‫آنچه در "راه بازگشت به خانه" گذشت...
‫مامان، کجایی؟!
‫من و مامان با همدیگه پریدیم ‫و بعدش به معنای واقعی...
‫- دریاچه ما رو از هم جدا کرد. ‫- اگه دل مزرعه رو...
‫به خاطر من از دست بده، ‫هیچ‌وقت خودم رو نمی‌بخشم.
‫رفتم چون نتونستم ‫با مرگ کولتون و اینکه تو...
‫توش دخیل بودی کنار بیام.
‫قرار بود اینم درست کنی کت،
‫ولی خرابش کردی.
‫جیکوب لندری رو می‌شناسی؟
‫- می‌شناسم. ‫- اون... اون کجاست؟
‫داستان بعدیت رو پیدا کردم.
‫جیکوب؟
‫کودکی با سیمایی پاک ‫و روشن
‫و چشمانی پر از شگفتی.
‫وایسا، جیکوب؟
‫گرچه زمان سریع می‌گذرد ‫و من و تو...
‫نیمی از زندگی از هم فاصله داریم،
‫پژواک‌هایش همچنان ‫در خاطره‌ها باقی می‌ماند،
‫گرچه سال‌های حسود می‌گوید ‫که فراموش کن.
‫نه آن صورت آفتابی را دیدم،
‫و نه خنده‌ی سیمین فامت را.
‫جیکوب!
‫ولی در ذهنم نمی‌گنجد که ‫که زندگی پس از جوانی...
‫چگونه خواهد بود.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫با یکی دیگه اشتباه گرفتمت.
‫خانم؟ کمک می‌خواین؟
‫- نه. ‫- نه، نه، نه...
‫لازم نیست ازم بترسین.
‫اتفاقاً منم که باید ‫بهتون مشکوک باشم.
‫هر چی نباشه، شما توی زمین من هستین.
‫زمین شما؟
‫آره.
‫الایژا لندری هستم.
‫شما کی باشین؟
‫کا... کاترین.
‫فقط... کاترین.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
‫مادربزرگ، صبر کن! ‫بذار کمکت کنم.
‫ممنونم، عزیزم. ‫دارم میرم بازار...
‫- و یه غرفه‌ی خوب قاپ بزنم. ‫- منم باهات میام.
‫هر کمکی لازم داشته باشی، من هستم. ‫هر وقت که بخوای.
‫باشه. سریع بپر بالا. ‫قراره بقیه رو شکست بدیم.
‫آروم برو، جیکوب. ‫اون کاریت نداره.
‫یا حداقل من این‌طور فکر کردم.
‫نه. نه، نه، نه، البته که نه، نه. ‫من...
‫معذرت می‌خوام من فقط... گیج شدم. ‫اسمش جیکوبه؟
‫آره، نوه‌ام.
‫می‌شه بپرسم چی شد که ‫اومدی پیش ما؟
‫من مسافرم.
‫و راه درازی رو اومدم ‫تا یکی رو پیدا کنم.
‫فکر کنم اشتباه اومدم.
‫اینش رو نمی‌دونم.
‫انگاری با طوفان مبارزه کردی...
‫و طوفان برنده شده.
‫خونه‌ی گرمی دارم. غذا واسه خوردن دارم.
‫به نظر من که راه رو درست اومدی.
‫اون جیکوبه. ‫با پسرم، ویلیام.
‫اینجا... اینجا خونه‌ست.
‫کت؟
‫صبح بخیر، الیوت!
‫امیدوارم گرسنه باشی. ‫دل داره...
‫واسه یه ارتش پنکیک درست می‌کنه.
‫سلام، الیوت!
‫علف توی موهاته.
‫باز توی اون انبار بوگندو خوابیدی؟
‫داشتم ستاره‌ها رو تماشا می‌کردم ‫که خوابم برد.
‫باید برم خونه. ‫قایق بابا امروز صبح حرکت می‌کنه.
‫ویکتور باز داره میره؟
‫همیشه برات یه صندلی ‫پشت میزمون هست.
‫قدمت روی چشم، الیوت.
‫به کت بگو بیاد ایستگاه اتوبوس ‫منو ببینه.
‫نمی‌خوایم واسه اردوی امروز مدرسه ‫دیر کنیم.
‫می‌گم بهش.
‫بفرمایین نمونه‌های عسل ‫خانۀ آبی رو امتحان کنین.
‫این بیسکویت‌ها تازه‌ان ‫و همین امروز صبح درست شدن.
‫به نظرت این نمونه‌ها ‫یه‌کم زیاد نیستن؟
‫اگه مردم بخوان امتحان کنن، ‫باید پولش رو بدن.
‫تحویل ویژه ‫برای دو مشتری عزیزم.
‫ممنونم، مانیکا.
‫امروز صبح کسب‌وکار چطوره، خانم‌ها؟
‫خوبه. ولی بد نیست به آلیس...
‫یه‌چیزهایی در مورد اقتصاد رفتاری ‫یاد بدی.
‫نظرت چیه مشغول بشی؟
‫حالا که تابستون رو اینجایی،
‫من شدیداً کمبود پرسنل دارم.
‫خصوصاً که اسپنسر رفته ایتالیا.
‫ممنونم. خیلی دوست دارم، ‫ولی... نمی‌دونم...
‫چقدر وقت داشته باشم.
‫خب، بهم بگو که ‫در موردش فکر می‌کنی؟
‫حتماً. ممنونم.
‫نمی‌تونی کار توی پوینت رو رد کنی.
‫اینجا این واسه یه نوجوون ‫موفقیت بزرگیه.
‫آره ولی... مهمه که ‫توی مزرعه بهت کمک کنم.
‫فکر می‌کنی چقدر به کمک نیاز دارم؟
‫بیا. خودتو کنار آتیش گرم کن.
‫یه‌چیزی درست می‌کنم بخوری.
‫داری خشک می‌شی؟
‫آره. آره، ممنونم.
‫ممنونم. چرا...
‫همچین بنای سنگی‌ای واقعاً...
‫خوب دوام میاره.
‫به همین امید ساختمش،
‫اینکه مدت‌ها بعد از مرگم ‫باقی بمونه.
‫ولی حتی بهترین طرح‌ها هم ‫ممکنه اشتباه از آب دربیان.
‫می‌بینی که، سنگ‌ها همه‌اش شل می‌شن.
‫اینجا همیشه یه چیزی ‫واسه تعمیر کردن پیدا می‌شه.
‫خونه‌ی قشنگی دارین.
‫1814.
‫عجب سالی بوده امسال، نه؟
‫تا اینجا که این‌طور بوده. ‫ببینیم فصل برداشت محصول چطوره.
‫با وجود تمام ‫ضررهایی که برام داشته،
‫ممکنه اینم هیچ و پوچ بشه.
‫نمی‌دونم. ‫ممکنه فواید خودش رو داشته باشه.
‫متأسفانه چیز زیادی ‫واسه پذیرایی از مهمان ندارم.
‫ببخشید که ساده‌ست.
‫- نه. ‫- زمستون پارسال زنم فوت کرد،
‫و خیلی چیزها هست که باید یاد بگیرم.
‫واقعاً متأسفم.
‫من و بک سال‌های شاد زیادی رو ‫کنار هم گذروندیم.
‫و باز همدیگه رو می‌بینیم.
‫یه روزی.
‫هوم.
‫کار پسرمه.
‫استعداد داره.
‫این فانوس دریایی پورت هیونه.
‫عجیبه که می‌شناسیش.
‫گفته بودی اهل اینجا نیستی.
‫یه مدتی اینجا بودم.
‫می‌دونین... ‫سرسری رد شدم.
‫خب، این افتخار جامعه‌ی کوچیک ماست.
‫ساخته‌ی دست خانوادۀ لندری.
‫پسرتون توی ساخت اونم ‫کمک کرده؟
‫طراحیشم کرده. ‫اون پسر واسه خودش یه‌پا هنرمنده.
‫نمی‌دونم از کی به ارث برده.
‫هوم.
‫- اون چیه؟ ‫- جدیدترین نبوغم،
‫دخترها. گردشگران تابستونی...
‫عاشقش می‌شن، ‫ببین، ببین، ببین!
‫گذشته‌ی مخوف مدفون ‫پورت هیون رو کشف کنین.
‫فقط 45دلار! ‫واسه خانم‌های لندری...
‫- سه‌تا بلیت کنار می‌ذارم، باشه؟ ‫- مگه چاره دیگه‌ای هم داریم؟
‫- آخی! ‫- به نظرت یه‌کم...
‫گرون نیست؟ ‫خصوصاً الان؟
‫نرخ روز همینه!
‫ولی وایسین ببینم، چی شده؟ ‫مشکل مالی دارین؟
‫نه! مشکلی نداریم. ‫درسته که گسترشِ...
‫کسب‌وکار عسل یه‌کم ما رو عقب انداخت،
‫ولی تا آخر فصل جبرانش می‌کنم.
‫- باشه، باشه. ‫- نمونه؟
‫- سلام! یکی از اینا برمی‌دارم! ‫- عسل خوشمزه.
‫- یه نمونه بردارین. ‫- مادربزرگ،
‫نمی‌خواد به خاطر من تظاهر کنی ‫که همه‌چی روبه‌راهه،
‫باشه؟ من اون‌قدری بزرگ شدم ‫که حقیقت رو بفهمم.
‫چی داری می‌گی؟ ‫از صبح...
‫رفتارت عجیب شده.
‫چون داریم مزرعه رو از دست می‌دیم!
‫وایسا، چی؟
‫مطمئنم که بهتر از اینم خوردی، ‫ولی...
‫این غذا حسابی بهت مزه می‌کنه.
‫ما قهرمان می‌شیم،
‫و قهرمان‌ها همیشه ‫نشان‌ خاص خودشون رو دارن. می‌بینی؟
‫"جی" و "کِی" به نجات‌تون میان!
‫چطوری... ‫از کجا این شعر رو بلدین؟
‫هوم؟
‫اوه!
‫اوه...
‫پسرم کوچولو که بود ‫همیشه زمزمه‌اش می‌کرد.
‫ویلیام؟ ‫پسرتون فانوس دریایی رو ساخته؟
‫نه. نه، اون یکی پسرم.
‫یه پسر دیگه هم دارین؟
‫دارم. حدوداً...
‫بیست سال و خرده‌ای پیش ‫به فرزندی قبولش کردیم.
‫ولی اون یه لندری تمام عیاره.
‫ویلیام حتی اسم پسرش رو ‫از روی اسم اون گذاشته.
‫از روی اسم جیکوب‌مون.
‫و... اون جیکوب الان کجاست؟
‫متأسفانه باید بگم که رفته.
‫- رفته؟ ‫- آره.
‫به کانادای علیا.
‫رفته واسه جنگ ‫یه کشتی تحویل بده.
‫پس اون... ‫اون برمی‌گرده؟
‫البته.
‫اینجا خونه‌اشه.
‫کاوشگر راه بازگشت ‫به خونه‌اش رو پیدا کرده...
‫از کجا این شعر رو می‌شناسی، کاترین؟
‫همونی که جیکوبم ‫بچه که بود می‌خوند؟
‫بهتون گفتم اومدم اینجا... ‫دنبال کسی بگردم.
‫دنبال برادر کوچیکم.
‫اسمش... اسمش...
‫...جیکوب بود.
‫و من...
‫24ساله که دارم می‌گردم.
‫و فکر کنم بالأخره پیداش کردم.
‫24سال؟
‫همیشه می‌دونستیم ‫یکی میاد دنبالش.
‫اگه تو خواهر جیکوبی...
‫...پس تو هم ‫عضوی از خانواده‌ای.
‫امروز همچنان داره ‫بهتر و بهتر می‌شه.
‫هی... ‫بابت یه‌کم پیش معذرت می‌خوام.
‫سعی داشتم ‫باهات حرف بزنم و...
‫- یهو منفجر شدم. ‫- نمی‌تونستی یه‌جای خلوت‌تری...
‫منفجر بشی؟ ‫با حرفی که تو زدی...
‫کبریت گرفتی زیر آتیش شایعات. ‫و اصلاً چرا فکر کردی که...
‫ما قراره مزرعه رو از دست بدیم؟
‫از هنک شنیدم. ‫گفتش که تو...
‫وابسته به پولی هستی که اون ‫از اجاره بهت میده...
‫وایسا ببینم، پس قرار نیست ‫مزرعه رو از دست بدیم؟
‫نه! چون هنک زمینش رو فروخته،
‫باید مشکل زمین رو حل کنم، ‫فقط همین.
‫پس لطفاً دیگه سرخود واسه خودت ‫نتیجه‌گیری نکن!
‫پس... می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫الان می‌خوام به نوه‌ام ‫درس ارزشمندی از زندگی بدم...
‫که چطوری لاستیک ماشین رو عوض کنه.
‫البته اگه بتونم آچار چرخم رو پیدا کنم!
‫اوه، جود!
‫می‌دونستم اگه بهش قرض بدم، ‫دیگه رنگش رو نمی‌بینم.
‫سلام.
‫شما خانم‌ها گیر افتادین ‫یا دارین از منظره لذت می‌برین؟
‫کدوم منظره؟
‫منظره‌ای که من دارم می‌بینم...
‫واقعاً خیره‌کننده‌ست.
‫اون لاستیک دیگه عمرش رو کرده. ‫اگه لاستیک زاپاس رو بهم بدی،
‫توی یه چشم بهم زدن ‫به جاده برمی‌گردی.
‫لازم نیست، ‫ولی اگه تو آچارت رو بهم قرض بدی،
‫- خودم از پس بقیه‌اش برمیام. ‫- مطمئنم که می‌تونی.
‫شنیدی که؟
‫یه دست صدا نداره.
‫اینش رو نمی‌دونم.
‫اوه، بی‌خیال.
‫باید توی روستا...
‫هوای همدیگه رو داشته باشیم. ‫بد می‌گم؟
‫درسته. ولی رانندگی با ماشین شیک
‫اونم واسه چند هفته توی تابستون، ‫شامل زندگی واقعی...
‫توی روستا نمی‌شه؛ پس همون‌طور که گفتم،
‫خودمون از پسش برمیایم، ‫و شما هم می‌تونی به راهت ادامه بدی...
‫و اینو به ما محلی‌ها بسپاری.
‫راستش، خودم محلی‌ام. ‫اونم کل سال.
‫تازه بازنشسته شدم و اومدم پورت هیون
‫و واقعاً امیدوارم به‌زودی ‫باز گذرمون به همدیگه بخوره.
‫وای خدا.
‫هی! کجا اینو پس بدم؟
‫به نظر آدم... خوبی میاد!
‫بابا؟
‫بابا، هنوز اینجایی؟
‫خوابم برد!
‫[جمعه برمی‌گردم]
‫هفته‌ی بعد می‌بینمت، بابا.
‫وقتی جیکوب رو پیدا کردی ‫چی بهت گفت؟
‫هیچی.
‫اصلاً نمی‌تونست حرف بزنه، ‫چه برسه که بخواد بگه...
‫چه اتفاقی براش افتاده.
‫اینکه چطوری ‫از خانواده‌اش جدا شده.
‫ولی... مگه تو ازش نپرسیدی؟ ‫یعنی نخواستی بدونی؟
‫خواستم احساس امنیت کنه. ‫و همین‌طور هم بود.
‫من و ربکا همیشه حس می‌کردیم ‫تقدیر این بوده که پیداش کنیم.
‫و اینجا خیلی بهش محبت کردیم، کاترین.
‫و من... من خیلی خوشحالم.
‫باورم نمی‌شه که ما اونو ‫به شما باختیم.
‫می‌دونم.
‫آیا ما به تو می‌بازیمش؟
‫- تو؟ ‫- سوزانا. تو کاترین رو می‌شناسی؟
‫توی شهر باهاش آشنا شدم،
‫گرچه اسمش رو نگفته بود.
‫کاترین، ایشون آگوستین هستن.
‫- نامزد جیکوب. ‫- نامزد، یعنی قراره ازدواج کنن؟
‫معنیش همینه، آره.
‫و تو اینجا ‫پیش الایژا هستی چون...؟
‫چون من خواهر نامزدتم.
‫خب. پس خیلی حرف‌ها ‫واسه گفتن داریم.
‫بذار تا اتاقت همراهیت کنم.
‫می‌تونیم با همدیگه آشنا بشیم.
‫راستش دوست دارم بمونم ‫با الایژا صحبت کنم و...
‫اصرار می‌کنم. ‫جاده واسه بانوانی که...
‫تنها سفر می‌کنن خطرناکه.
‫ما که نمی‌خوایم خواهر عزیز جیکوب ‫صدمه‌ای ببینه.
‫آره، بابت نگرانیت ممنونم
‫ولی همه‌اش یه سوءتفاهمه.
‫اوضاع‌مون عالیه، ‫اوضاع مزرعه عالیه.
‫به‌زودی قهوه می‌خوریم. ‫عالیه، ممنونم.
‫خیلی‌خب، ‫در مورد شرایط زمین...
‫- با مامان حرف می‌زنی؟ ‫- البته. باهاش حرف می‌زنم.
‫بعد از اینکه با تمومِ ‫شهروندان نگران پورت هیون...
‫دونه‌دونه سر و کله زدم، ‫به مامانت می‌گم.
‫وای خدای من.
‫بقیه رو می‌ذارم بره روی پیغام‌گیر.
‫اوه!
‫باید به روزم برسم.
‫سلام! آماده‌ای منو ببینی، هان؟
‫وای. از آشنایی باهات خوشبختم.
‫خدای من، چقدر خوشگلی آخه!
‫خیلی‌خب، فقط... ‫دقیقاً داری چی‌کار می‌کنی؟
‫تو بهم بگو. دفعۀ آخر که...
‫آوردمت اینجا غیبت زد.
‫هر حقه‌ای که سعی داری پیاده کنی...
‫نه، نه، نه، در موردم اشتباه می‌کنی.
‫آخرین بار که همدیگه رو دیدیم، ‫بهم گفتی که...
‫دنبال بچه‌ای به اسم جیکوب لندری هستی.
‫- آره، بودم. ولی... ‫- ولی!
‫حالا ادعا می‌کنی که ‫خواهر گمشده‌ی جیکوب منی.
‫جیکوب یه مَرده، نه یه پسربچه. ‫پس کدومش؟
‫جفتش. باشه؟ ‫آخرین باری که...
‫پیش جیکوب بودم، ‫اون یه پسربچه بود.
‫من خیلی وقته که جیکوب رو می‌شناسم...
‫و اون هرگز نگفته که خواهری داره.
‫حتماً... یه دلیلی داشته.
‫توی جنگل با لباس‌های مردونه ‫اینور و اونور میری.
‫مجرم‌هایی مثل توماس کویل ‫به دلایلی...
‫که نمی‌تونی توضیح بدی ‫بهت شلیک می‌کنن.
‫اونه که باید دلیل کاری که ‫کرده رو توضیح بده.
‫- اینو یه هشدار در نظر بگیر. ‫- وای.
‫سوزانا. ‫هی، تو جونم رو نجات دادی.
‫و بابتش خیلی ازت ممنونم، باشه؟ ‫بهم اعتماد کن، من قصد ندارم آسیبی برسونم.
‫فقط واسه جیکوب اینجام. ‫سوزانا!
‫دارم واسه آخرین بار ‫بهت فرصت میدم.
‫تو کی هستی و چی...
‫از خانوادۀ لندری می‌خوای؟ ‫چی از جیکوب می‌خوای؟
‫باشه، می‌خوای بدونی من کی هستم؟
‫خودت خواستی.
‫این کیه؟
‫خوبه، تو هم می‌تونی ببینیش.
‫دیگه داشتم فکر می‌کردم توهم زدم.
‫- ولی اون از کجا اومده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ولی مطمئناً مال کسیه.
‫پرس‌وجو می‌کنم.
‫تا اون موقع توی طویله نگهش می‌دارم.
‫جالبش اینجاست که ‫اون دقیقاً شبیه اسبیه که...
‫وقتی بچه بودم داشتم. ‫آذرخش.
‫خیلی دوستش داشتم.
‫پاک یادم رفته بود که ‫تو عشقِ اسب بودی.
‫- مگه بده؟ ‫- نه.
‫اگه تو و کولتون انقدر عاشق اسب بودین،
‫پس چرا اسب نداشتین؟
‫آخه... ‫برامون معقول نبود.
‫پیداش کردم!
‫اون زنده‌ست!
‫- چی؟ ‫- جیکوب! اون زنده‌ست!
‫تو موفق شدی، کت.
‫تو موفق شدی.
‫حق با تو بود.
‫بیا، بیا، بیا.
‫الایژا و ربکا لندری ‫جیکوب رو قبول کردن...
‫و اونا عاشقش شدن. ‫و خونه، خونه‌ی خودمونه.
‫خونۀ روستایی قدیمی. ‫با همون شومینه...
‫و همون زمین‌ها. ‫منظورم اینه که...
‫اینجا جایی هست که جیکوب بزرگ شده، ‫می‌دونی؟
‫و... با اینکه کنارمون نبود،
‫ولی همچنان یه لندری بود. و من...
‫بهت که گفتم، اون حتی ‫فانوس دریایی رو ساخته.
‫- چیه؟ ‫- تو جیکوب رو پیدا کردی.
‫این خارق‌العاده‌ست. ‫ولی اون رفته جنگ.
‫نه. نه، نرفته جنگ.
‫رفته یه کشتی رو ‫واسه جنگ تحویل بده.
‫پس اصلاً چرا ‫دریاچه تو رو برد اونجا؟
‫- در صورتی که اون رفته؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید واسه اینکه بتونم ‫با خانواده‌اش آشنا بشم....
‫که نشونم بده ‫راه رو درست اومدم.
‫و حالا تو می‌دونی ‫اون خانواده‌ای داره که دوستش دارن.
‫نامزد داره. و بیشتر عمرش رو ‫توی اون زمان گذرونده...
‫تا اینجا، فقط... ‫اگه دیدیش، اینو یادت باشه.
‫اگه؟ معلومه که می‌بینمش. ‫بی‌خیال.
‫و بعدش چی؟
‫اون دیگه یه بچه کوچولو نیست، کت.
‫ازش انتظار داری تموم چیزی که ‫می‌دونه رو کنار بذاره؟
‫به نظرت همه‌ی اینا ‫به خاطر چی بوده؟
‫جیکوب متعلق به اینجاست.
‫پیش ما، اینجا، در این زمان.
‫می‌دونی چیه؟
‫فراموشش کن. واقعاً که.
‫24 ساله که پیشم نیست.
‫نمی‌دونم چرا فکر کردم دریاچه...
‫جیک رو توی همون سنی که بود ‫بهم برمی‌گردونه.
‫مشخصه که این دست‌خط یه بچه نیست.
‫اون دیگه واسه خودش مَردی شده.
‫متأسفم، مامان.
‫ولی تو پیداش کردی ‫و اون زنده‌ست، خب؟
‫- این اتفاق بزرگیه. ‫- واقعاً فکر می‌کردم که...
‫اسم جیکوب قراره اینجا باشه.
‫ولی الایژا و ربکا ‫فقط اسم پسرشون،
‫ویلیام، رو نوشتن.
‫اون و پسر کوچولوش، جیکوب، رو دیدم.
‫ولی پس جیکوب ما چی؟
‫اگه واقعاً اونو مثل ‫بچه‌ی خودشون دوست داشتن...
‫چرا توی سال‌نما ‫اسمی ازش نیاوردن؟
‫وایسا ببینم.
‫یه نقاشی دیدم که ‫جیکوب از فانوس دریایی کشیده بود.
‫اون یه هنرمند بود.
‫به نظرت اون نقاشیت رو کشیده؟
‫نمی‌دونم. نمی‌شه اینو...
‫با یه طراحی مقایسه کرد.
‫حتماً خودش کشیده.
‫امیدت رو از دست نده، مامان. باشه؟
‫اگه اون تو رو کشیده، ‫پس تو می‌بینیش.
‫حق با توئه.
‫بی‌خیال چیزهایی که الیوت گفت.
‫گفتی الیوت؟
‫مامان، من اینجا داشتم از نگرانی...
‫خل می‌شدم، بعد تو رفتی اول ‫به الیوت گفتی؟
‫نه نه... ‫نه از قصد، خب؟
‫اون اونجا بود و منم هیجان‌زده بودم ‫و بعدش...
‫ای بابا، اصلاً نباید هیچی بهش می‌گفتم.
‫کِی قراره برگردیم؟
‫مامان. می‌خوام وقتی می‌بینیش ‫منم اونجا باشم، باشه؟
‫بذار حداقل سعی کنم! ‫شاید دریاچه فقط همون یه‌بار...
‫- خواسته ما رو از هم جدا کنه. ‫- آلیس...
‫حتی اگه دریاچه بذاره که بری...
‫من نمی‌ذارم.
‫متأسفم عزیزم، ‫ولی خیلی خطرناکه.
‫باشه.
‫میرم که بخوابی.
‫می‌دونم که دیشب ‫خیلی ذهنم درگیر بود،
‫ولی از کِی تا حالا ‫اسب گرفتی؟
‫دیدم تک و تنها ‫توی مزرعه سرگردونه.
‫- سلام. ‫- منم آوردمش داخل.
‫مطمئنم به‌زودی ‫یکی میاد دنبالش.
‫- وای خدا، چقدر خوشگله. ‫- آره.
‫ام...
‫باید راه بیفتم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫پسر خوبم.
‫عجب پسر خوشگل ‫و خوشتیپی هستی!
‫چیه، کاترین؟
‫هیچی، فقط... ‫خوشحال به نظر می‌رسی.
‫آره.
‫نمی‌دونم اسمت چیه.
‫به نظرم... "طوفانی" بهت میاد.
‫اگه اشکالی نداره، ‫به همین اسم صدات می‌کنم.
‫تا وقتی صاحبت رو پیدا کنم.
‫خوب شد این حصار رو نگه داشتیم.
‫خرابش کن. بذار فضا باز بشه.
‫از کِی دیگه اسب نداشتی؟
‫- قبل از اینکه به دنیا بیای. ‫- نه، دارم پس‌انداز می‌کنم...
‫- که یکی برات بخرم. ‫- من نیازی به اسب ندارم.
‫باید واقع‌بین باشیم، کولتون لندری.
‫بی‌خیال. من بهت وعده سر خرمن دادم، دلی.
‫حداقل باید یه اسب ناقابل ‫برات بخرم.
‫به اندازۀ کافی بهم لطف کردی.
‫نمی‌شه توی این خانواده ‫دوتا رؤیاپرداز داشته باشیم.
‫بیا اینجا.
‫هی! صبح بخیر!
‫من...
‫با هدیه‌ها اومدم.
‫دوستت کیه؟
‫خب، به نظر میاد ‫اون عشق جدیدم باشه.
‫انگاری یکی مُرده.
‫خب، مردم خواستن نشون بدن ‫وقتی که دستت خالیه،
‫بهت اهمیت میدن، دل.
‫ولی من دستم خالی نیست، ‫همه‌اش یه سوءتفاهمه.
‫که البته اگه گوشیت رو جواب می‌دادی، ‫می‌تونستی توضیح بدی.
‫می‌دونی که وقتی قطار غذا راه بیفته،
‫- امکان نداره بشه جلوش رو گرفت. ‫- فقط سعی داشتم... کمک کنم.
‫ببین، از اینکه شما دوتا ‫می‌خواین کمک کنین ممنونم
‫و ظاهراً کل شهر هم قصدشون همینه،
‫ولی این چیزیه که ‫خودم باید حلش کنم.
‫این هنوز گرمه.
‫نمی‌فهمم واسه چی ناراحتی. ‫غذای مجانیه دیگه.
‫ضمناً، یه‌جایی رو پیدا کن ‫که اینا رو اهدا کنیم.
‫و تو... جای اینکه نگران من باشی، ‫یه چیزی پیدا کن...
‫که وقتت رو باهاش پر کنی.
‫به نظرم یه شغل تابستونی ‫گزینه‌ی خیلی مناسبی باشه.
‫حالا چخه.
‫وای خدا، چقدر خوبن.
‫نانسی خوب بلده لازانیا درست کنه ها!
‫وای خدا.
‫اوه!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام. ببخشید، نمی‌دونستم ‫باید در بزنم یا...
‫همین‌جوری بیام داخل و... ‫مشخصه که انتخاب اشتباهی کردم.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫به نظرم این منم که باید ‫اینو بپرسم.
‫من جوون‌ترین ویراستار منتخب...
‫واسه مقاله‌ی آنلاین مدرسه‌ام شدم. ‫تعریف از خود نباشه.
‫و آرزومه که رسانه‌های چاپی رو...
‫قبل از اینکه نابود بشن ‫تجربه کنم.
‫پس دنبال کارآموزی هستی؟
‫هر کاری باشه می‌کنم. ‫حتی لازم نیست بهم حقوق بدین.
‫می‌دونم که اینجا فقط ‫بودجه‌ی یه نفر رو داره.
‫خوب تحقیق کردی.
‫کیسی... گودوین.
‫گودوین؟ ‫پس تو نوه‌ی اِولین هستی.
‫آره. نوه‌اش می‌شم.
‫- آهان. ‫- تابستون رو اینجام...
‫تا بابام کارهای ‫ملک اِولین رو انجام بده.
‫خب... می‌تونم از کمکت ‫استفاده کنم؛
‫خصوصاً با وجود اقلام اهدایی خیلی زیادی...
‫که اِولین به بایگانی شهر کرده.
‫- برات عجیب که نیست؟ ‫- من...
‫- من خوب نمی‌شناختمش. ‫- اوه. متأسفم.
‫پیش میاد. ‫خانواده‌ها متلاشی می‌شن.
‫آره.
‫ولی شاید با کار کردن اینجا...
‫بتونم خانواده‌ام رو ‫با روش جدیدی بشناسم.
‫هوم.
‫لطفاً؟
‫خوش اومدی، کیسی.
‫ممنونم.
‫ام... اوه.
‫باید جواب بدم. ‫می‌تونی از جعبه‌هایی که...
‫اون پشته شروع کنی؟
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫سلام، دان.
‫آره، مرسی که ‫باهام تماس گرفتی...
‫خواستم بپرسم می‌تونم...
‫واسه رندرینگ پیشروی سنی ‫مزاحمت بشم؟
‫نه. داستان نیست، ‫شخصیه.
‫آره، داداشم رو که یادته؟ ‫جیکوب؟
‫عالیه، الان عکس‌ها رو برات می‌فرستم.
‫باشه، ایول. ممنونم.
‫الیوت.
‫دیگه سر از قوانین در نمیارم.
‫الان دیگه در مورد سفر به گذشته ‫با مامانم صحبت می‌کنی و با من نه؟
‫من که هیچ‌وقت با مامانت قراری نذاشتم.
‫چی؟ اینکه توی لینگرمور سرم هوار بکشی...
‫که دست از سرت بردارم که ‫قول و قرار حساب نمی‌شه.
‫بی‌خیالش.
‫نباید اون‌جوری ذوقت رو کور می‌کردم.
‫شرمنده.
‫مشخص شد که اصلاً بلد نیستم ‫حد و مرزها رو مشخص کنم.
‫برخلاف دریاچه که دیگه اصلاً کاری ‫به کارم نداره.
‫من اینجا منتظرم،
‫در حالی که مامانم داره ‫کار فوق‌العاده‌ای انجام میده.
‫تو چطوری انجامش دادی؟
‫چطوری انتظار کشیدی؟
‫سفر به گذشته رو می‌گم!
‫وقتی مسافر زمان ‫برات اهمیت داشته باشه،
‫یه راهی پیدا می‌کنی ‫که کنارشون باشی.
‫یا سعی می‌کنی.
‫حتی وقتی مدام ازت خواسته دارن...
‫- و هیچ‌وقت تشکر نمی‌کنن. ‫- درسته.
‫بابت نصیحتت... ممنونم.
‫همیشه گفتم که هر کاری ‫واسه خانوادۀ لندری می‌کنم، نگفتم؟
‫خیلی‌خب، مامان. ‫کارآموز دوره تابستونیت اینجاست...
‫و آماده‌ی انجام وظیفه‌ست.
‫نمی‌دونستم کت ‫بیشتر از یه کارآموز نیاز داره.
‫ولی... عالیه. یه جعبه بردار.
‫ببخشید، شما؟
‫کیسی گودوین. ‫تو باید آلیس باشی.
‫- کت در موردت بهم گفته. ‫- مامانم کجاست؟
‫واسه یه داستانی زد بیرون.
‫یه چیزهایی در مورد رأی اضطراری...
‫واسه گذاشتن یه نیمکت جدید ‫توی خیابون اصلی.
‫اینم از یه روز دیگه ‫توی پورت هیون بیت، مگه نه؟
‫آره.
‫پس گمونم قراره اینجا...
‫زیاد با هم وقت بگذرونیم؟
‫اوه، نه. من فقط...
‫نمی‌دونستم که مامانم...
‫یکی رو آورده، پس...
‫من یه‌جورهایی التماسش کردم.
‫هر کاری کردم تا تابستون رو ‫از دست بابام قسر در برم.
‫گرچه واقعاً مزخرفه که توی شهر ‫تازه‌وارد باشی.
‫اینکه کسی هم‌سن خودتو نشناسی.
‫ولی... تو که می‌دونی چطوریه.
‫آره... ‫دیگه باید راه بیفتم.
‫باشه. می‌بینمت، آلیس.
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫- ام... ‫- سلام!
‫سلام. مشخص شد که ‫اون‌جوری که فکر می‌کردم...
‫سرم شغول نیست،
‫پس اگه هنوزم استخدام می‌کنی...
‫پس شانس با جفتمون یاره.
‫به بهترین شغل تابستونی ‫در پورت هیون خوش اومدی.
‫بیا.
‫ببخشید، یه لحظه.
‫ام... بفرمایین.
‫وای خدای من.
‫ببخشید، ام... ‫براتون یه دستمال میارم.
‫شاید بیشتر از یکی نیاز باشه.
‫آره، آره. یه لحظه.
‫هی. پس شد چهارتا آیس ماچا،
‫- دوتا با سس سویا، یکی وانیلی... ‫- کدوم بدون کافئینه؟
‫و اونم جو دوسره، نه سس سویا.
‫آره. الان درست‌شون می‌کنم.
‫شیرینی رو مهمون ما باشید.
‫و بفرمایید.
‫واقعاً معذرت می‌خوام. ‫خیلی کارم افتضاحه.
‫نه عزیزم. خب اولین روزته.
‫باورم نمی‌شه که روی نوآ لبلانک ‫قهوه ریختم.
‫- محبوب‌ترین پسر مدرسه؟ ‫- خب اون دیگه فارغ‌التحصیل شده،
‫پس فکر نکنم دیگه ‫این لقب روش باشه.
‫خودتو نباز. قلقش دستت میاد، ‫نگران نباش.
‫در عین حال داشتم ‫به این فکر می‌کردم که چطوره...
‫اجرای زنده داشته باشیم؟ ‫اگه پرسنل اجرا کنن که...
‫قدمشون روی چشمه. ‫نظرت چیه؟
‫- خوبه. ‫- باشه. چطوره...
‫بری یه‌کم روی ایوان...
‫استراحت کنی؟ ‫روز خیلی قشنگیه.
‫- باشه. ‫- یه لطفی بهم بکن...
‫و حالا که قراره بری اونجا، ‫آدامس‌ها رو...
‫- از زیر میز پاک کن، باشه؟ ‫- باشه.
‫سلام.
‫چطوری، پسر؟ ‫چقدر قشنگی آخه!
‫بیا با همدیگه آشنا بشیم، باشه؟
‫باشه؟
‫آفرین. پسر خوب.
‫حرکت کن. حرکت کن.
‫حرکت کن. آفرین.
‫پسر خوب!
‫ببخشید، یه لحظه.
‫هی، فکر کنم سفارشم رو ‫اشتباه آورده باشین.
‫- آره، ببخشید. ‫- آلیس.
‫هی، نمی‌دونستم ‫اینجا کار می‌کنی. دنیای کوچیکیه.
‫شهر کوچیکیه.
‫حتماً می‌دونی مامانت چه قهوه‌ای ‫سفارش میده.
‫آره، تریپل آمریکانو ‫و روشم شیر جو دوسر.
‫آره، آره. معذرت می‌خوام.
‫- ام... خیلی‌خب. ‫- بعداً بیام؟
‫- مطمئنم که مامانت چیزی نمی‌گه. ‫- نه، مشکلی نیست.
‫- اشکال نداره. اشکال نداره. ‫- ببخشید!
‫حداقل بذار کمکت کنم.
‫نمی‌خواد.
‫- اَه... ‫- هی!
‫- واقعاً معذرت می‌خوام. ‫- مشکلی ندارم.
‫- برات دستمال بیارم یا... ‫- من خوبم. مشکلی نیست. ممنون.
‫خب، می‌تونست بدتر باشه.
‫حداقل... چیلی نبود.
‫آره... گمونم.
‫فردا حتماً بارونی می‌پوشم.
‫می‌دونی؟ محض احتیاط.
‫چندبار باید به این اردوی علمی ‫خسته‌کننده بیایم...
‫و هر دفعه به داستان مسخره‌ی ‫همیشگی ارواح گوش بدیم؟
‫"صدها ساله که روح رنجوری ‫فانوس دریایی پوینت رو...
‫تسخیر کرده
‫و منتظره تا انتقام اعدامش رو بگیره."
‫"شب‌ها هنوزم می‌شه صدای جلنگ جلنگ ‫زنجیرهاش رو شنید،
‫گویی حتی مرگ هم...
‫...نتونسته این مجرم رو آزاد کنه!"
‫صحبت از چیزهای همیشگی شد.
‫بازم ساندویچ کره بادوم‌زمینی و مربا؟
‫ویکتور می‌دونه که وقتی نیستی ‫غذات اینه؟
‫آره، من اسیر عادتم. ‫می‌دونم چی دوست دارم.
‫امشب شام بیا.
‫لطفاً؟ مامانم باید تو رو ببینه ‫که حداقل یه سبزیجاتی چیزی می‌خوری.
‫- همین امروز صبح اونجا بودم. ‫- خب که چی؟
‫بیا دیگه. ‫چه دلت بخواد و چه نخواد،
‫تو عضوی از خانواده‌ای، الیوت.
‫الیوت؟
‫جفت‌مون می‌دونیم که من چرا اینجام.
‫بهونه‌ی تو چیه؟
‫چون می‌دونستم تو میای.
‫اون‌همه سال رفتیم اردو.
‫ولی هیچ‌وقت ندونستیم که ‫چیش از همه مهم‌تره.
‫جیکوب اینو ساخته.
‫که ثابت می‌کنه اون زندگی کرده.
‫ولی اینم ثابت می‌کنه که اون بزرگ شده.
‫و من همه‌ی اینا رو از دست دادم.
‫گوش کن.
‫چیزی که باید قبلش ‫بهت می‌گفتم اینه که آره،
‫جیکوب دیگه بچه نیست،
‫ولی اون همیشه برادر کوچیکت می‌مونه، کت.
‫و منم همیشه همون خواهری‌ام که ‫ناامیدش کرده. خواهری که گمش کرد.
‫نه، این کار رو با خودت نکن.
‫تو بهترین خواهر بودی.
‫می‌دونی از کجا اینو می‌دونم؟
‫چون من شاهد بودم.
‫با چشم خودم دیدم.
‫حسش کردم.
‫چون تو همیشه با من ‫مثل عضوی از خانواده‌ات رفتار می‌کردی.
‫اتفاقاً از این کارت متنفر بودم، ‫چون می‌خواستم که تو...
‫به چشم دیگه‌ای بهم نگاه کنی.
‫این حرف‌ها دیگه از کجا میاد؟
‫هیچ‌وقت نباید اون حرف‌ها رو ‫در مورد مرگ کولتون می‌زدم.
‫معذرت می‌خوام. ‫حقت نبود.
‫من...
‫داغون بودم و...
‫فکر کردم می‌تونم ‫از همه‌ی اینا فرار کنم.
‫ولی اون درد منتظرم بود که برگردم.
‫و من باید چیزی که هیچ‌وقت نشد...
‫به کولتون یا جیک بگم رو،
‫به تو و دل و آلیس بگم.
‫شما خانواده‌ای هستین که هیچ‌وقت نداشتم.
‫حالا که داریم...
‫عذرخواهی می‌کنیم...
‫معذرت می‌خوام.
‫بابت قبل متأسفم.
‫آخه... می‌دونم نمی‌خوای ‫کاری به گذشته داشته باشی.
‫ولی... ولی من نمی‌تونم.
‫نه تا وقتی که جیکوب رو بیارم خونه.
‫می‌دونم.
‫ولی نمی‌تونم تو رو هم از دست بدم.
‫نه دوباره.
‫پس شاید بهتر باشه ‫حد و حدودی بذاریم، باشه؟
‫دیگه در مورد سفر به گذشته حرف نزنیم.
‫و من بهت قول میدم که...
‫تمام تلاشم رو می‌کنم که بشه.
‫پس...
‫دوباره... دوست هم باشیم؟
‫البته.
‫همیشه.
‫متأسفم که روز اولی بهت سخت گذشت.
‫هنوزم فکر می‌کنم که اون کار ‫برات خوبه.
‫حتی اگه اون تابستون جادویی‌ای نباشه ‫که انتظارش رو داشتی.
‫هنوزم خوشحالم که اینجام.
‫و خیلی خیلی خوشحالم که ‫قرار نیست مزرعه رو از دست بدیم.
‫وقتی هم‌سن تو بودم،
‫پدرم به مشکل مالی برخورد
‫و ما همه‌چی رو از دست دادیم.
‫حتی اسبم، آذرخش، رو هم از دست دادم.
‫به خودم قول دادم که...
‫دیگه هیچ‌وقت این اتفاق ‫برام نیفته.
‫من همیشه آدم واقع‌بینی بودم.
‫و می‌دونم با وجود شرایط اجاره...
‫منطقیش اینه که...
‫بی‌خیال زمین بشم.
‫ولی کولتون رؤیاهای بزرگی ‫واسه مزرعه داشت.
‫میراثی برای نسل بعدی.
‫فکر نکنم دلش رو داشته باشم ‫که این رؤیا رو ول کنم.
‫به‌عنوان نسل بعد ‫باید بگم که...
‫به نظرم باید حرف دلت رو گوش کنی.
‫یادمه که تو ‫نمی‌خواستی کشاورز بشی.
‫هیچ‌وقت این خاطرۀ خجالت‌آور ‫از یادم نمیره، مگه نه؟
‫هی، پسر.
‫فکر مسخره‌ای به سرم زده.
‫به نظرت می‌تونی ‫بهم اعتماد کنی؟ هوم؟
‫آروم.
‫بمون.
‫از کِی تا حالا مربی اسب‌سواری شدی؟
‫یه‌کم از یادم رفته، ولی...
‫گفتم یه امتحانی بکنم.
‫سلام.
‫زمان زیادی ازش می‌گذره.
‫حس می‌کنم دوباره بچه شدم.
‫می‌دونی، حس آزادی و امکان‌پذیری.
‫- آره. ‫- یه عده مثل بابات،
‫این حس کل عمر همراهشونه.
‫اکثریت‌مون زیر بار فشار دنیا ‫تاب و تحمل‌مون رو از دست می‌دیم.
‫تا ابد که نمی‌تونیم بچه بمونیم، می‌تونیم؟
‫نمی‌دونم. شاید اگه...
‫در اعماق کندوکاو کنیم، ‫بتونیم کودک درون‌مون رو پیدا کنیم.
‫می‌دونم برات آسون نیست، ‫خصوصاً از اونجایی که پابند اینجا شدی.
‫حتی اگه نتونم ‫اونجا کنارت باشم،
‫می‌خوام کمکت کنم ‫جیکوب رو برگردونی خونه.
‫و من قول میدم تو اولین نفری باشی که...
‫از همه‌چیز باخبر بشی.
‫خصوصاً چون با الیوت ‫قول و قرار گذاشتم...
‫که در مورد سفر به گذشته ‫حرف نزنیم.
‫قول و قرار؟
‫ولی من...
‫از همکارم خواستم ‫یه لطفی در حقم بکنه.
‫پیشروی سنی روی جیکوب.
‫این‌جوری، چه می‌دونم... ‫شاید من...
‫بدونم باید دنبال کی باشم، ‫می‌دونی؟
‫یا حداقل این حقیقت رو قبول کنم که...
‫اون دیگه یه پسربچه‌ی 8ساله نیست.
‫هنوز نتونستم خودمو متقاعد کنم...
‫که ببینمش و...
‫- می‌شه با هم ببینیم؟ ‫- آره. البته.
‫نظرت چیه؟
‫وای خدای من.
‫هنوزم جیکوب خودمونه.
‫خب، خب. ببین کی اینجاست.
‫امیدوارم بودم به‌زودی ‫اتفاقی گذرم بهت بخوره...
‫و بالأخره شد.
‫خب، نمی‌شه اسمش رو اتفاق گذاشت چون...
‫اینجا اصطبل منه.
‫اومدی آچارت رو پس بگیری؟
‫نه، نه، دیگه گفتم وقتشه که...
‫با همسایه‌هام آشنا بشم. ‫سم بیشاپ هستم.
‫مزرعه‌ی هنک رو من خریدم.
‫پس شما باید دلایلا لندری باشین.
‫درسته.
‫یه‌کم ضایع‌ست، نیست؟
‫چرا؟ چون تو همونی هستی که ‫اجاره‌ی زمینم رو...
‫- فسخ کردی؟ ‫- نه.
‫چون از قرار معلوم ‫تو اسبم رو دزدیدی.
‫اوه...
‫وای خدا.
‫دریاچه‌ست.
‫آلیس.
‫ببین، واقعاً روز طولانی‌ای داشتم.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫ما قول و قراری نذاشتیم.
‫- بله؟ ‫- قبلاً.
‫گفتی که قرار گذاشتیم که دیگه...
‫در مورد سفرهام صحبت نکنیم، ولی...
‫همچین مکالمه‌ای ‫باید یادم مونده باشه.
‫مگر اینکه فعلاً واسه من ‫اتفاق نیفتاده باشه.
‫پس...
‫حتما در گذشته ‫یه‌جور قول و قراری باهات گذاشتم،
‫این یعنی من بازم برمی‌‌گردم.
‫ولی مامان می‌گه که ‫اون دیگه هیچ‌وقت منو ندیده،
‫پس دریاچه ازم می‌خواد ‫چی‌کار کنم؟
‫حتی اگه می‌خواستم هم ‫نمی‌تونستم بهت بگم.
‫ولی از من به تو نصیحت، آلیس...
‫برای پریدن توی دریاچه ‫عجله نکن.
‫آخه چرا؟
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی شرایط رو ‫به حالت قبل برگردونی.
‫آدم‌ها... بزرگ می‌شن.
‫و تموم چیزهایی که ‫در مورد بچه‌هایی که...
‫قبلاً بودیم می‌دونستی...
‫قراره تغییر کنه.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez