‫و قبول نکردنش عقلانی نیست.
‫مامان... نه!
‫نه، نه، نه، ‫خاندان لندری صدها سال...
‫سر این زمین عرق ریختن و زحمت کشیدن!
‫صرفاً از روی ادب ‫دارم بهت اطلاع میدم،
‫چرا پیش خودت فکر می‌کنی ‫حق اظهار نظر داری؟
‫من و آلیس هم عضوی از خاندان لندری هستیم ‫و حق اظهار نظر داریم.
‫این چیزیه که بابا می‌خواست. ‫این میراثشه.
‫اون وقت تو می‌خوای باهاش چی‌کار کنی؟
‫مامان، تو نمی‌تونی زمین‌مون رو ‫به یه گودوین بفروشی.
‫چرا که نه؟ ‫به نظرم خیلی هم کار درستیه.
‫همیشه حس می‌کردم ‫مدیون اِوِلین هستیم.
‫بعد از تموم کارهایی که ‫سال‌ها پیش برامون کرد.
‫کم پیش میاد آدم انقدر بخشنده باشه.
‫نمی‌تونم الان دِیْنم رو پس بدم.
‫حداقل کاری که می‌تونم بکنم اینه که...
‫پیشنهاد سخاوتمندانه‌ی پسرش رو ‫در نظر بگیرم.
‫سخاوت...
‫باشه، پس وقتی از طرف خانواده باشه ‫اسمش می‌شه صدقه
‫ولی وقتی یه گودوین پیشنهادش بده ‫می‌شه سخاوت؟
‫مادربزرگ.
‫دِیْنت به اِوِلین گودوین...
‫ربطی به سال 2007 لینگرمور داره؟
‫محض رضای خدا، آلیس. ‫نباید فال‌گوش بمونی.
‫شاید اگه تو و مامان ‫مثل یه بچه باهام رفتار نمی‌کردین،
‫مجبور نمی‌شدم این کار رو کنم. ‫و بهم نگو که...
‫این بحث بین شما دو نفره،
‫چون منم بخشی از این خانواده‌ام.
‫معلومه که هستی، عزیزم.
‫و واقعاً متأسفم که ‫وسط این قضیه گیر افتادی.
‫فکر می‌کردم من و مادرت می‌تونیم ‫گذشته رو پشت سر بذاریم
‫ولی... یه‌سری از زخم‌ها عمیقن.
‫مثل لینگرمور؟
‫چه اتفاقی افتاده که حتی الانم نمی‌تونی ‫در موردش حرف بزنی؟
‫موضوع دردناکیه.
‫ولی آخه چرا؟
‫چون بعد از اون من و مادرت...
‫تا 17 سال با هم حرف نزدیم.
‫آلیس!
‫وایسا!
‫هی!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫باید بری مدرسه.
‫آره، از اینکه منتظر جوابم ‫حالم بهم می‌خوره.
‫و می‌دونم دروغ گفتی که ‫توی لینگرمور نبودی.
‫مامان هم اونجا بود، مگه نه؟
‫- تو از کجا... ؟ ‫- یه عکس از عینکت...
‫و یه‌عالمه خون پیدا کردم.
‫شماها چی‌کار کردین؟
‫یه چیزهایی هستن که...
‫- خیلی بهشون افتخار نمی‌کنیم. ‫- آره، مامان و دل هنوزم...
‫دارن به خاطرش دعوا می‌کنن، ‫پس...
‫شاید اگه برگردم و خودم ‫با چشم‌های خودم ببینمش،
‫بتونم کمک کنم اوضاعِ الان درست بشه.
‫همین؟ نمی‌خوای سعی کنی ‫منصرفم کنی یا... ؟
‫فایده‌اش چیه؟
‫من که می‌دونم تو برمی‌گردی.
‫داشتی در مورد همین ‫بهم هشدار می‌دادی، مگه نه؟
‫نمی‌دونم گفتنش فایده‌ای داره یا نه...
‫ولی امیدوارم بتونی منو ببخشی.
‫چطور تونستی بدون اینکه اول ‫با من مشورت کنی این کار رو کنی؟
‫آخرین بار کِی اومدی خونه؟
‫بی‌خبر سر و کله‌ات پیدا شده. ‫فکر می‌کنی حق اظهار نظر داری؟
‫من حق دارم هر وقت که بخوام بیام خونه.
‫گرچه فکر کنم اینجا برای مدت زیادی ‫خونه باقی نمی‌مونه.
‫گوش کن، کاترین. ‫من تموم تلاشم رو کردم
‫که بدون پدرت و گله ‫مزرعه رو نگه دارم.
‫قابل تحمل نیست.
‫این تموم چیزیه که ‫ازشون باقی مونده، مامان!
‫شاید تو آماده باشی که بابا ‫و جیک رو فراموش کنی، ولی من نیستم.
‫اگه انقدر برات مهمه، ‫پس چرا به خودت زحمت نمیدی
‫که بیشتر بیای خونه؟
‫چون تو سختش می‌کنی.
‫[برای فروش]
‫یا الان یا هیچ‌وقت.
‫برام آرزوی موفقیت می‌کنی، دلی؟
‫عزیزم. تو به شانس نیازی نداری.
‫هیچ بانکی واسه وام ‫روت رو زمین نمی‌زنه.
‫نه با این کت‌وشلوار.
‫[شام؟]
‫[حتماً!]
‫وای خدای من!
‫چرا داد می‌زنی؟
‫آلیس؟
‫تو... ‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫منتظر تو بودم، ‫ولی کتاب‌های فلسفه‌ات...
‫از بس کسل‌کننده‌ان ‫باعث شدن خوابم ببره.
‫پنج سال گذشته!
‫پس سال 2007ئه؟ ‫ماه اکتبر؟
‫وایسا ببینم، چرا این‌جوری گفتی؟
‫فراموشش کن. ‫چه خبر شده؟
‫دل نباید مزرعه رو بفروشه!
‫گمونم نمی‌فروشه،
‫چون تو در آینده اونجا زندگی می‌کنی.
‫درسته. ولی کت اینو نمی‌دونه
‫و احتمالاً الان ‫با ماشین توی جاده‌ست
‫و رد داده.
‫هی الیوت، اون بالایی؟
‫یا... اینکه درست اون بیرونه.
‫باشه، همون‌جا بمون. ‫من میام پیشت.
‫آره، ایول. ‫فقط...
‫- ام... ‫- باید همین الان قایم بشی،
‫باشه؟ اون هفت ساله که ‫تو رو ندیده،
‫و قصد جسارت ندارم ولی... ‫انگاری دوازده سالته.
‫آره، فکر نکن اون دو خال سبیلی
‫که پشت لبت سبز شده ‫سنت رو بالا برده.
‫آلیس، برو دیگه!
‫دارم میام بالا!
‫قایم شو! اون طرف!
‫اینجایی.
‫مامانم کلاً عقلش رو از دست داده.
‫چرا همین که تابلوی ‫فروش خونه رو دیدی
‫بهم زنگ نزدی؟
‫همین‌طور که وارد ‫دنیای مردگان پورت هیون می‌شیم،
‫از هم دور نشید دوستان من،
‫چون ارواح امشب خیلی بی‌قرارن!
‫شاید فکر کنید که جادوگر سفیدپوش...
‫فقط یه داستان ترسناک ‫واسه ترسوندن کوچیک‌ترهاست، ولی نخیر!
‫اون براساس واقعیته...
‫نمی‌دونستم قراره ‫انقدر حرف بزنه.
‫بعد از اتفاق دیروز ‫آلیس حالش چطوره؟
‫به نظر خیلی ناراحت می‌اومد.
‫امیدوارم زیاد به نوآ وابسته نشه.
‫اون پسر به جایی نمی‌رسه.
‫وایسا ببینم، نوآ کیه؟
‫اوه...
‫فکر کردم در موردش بهت گفته.
‫ولی گمونم هر اتفاقی هم افتاده باشه ‫دیگه تموم شده.
‫بفرما. جمع بشید. ‫جمع بشید!
‫- شبح، شبح، شبح! ‫- همه‌چی روبه‌راهه؟
‫نه، نیست. وقتی مامانم باهام حرف نمی‌زنه،
‫من چرا به این شبح‌گردی احمقانه اومدم؟
‫مگه نه؟ جیک فکر می‌کنه که من ‫پاک اونو فراموش کردم...
‫- هیس. ‫- ... که اصلاً مسخره‌ست،
‫چون دقیقاً برعکسشه.
‫و الان هم اصلاً نمی‌دونم ‫آلیس داره چی‌کار می‌کنه.
‫آره، در این مورد...
‫بچه‌ها! بیاین دیگه! یالا!
‫ما الان توی جنگل جادوگر سفیدپوش هستیم.
‫اون ترجیح میده بچه‌ها رو آب‌پز کنه،
‫ولی اگه عجوزه‌ی پیر ‫خیلی گرسنه‌اش باشه،
‫با کمال میل شما رو... ‫یه لقمه‌ی چپ می‌کنه!
‫ریتا. کل این داستان که...
‫جادوگر سفیدپوش بچه‌ها رو می‌خوره ‫مزخرفی بیش نیست.
‫پدر و مادرها فقط خواستن ‫بچه‌ها رو بترسونن...
‫که نرن توی جنگل بازی کنن، خب؟
‫و در واقع این اصلاً تا دهه 60...
‫بخشی از افسانه نبود.
‫اتفاقاً خوشحال می‌شیم ‫در مورد این تور نظر بدید،
‫ولی لطفاً بذارینش ‫واسه آخر کار، باشه؟
‫خیلی ممنونم. ‫کجا بودم؟
‫آره، آره، آره. ‫آب‌پز کردن بچه‌ها.
‫بی‌خیال بابا. اون داره اسم منو...
‫لکه‌دار می‌کنه. ‫"عجوزه‌ی پیر".
‫شرمنده... اسم تو؟
‫اوه... خدای من. آره.
‫یادم رفت این بخشش رو بهت بگم.
‫وقتی داشتم سعی می‌کردم جیکوب رو نجات بدم،
‫یه‌جورهایی خودم باعث شروع ‫افسانه‌ی جادوگر سفیدپوش شدم.
‫- وای، باشه. ‫- آره.
‫از خدامه که
‫در موردش بشنوم. ‫ولی به نظرم واقعاً نیازه که...
‫- در مورد آلیس حرف بزنیم. ‫- مگه آلیس چی شده؟
‫اون برگشته. رفته لینگرمور.
‫هر دفعه که میام خونه...
‫کنار اومدن با مامان سخت‌تر می‌شه.
‫این هفته می‌شه ‫هشتمین سالی که...
‫- جیکوب... ‫- آره، می‌دونم.
‫به اندازه‌ی سنی که داشت ‫دیگه کنارمون نیست.
‫فکر می‌کردم من و مامان ‫بالأخره می‌تونیم...
‫در موردش حرف بزنیم، ‫ولی مشخصه که قرار نیست این اتفاق بیفته.
‫دل اینجا رو نمی‌فروشه.
‫بیا امشب یه کاری کنیم.
‫خواهش می‌کنم، نیاز دارم حواسم ‫از همه‌ی این مسائل پرت بشه.
‫حتماً. فقط باید اول ‫گل‌های لینگرمور رو آب بدم
‫و بعدش می‌تونم بیام.
‫صبر کن، صبر کن. ‫تو باز داری از خونه‌ی اِوِلین...
‫- مراقبت می‌کنی؟ ‫- اوهوم.
‫الیوت، این عالیه! ‫این آخر هفته هالووینه.
‫دیگه چه جایی بهتر ‫واسه مهمونی گرفتن؟
‫آره، نه. شرمنده، ‫نمی‌شه این کار رو کرد.
‫اجازه ندارم ‫کسی رو ببرم اونجا. و...
‫آخه اِوِلین خونه‌اش رو ‫به من سپرده.
‫فقط یه شب‌نشینی کوچیک.
‫می‌تونیم لباس خوشگل بپوشیم ‫و فقط رفقای قدیمی رو دعوت کنیم.
‫و بِرِیدی، درسته؟
‫من، ام...
‫- من ترکش کردم. ‫- خدای من، تو... تو چی‌کار کردی؟
‫همه‌چی خیلی سریع اتفاق افتاد
‫و پیش خودم فکر کردم اگه بیام اینجا، ‫کمکم می‌کنه ذهنم آزاد بشه،
‫ولی خب... این یه اشتباه بود.
‫خب، ام...
‫یه دورهمی کوچیک که ‫اشکالی نداره.
‫می‌دونی؟ فقط دوستان، ‫یه‌کم شراب و...
‫تو بهترینی! ممنونم!
‫می‌گم همه ساعت 9 بیان، باشه؟
‫باشه.
ا‌را‌‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫- من میام. ‫- نه، نمیای.
‫تو واسه خودت یه‌پا دوریان گری هستی.
‫خودم می‌دونستم.
‫کت! ام...
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، ‫چون هالووینه و این حرف‌ها...
‫چطوره بالماسکه باشه؟
‫عاشقشم! مثل "دختر سخن‌چین".
‫امشب می‌تونیم ‫هر کسی که دلمون می‌خواد باشیم!
‫من به لباس نیاز دارم.
‫آیا اعدام قانونی بود
‫یا سرپوش گذاشتن ‫بر یک قتل انتقام‌جویانه؟
‫جوابش فقط در دستان ‫روح فانوس دریایی پوینته.
‫اگه گوش‌هاتون رو تیز کنید،
‫صدای بهم خوردن زنجیرهاش ‫توی ساحل رو می‌شنوین...
‫و اونجا کمین کرده تا ‫لاشه‌های قایق رو غارت کنه...
‫موندی تا الان بهم بگی؟
‫من که نمی‌دونستم...
‫- اون دقیقاً کِی میره. ‫- حتی سعی نکردی...
‫جلوی آلیس رو بگیری؟
‫بهت که گفتم، ‫اون شب اون اونجا بود.
‫چرا باید سعی کنم جلوی چیزی که ‫اجتناب‌ناپذیره رو بگیرم؟
‫- خواستم خودم اول باهاش حرف بزنم! ‫- هی، بچه‌ها.
‫چیه؟!
‫ام...
‫آخرهای توره.
‫دعواتون تموم نشد؟ ‫چون می‌خوایم...
‫یه سر بریم اسناگ.
‫اصلاً حس و حال بیرون رفتن ندارم.
‫باشه، پس...
‫می‌ریم خونه‌ی تو.
‫مانیکا! ‫مهمونی آخر شبی خونه‌ی الیوت!
‫شرمنده. ببخشید.
‫بچه‌ها، کفش‌هاتون رو دربیارید. ‫نباید کفپوش کثیف بشه.
‫الیوت! چه خبر شده؟ ‫اینا دیگه کی هستن؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫رفیق، کی دعوتت کرده؟ ‫اصلاً کی...؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب... ‫این یه کابوسه.
‫من تموم این کارها رو واسه کت کردم ‫و اون حتی اینجا نیست.
‫الیوت، داشتم دنبالت می‌گشتم.
‫این خیلی عجیبه.
‫معذرت می‌خوام، قسم می‌خورم که فقط ‫واسه دوست‌هامون دعوت‌نامه فرستادم.
‫مشکلی نیست. ‫فقط خوشحالم تو اینجایی.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫آره. آره، حتماً.
‫راستی، خیلی جذاب شدی. ‫کت‌وشلوار قشنگیه.
‫اوه، اوه، اوه!
‫خانم اینجاست! ‫کت لندری توی خونه!
‫عجب جشنی، بچه‌ها!
‫گرچه یه عده نگرفتن که ‫این یه جشن بالماسکه‌ست.
‫ضدحال‌ها. ‫حتی تم جشن رو رعایت نمی‌کنن.
‫می‌دونی که باید دعوت فیس‌بوکت رو ‫به حالت خصوصی دربیاری؟
‫وگرنه همه می‌تونن به اشتراک بذارنش.
‫وای خدای من. ‫الیوت، همه‌اش تقصیر منه.
‫- اشکالی نداره. تو که نمی‌دونستی. ‫- الیوت!
‫شاید امشب واقعاً رقصیدنت رو ببینم.
‫ولی باید این دختره رو ‫یه کوچولو ازت بدزدم.
‫خیلی چیزها هست که باید ‫در موردشون حرف بزنیم. خیلی‌خب، یالا.
‫گفته بودم فقط لیوان‌ یکبارمصرف!
‫انقدر حرص نخور.
‫بچه‌ها، التماستون می‌کنم! ‫خواهش می‌کنم!
‫زیردستی یادتون نره!
‫زیردستی بردار!
‫- ممنونم، نیک. ‫- خواهش.
‫- زیردستی یادت نره. ‫- درسته، آره. شرمنده، رفیق.
‫کس دیگه‌ای قرار نیست بیاد؟
‫مطمئن نیستم. ‫جزئیات جشن رو توی فیس‌بوک گذاشتی؟
‫البته که باید بحثش رو امشب ‫پیش می‌کشیدی.
‫مانیکا، چطوره موزیک بهتری ‫انتخاب کنی و...
اسپرسو مارتینی می‌خوری؟
‫آبجو برداشتی اسپرسو مارتینی می‌خوای؟
‫- آره، لطفاً. ‫- حله. یکی می‌خوای؟
‫آره.
‫خیلی‌خب، این یکی رو یادتونه؟
‫آره، نه. این منو یاد عصر...
‫اوه، ممنونم. ‫...خون‌آشام‌های درخشان می‌ندازه.
‫- بفرما. ‫- نوش.
‫آخرین بار کِی این‌جوری ‫دور هم جمع بودیم؟
‫اوه، نه از وقتی که... ‫لینگرمور بودیم، درسته؟
‫حرفم رو نشنیده بگیرین. ‫کی نوشیدنی می‌خواد؟ تو می‌خوای؟
‫- من لطفاً! ‫- میرم بیارم.
‫در مورد اون شب، ام...
‫من به جفت‌تون ‫یه عذرخواهی قدیمی بدهکارم، چون...
‫من بودم که دعوت‌نامه‌ی فیس‌بوک رو ‫علنی کردم.
‫چی؟
‫مانیکا، من 16 سال ‫خودم رو به خاطرش...
‫سرزنش کردم!
‫می‌دونم، متأسفم. ‫اصلاً فکرش رو نمی‌کردم...
‫باعث همچین افتضاحی بشه.
‫بی‌خیال... من 24 سالم بود ‫و حوصله‌ام سر رفته بود.
‫- فکر کردم خنده‌داره. ‫- آره، به هیچ وجه...
‫- خنده‌دار نبود. ‫- آره، معذرت می‌خوام. ببخشید.
‫خب. الان فقط یه کار می‌شه کرد.
‫مانیکا.
‫مسابقه‌ی رقص، ‫من و تو همین الان.
‫وای خدای من. نوشیدنیم رو نگه دار. ‫نوشیدنیم رو نگه دار. نوشیدنیم رو نگه دار.
‫بالأخره!
‫خودشه.
‫الیوت آگوستین روی پیست رقص.
‫ببینم چه حرکاتی بلدی، دوست من!
‫بزن بریم!
‫اوه!
‫خب، اینم یه راه ‫واسه تسویه حسابه.
‫مرسی که امشب ما رو ‫دور هم جمع کردی.
‫بیشتر از چیزی که فکرش رو می‌کردم ‫بهش نیاز داشتم.
‫منم همین‌طور. ‫خیلی دوست‌تون دارم.
‫امیدوارم اوضاع بین‌تون حل بشه.
‫اوه. تو در موردش می‌دونی.
‫آره. الیوت اومد روی قایق ‫بهم سر زد
‫و اون داغون بود. ‫وقتی بی‌خیال سفر طولانیش شد
‫- که بیاد خونه و دلت رو به دست بیاره... ‫- اون... اون چی؟
‫اوه، تو نمی‌دونی. ام...
‫می‌شه لطفا چیزی که گفتم رو فراموش کنی؟
‫آره.
‫می‌خواستم بعد از شام ‫بهت قهوه بدم
‫ولی آخرین دونه‌های قهوه‌ام رو ‫به الیوت دادم.
‫این جاش رو پر می‌کنه.
‫نمی‌شه بهش نه گفت.
‫داشتم از مجموعه آلبوم‌هات لذت می‌بردم.
‫اوه، ام...
‫راستش اون واسه کولتونه.
‫اوه، متأسفم.
‫- نه، نه، اشکالی نداره. ‫- باید اول می‌پرسیدم.
‫- نه، نه، اشکال نداره. ‫- مطمئنی؟
‫- آره. ‫- خوبه، چون الان دلم می‌خواد
اون قدر شراب هست که ‫مثل یه احمق برقصم.
‫نظرت چیه؟
‫- حتماً. ‫- آره؟
‫آره.
‫معذرت می‌خوام، من... من...
‫یذره سرگیجه دارم. فقط...
‫میرم بیرون یه هوایی ‫به سرم بخوره. من...
‫باشه.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- اشکال نداره.
‫فکر می‌کردم وام رو بهم بدن.
‫امیدت رو از دست نده، کول.
‫همچنان پس‌انداز می‌کنیم.
‫و بیا تا اون موقع ‫به چیزی که داریم راضی باشیم.
‫حق با توئه. حق با توئه.
‫کل عمرمون رو وقت داریم ‫که میراث لندری رو برنامه‌ریزی کنیم.
‫به‌علاوه، یه سورپرایز برات دارم.
‫این آخر هفته جشنواره پاییزه‌ست
‫و من واسه تانک دانک ثبت‌نامت کردم.
‫نه، نکردی!
‫این‌جوری نیست که ‫دوستش ندارم. فقط...
‫یهویی حس می‌کنم انگاری کل زندگیم رو ‫برام از پیش تعیین کردن.
‫می‌تونم تصور کنم.
‫انگار...
‫من و بِرِیدی ازدواج کردیم،
‫پدر و مادرش برامون خونه خریدن،
‫بِرِیدی توی مؤسسه حقوقی ‫عموش کار می‌کنه، ما...
‫یکی دوتا بچه داریم، ‫و... همین.
‫دیگه سورپرایزی وجود نداره.
‫جز اینکه...
‫تازگی واسه دوره آموزشی روزنامه‌نگاری
‫قبول شدم. توی لندن.
‫- کت، این خارق‌العاده‌ست! ‫- و من فکر می‌کردم مینیاپولیس...
‫شروع جدیدمه.
‫و دوره آموزشیش هم خیلی رقابتیه.
‫حتی به هیچ‌کس نگفتم ‫که دارم درخواست میدم.
‫خصوصاً به بِرِیدی.
‫مهاجرت به بریتانیا ‫بخشی از برنامه‌ی پنج ساله‌اش نیست.
‫امروز صبح سعی داشتم ‫شجاعت به خرج بدم
‫و بهش بگم. به‌جاش...
‫هول شدم، حلقه رو گذاشتم ‫و اومدم خونه.
‫نمی‌دونم بزرگ‌ترین اشتباه زندگیم رو ‫مرتکب شدم
‫یا اینکه شاید...
‫تقدیر همین بوده.
‫کت، تو باید بری.
‫این آرزوته.
‫کاش من می‌تونستم ‫یه همچین کاری کنم.
‫باهام بیا، الیوت.
‫خواهش می‌کنم. ‫می‌تونیم با همدیگه فرار کنیم.
‫توی یه جای جدید ‫یه زندگی جدیدی رو شروع کنیم.
‫هر کی که می‌خوایم باشیم، ‫نه فقط واسه یه شب.
‫واقعاً می‌خوای بیام؟
‫معلومه. تو بهترین دوستمی.
‫باشه. من پایه‌ام. ‫بیا انجامش بدیم.
‫باشه. وای، باشه. من...
‫کاش می‌شد همین امشب بریم.
‫چرا که نه؟
‫جدی می‌گم. برو خونه وسایلت رو جمع کن ‫و من میرم ماشینم رو میارم
‫- و با هم می‌ریم فرودگاه. ‫- پس این جشن چی می‌شه؟
‫نیک کمکم می‌کنه جمعش کنم.
‫اگه همه‌چی رو روبه‌راه کنم،
‫تا نیمه‌شب آماده‌ای؟
‫- باشه. بیا انجامش بدیم. ‫- بیا انجامش بدیم.
‫باشه.
‫خیلی بهتر شدم. معذرت می‌خوام.
‫نمی‌خواد معذرت بخوای.
‫دل، یه چیزی برات دارم.
‫پیشنهادت رو خوندم،
‫به نظرم طرح خیلی خوبیه.
‫اصلاً کی نیازی به شورای شهر داره، مگه نه؟
‫سم، نمی‌تونم پولت رو قبول کنم.
‫چرا که نه؟
‫دل، من که نمی‌خوام بهت ببخشمش. ‫دارم سرمایه‌گذاری می‌کنم.
‫به نظرم آرزوت برای ‫استفاده از زمین خلاقانه‌ست
‫و منم می‌خوام بخشی ازش باشم، ‫فقط همین.
‫برام مهم نیست ‫اسمش رو چی بذاری، سم.
‫من پولت رو قبول نمی‌کنم.
‫دل.
‫نذار غرورت جلوی چیز خوبی رو بگیره.
‫تو منو نمی‌شناسی، سم.
‫جوری رفتار نکن که می‌شناسی.
‫باشه.
‫معذرت می‌خوام.
‫به خاطرش هیجان‌زده شدم و...
‫خواستم بهت نشون بدم که ‫بهت باور دارم.
‫ولی حق با توئه، ‫پام رو از گلیمم درازتر کردم.
‫شرمنده.
‫آره!
‫بچه‌ها، کلیره. ‫کلیر داره زنگ می‌زنه.
‫- چی‌کار کنم؟ ‫- جواب بده!
‫یالا، بریم طبقه بالا ‫و یه جای خلوت پیدا کن
‫که باهاش حرف بزنی.
‫الان داری به چی فکر می‌کنی؟
‫ام...
‫فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم که...
‫توی همه‌چی چند چندیم.
‫اوه... بستگی داره.
‫تو با این یارو توماس چند چندی؟
‫این دیگه از کجا اومد؟
‫باهام روراست باش.
‫تو در مورد سفرت به گذشته ‫همه‌چی رو بهم می‌گی.
‫در مورد جیکوب، سوزانا، الایژا...
‫چطوریه که نمی‌خوای ‫در مورد توماس حرف بزنی؟
‫محض اطلاع،
‫هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫و می‌دونی چیه؟ ‫تو اصلاً حق نداری...
‫در مورد همچین چیزی ‫ازم سؤال بپرسی،
‫چون خودت همه‌چی رو تمومش کردی. ‫یادته دیگه؟
‫من، ام...
‫بهتره که برم خونه.
‫برو. برو باهاش حرف بزن.
‫- الیوت رو ندیدی؟ ‫- کی؟
‫شرمنده، ندیدمت.
‫آلیس؟
‫وای خدای من. تو کجا بودی؟ ‫خیلی دلم برات تنگ شده بود!
‫منم دلم برات تنگ شده بود!
‫واقعاً معذرت می‌خوام که فرصت نشد ‫باهات خداحافظی کنم.
‫نمی‌دونستم که قرار نیست برگردم.
‫اشکال نداره. اشکال نداره. ‫اشکال نداره.
‫خیلی چیزها هست که ‫باید در موردش صحبت کنیم، ولی...
‫من باید برم. ‫من و الیوت داریم...
‫خب، راستش عمراً باورت بشه،
‫ولی ما قراره با هم ‫به لندن فرار کنیم.
‫اون همیشه برام مثل برادرم بوده،
‫ولی شاید الان بتونیم ‫چیز بیشتری باشیم؟
‫پس بِرِیدی چی می‌شه؟
‫می‌دونم، می‌دونم. از 16 سالگی ‫می‌خواستم با بِرِیدی ازدواج کنم.
‫یعنی کامل رد دادم؟
‫کت؟
‫کت اینجاست؟
‫- وای خدا. ‫- کت!
‫آلیس، یه دقیقه بمون.
‫کت رو ندیدی؟
‫- هی. ‫- چه خبر شده؟
‫همگی گوش کنید!
‫جشن تمومه! ‫همگی جمع کنید و برید خونه! همین الان!
‫الیوت! فکر کنم قوانین نقض شدن.
‫هیچ‌کدوم از اینا نباید اتفاق بیفته.
‫شرایط داره تغییر می‌کنه ‫و نمی‌دونم چرا یا چطوری،
‫ولی داره خیلی تغییر می‌کنه.
‫آلیس، چی داری می‌گی؟
‫تو نمی‌تونی با کت بری، خب؟
‫اون باید با بِرِیدی ازدواج کنه.
‫داشتی به حرف‌هامون گوش می‌دادی؟
‫کت گفت می‌خواد باهام بیاد، خب؟
‫اون می‌خواد باهام به لندن بره.
‫و اگه این کار رو کنه، ‫اگه اون بِرِیدی رو ترک کنه
‫و باهات بره، ‫پس چه اتفاقی واسه من می‌افته؟
‫یعنی من حذف می‌شم؟
‫آلیس، اینکه فیلم "بازگشت به آینده" نیست!
‫باشه، پس چیه؟ ‫چون تو مدام بهم می‌گی که
‫نمی‌تونم گذشته رو تغییر بدم،
‫ولی شرایط داره تغییر می‌کنه، خب؟
‫و فقط تویی که می‌تونی کمکم کنی.
‫چرا همیشه من باید بهت کمک کنم؟
‫خواهش می‌کنم، الیوت. ‫بِرِیدی اونجا پیش کت‌ـه.
‫- وایسا ببینم، بِرِیدی اینجاست؟ ‫- الیوت، خواهش می‌کنم. باشه؟
‫بذار اون برنده بشه. ‫فقط همین یه‌بار، التماست می‌کنم.
‫متأسفم، آلیس.
‫ولی تو که شنیدی کت چی گفت. ‫اون می‌خواد با من بیاد.
‫دیگه شانسم رو از دست نمیدم.
‫خداحافظ، آلیس.
‫الان زمان و جاش نیست، بِرِیدی.
‫اصلاً از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫همین که یادداشتت رو دیدم ‫اومدم پورت هیون
‫و بعدش عکس‌های جشن رو ‫توی فیس‌بوک دیدم.
‫نباید می‌اومدی.
‫چطور می‌تونی زندگی‌مون رو رها کنی
‫و بعدش جشن راه بندازی؟ ‫انگاری که هیچ اتفاقی نیفتاده!
‫حداقل تا باهام حرف نزنی ‫از اینجا نمیرم.
‫بِرِیدی!
‫اون گفت ازت می‌خواد که بری.
‫دخالت نکن، الیوت.
‫الیوت، برگرد داخل.
‫وای خدای من. می‌شه لطفاً ‫برگردی داخل؟
‫چرا ازم خواستی ‫باهات به لندن فرار کنم؟
‫چی؟ اون واسه یه عمر پیش بود.
‫آخه اون چه ربطی...
‫به دعوای الان‌مون داره؟
‫چون نمی‌دونم اصلاً هیچ‌وقت قراره ‫انتخاب اولت باشم،
‫یا اینکه من برات فقط یه زاپاسم
‫قبل از اینکه به سمت چیزهای بهتر ‫و بزرگ‌تری بری.
‫وقتی نمی‌دونم چه حسی داری
‫چطور باید انتخابت کنم؟
‫بچه که بودیم بهم نگفتی.
‫و حالا نیک می‌گه ‫این تابستون اومدی خونه که...
‫دلم رو به دست بیاری.
‫آخه چرا این اولین باره که ‫اینو می‌شنوم؟
‫پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.
‫می‌دونی چیه؟ ‫شاید حالم از اینکه...
‫همیشه اوضاع بین‌مون ‫پیچیده‌ست بهم می‌خوره.
‫بیا باهاش مواجه بشیم، ‫ما هی فرصت‌هامون رو از دست می‌دیم.
‫شاید بهتر باشه فقط دوست باشیم.
‫واقعاً این چیزیه که می‌خوای؟
‫اگه کسی باید بره، اون تویی بِرِیدی. ‫پس گورت رو گم کن.
‫هی، گوش کن.
‫دخالت نکن رفیق، حله؟
‫- بِرِیدی! ‫- آخه معلومه...
‫- چه مرگته؟ ‫- کافیه!
‫رفتار جفت‌تون احمقانه‌ست!
‫- دعوا! دعوا! دعوا! ‫- هی بچه‌ها، تمومش کنید! تمومش کنید!
‫چرا سرت توی کار خودت نیست؟
‫- جرئت داری مجبورم کنی؟ ‫- فقط آدرس جایی که هستی رو
‫بهم بده و من میام پیشت
‫و با هم حرف می‌زنیم.
‫هر کاری می‌کنم تا حلش کنم، کلیر.
‫باشه، بذار کاغذ بردارم...
‫خیلی خوشحالم که زنگ زدی.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫دوستت دارم.
‫هی، شرمنده که مزاحم شدم،
‫ولی این چه کوفتیه؟
‫فکر می‌کنی واسه خودت کسی هستی؟ ‫هان؟ دلت دعوا می‌خواد؟
‫- کافیه! ‫- می‌خوای دعوا کنی؟
‫- این چیزیه که می‌خوای؟ ‫- کافیه!
‫کافیه! کافیه! کافیه! ‫گفتم کافیه!
‫کت!
‫مامان!
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez