‫آنچه گذشت...
‫اینم از چهره‌ی معروف. بی‌دلیل نیست ‫که می‌خوان قاضی‌ات کنن.
‫شنیدم که تولد 40 سالگی‌ات ‫به همین زودی‌هاست.
‫سن پایینه‌ برای یه قاضی.
‫خب، اون قرار؟ ‫قرار نیست اتفاق بیفته.
‫چی؟ درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫الکس فارست هستم.
‫الکس. دن گلگر.
‫دنیل مایکل گلگر،
‫محکوم به قتل درجه دو،
‫حکم نهایی، 15 سال حبس.
‫هر روزی که اینجا بودم،
‫به الکساندرا فارست فکر کردم.
‫تصمیم گرفتم که زندگی‌اش رو بگیرم.
‫احتمالا به پدرم
‫- آزادی مشروط بدن. ‫- باید اینو بگم
‫حتی اگر به حرفام باور نداشته باشی.
‫من اون زن رو نکشتم، ‫الکس فارست،
‫و اثباتش می‌کنم.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
‫.:: ترجمه‌ای از حسام‌الدین ::. ‫.:: Hessamedean ::.
‫و مایک میاد تو،
‫گلگر کدوم‌تونه؟ بیا اینجا ببینم.
‫- وای خدا. ‫- آره.
‫میگه: ببین، بابات یه فرد افسانه‌ای بود،
‫و آدم آشغالی هم بود،
‫و خیلی‌ها هستن که چشم انتظارن
‫که تو گند بزنی، به خاطر اینکه ‫از پدرت متنفرن،
‫و پدرت دلیل اینه که ‫تو این کار رو گرفتی.
‫ولی من، همیشه اینجام ‫که ازت محافظت کنم.
‫و البته پاداشش اینه که...
‫جمعه شب فرستادنش پاکویما
‫تا ببینه جسدی تو صندوق هست یا نه.
‫پدرت همچنان زنده‌ست؟
‫حتی یه ذره‌اش هم نه.
‫وای، واقعا سر کوفته شوخی نمی‌کردی.
‫برای دفاع از خودم بگم،
‫نهایتا هفت‌تا ماده‌ی اولیه
‫تو کوفته هست و مگه چقدر می‌تونی ‫اینا رو متفاوت با هم ترکیب کنی
‫که چقدر بد یا چقدر بهتر...
‫بتونه بشه؟ جان من بگو؟
‫خب منظورت اینه که ‫مشکل کوفته
‫قابل اطمینان بودن‌شونه؟
‫- بله. بله. ‫- خیلی خب.
‫خب، جفت‌مون از کوفته خوش‌مون میاد،
‫- جفت‌مون از کلوچه خوشمون میاد. ‫- اوهوم.
‫- کنچیتا. جفت‌مون کنچیتا رو دوست داریم. ‫- آره.
‫مرد، واقعا خیلی سرش شانس آوردی.
‫یعنی، راستش همه‌مون آوردیم، ‫که زنی مثل اون
‫در اون جایگاه باشه که ‫همه چی رو دیده
‫و همچنان به مردم باور داره؟
‫یا واقعا به باور داشتن به مردم، باور داره؟
‫فکر کنم این جمله بندی بهتر باشه.
‫آره، همه ما رو از بد بینی نجات میده.
‫درسته، اگر هدف این باشه.
‫- ادامه بده. ‫- بنظرم بد بینی،
‫خطری‌ـه که در راه‌ات وجود داره،
‫ولی تو راهی که ما میریم، بیشتر...
‫خستگی از روی دلسوزیه؟
‫می‌دونی، خودت افراد ‫درمانده‌ی زیادی رو می‌بینی...
‫شروع می‌کنی درماندگی‌شون رو ‫تقصیر خودشون انداختن.
‫همم.
‫خیلی خب، خب، شاید...
‫منظورم بد بینی نبوده، حقیقتا، بیشتر...
‫- شکست در همدلی بوده. ‫- درسته.
‫درسته، چون اگر بخوای از این حرف دفاع کنی
‫و به دنبال خوبی باشی، پس...
‫راحت‌تر میشه گولت زد.
‫درسته؟ ولی همه‌اش باید به خودت یادآوری کنی،
‫بهترـه آدم احمق باشی
‫تا اینکه به خاطر نداشتن قدرت ‫از مردم عصبانی بشی.
‫نمی‌دونم. ‫ولی خب پدرم همیشه می‌گفت
‫بد بینی چیزیه که یه آدم ‫ایده‌آلگرا بهش میگه حقیقت،
‫پس شاید واقعا ‫اصلا خودمم نمی‌دونم
‫چی دارم بهت میگم.
‫به سلامتی موفقیت و آرزوهای خوب.
‫من باهات کاری کردم دنی؟
‫نه. من باهات چی کار کردم؟
‫چون تو بدجوری منو اذیت کردی،
‫- پس حتما من باید یه طوری ناراحتت کرده باشم. ‫- مشکلت سر پرونده‌ی تیراندازی تو ماشینه؟
‫یه بچه‌ی 17 ساله اعدام شد.
‫شاهد ماشین و اسم و فامیل هر چهار نفر رو ‫بهمون داد.
‫فقط متهم‌شون کن. ‫کارت رو انجام بده.
‫- دوتا "بادز و سون اند سون" بیار برام. ‫- اول یه خرده
‫پول بذار وسط سوارز، ‫یا اینکه چیزی برات سرو نمی‌کنم.
‫جری همچین حرفی نمی‌زنه.
‫برای این که چوب خطت رو ندیده. ‫می‌خوای بهش نشون بدم؟
‫امیدوارم سرطان مقعد بگیری، کیر کوچولو.
‫عجب. بابا خوش برخورد.
‫[دارم میرم پگوئرت کوزا تو خیابون چهارم]
‫- وای خدا. نه، مشکلی نیست. ‫- نه نکن. خوشت نمیاد.
‫- نه، نه، نه، چیزی نیست. می‌خورمش. ‫- نه، نه، نه.
‫- می‌خورمش. ‫- داری گریه می‌کنی. داری گریه می‌کنی.
‫خیلی خب، خب این رو از لیست ‫حذف می‌کنیم، خب؟
‫نگران نباش، کلی مارگاریتای دیگه اینجا هست،
‫که احتمالا بیشتر باهات سازگارن.
‫توت فرنگی؟ کلاسیک.
‫موز؟
‫- نارگیل؟ گفتی نارگیل؟ ‫- وای خدا.
‫خیلی خب. هندونه.
‫واقعا فکر می‌کنی اینا چیزاییه که دوست دارم؟ ‫ببخشید قربان؟
‫قربان، میشه یکی از اون آبجوهایی که
‫- امشب داشتم می‌خوردم رو برام بیارین؟ ‫- حتما.
‫- ممنون. ‫- وای.
‫و می‌دونی، ‫راستش از چیزهای تند خوشم میاد.
‫معلومه که باید این طور باشه.
‫نه، مثلا پدرم عاشق اردو زدن بود.
‫دلیل میشه من نداشته باشم؟
‫یعنی تو هم دوست داری، ‫ولی می‌دونی،
‫تا زمانی دوستش داری که خورشید تو آسمونه.
‫و بعد تظاهر می‌کنی که نگرانی
‫که دخترت سرما نخوره
‫و بعد می‌اندازی‌اش گردن مادرش...
‫که به اندازه کافی لباس تنش نکرده ‫تا خودت بتونی بری خونه
‫- و تو تخت خودت بخوابی. ‫- ممکنه بنظر بیاد ربطی نداره،
‫ولی اون روزی، تو خدمات سواره بودم،
‫و بهم یادآوری کرد که پدرم
‫هیچ وقت و هرگز از خدمات سواره ‫استفاده نمی‌کرد.
‫به اندازه‌ رو شرایط کنترل نداشت.
‫خلاصه که مجبور بودیم پارک کنیم، ‫بریم داخل،
‫و بعد اون طوری رو شرایط کنترل داشت.
‫بابام همیشه از اون یکی اتاق
‫صدام می‌کرد، ولی هرگز بهم ‫نمی‌گفت چی می‌خواست.
‫خب؟ خلاصه که من هر کاری ‫که داشتم رو رها می‌کردم،
‫هر کجا که بود پیداش می‌کردم، ‫تا برگرده بهم بگه
‫آب خیسه.
‫هر دفعه کسی چیزی می‌گفت که پدرم
‫چیزی ازش نمی‌دونست، ‫شروع می‌کرد با صدای بلند رف زدن
‫"که این چه موضوع صحبتیه؟
‫اصلا کجاش برای کی جذابیت داره؟
‫یه بار یه اشتباهی کردم
‫و گفتم: فیلمی که دوست داره ‫قدیمی شده...
‫آره... و دو ساعت بعد، ‫داشت سرم داد میزد
‫که چقدر آرزو داره هیچ وقت ‫نیاز به کلیه پیدا نکنه،
‫چون مشخصا، ترجیح میدم که ‫مُردنش رو نگاه کنم.
‫پاسخ درخوری بود.
‫- آره. ‫- پدرم تا روزی که بمیره سر
‫اون گیتاری که تو کلاس پنجم برام گرفت
‫و باعث نشد که تبدیل به اریک کلپتون بشم، ‫دست از شکایت کردن برنداشت.
‫راستی اصلا کی این اتفاق افتاد؟
‫زمانی که از دنیا درفت رئیس بخش ‫جرایم سنگین بودی؟
‫نه، نه. درست قبلش.
‫- و اون خودش رئیس بخش جرایم سنگین بود؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه، جانشین دادستان بود که بهش ‫اجازه میداد وانمود نه
‫- که جرایم سنگین چیز مهمی نیستن. ‫- درسته.
‫و 35 تا پرونده‌ای که تا اون موقع ‫روشون کار کرده بودم
‫حتی سر یک دونه‌ی اون‌ها هم ‫به ملاقات من نیومد.
‫معمولا چیزهایی می‌گفت که نشون میداد
‫مثلا تو دادگاه بوده و موقع کارم ‫من رو دیده،
‫و در نهایت مردم حرفش رو باور کردن، ‫و منم دیگه مخالفتی باهاش نکردم.
‫و نظر مایک در این باره چیه؟
‫هیچی. هیچ وقت بهش نگفتم.
‫یعنی...
‫راستش هیچ وقت به هیچ کس نگفتم.
‫خب.
‫احتمالا به صلاح همه بود.
‫آره، نه، تا اینجا دیگه، ‫واقعا خیلی خوشحالم
‫- هیچ وقت اونجا نبوده. ‫- نه. نه.
‫چون به اندازه‌ای که فکر می‌کنی
‫تو کارت خوب نیستی.
‫حداقل 40درصد اون بردها، هیئت منصفه
‫احتمالا به یک کلمه از حرفات هم گوش ندادن.
‫چون همه‌اش داشتن به دهنت نگاه می‌کردن.
‫یه سر میرم سرویس بهداشتی.
‫- بله. ‫- اونجا نبود.
‫- چی؟ ‫- صندوق. سیلوی روبیدو توش نیست.
‫لعنت به همه چی. من میرم خونه.
‫می‌خواستم ازت بپرسم...
‫نظرت درباره‌ی استیو پارک چیه؟
‫- دفتر کلاهبرداری استیو پارک؟ ‫- آره.
‫یکی از پرونده‌هاش دست من افتاد،
‫- ولی من هرگز ندیدمش، خب... ‫- خب،
‫آم... آدم باهوشی.
‫یه مقدار آدم خیلی عوضی‌ایه، ولی...
‫- خیلی خب. ‫- ... ولی آدم باهوشیه.
‫- وای خدا. ‫- زود باش، زود باش.
‫سیتزفلیش.
‫برای کسی به کار می‌برن که حوصله
‫چیزهای حوصله سر بر و رو مخ داره.
‫سیتزفلیشن.
‫خب، زمانی که دارم مورد پژوهی می‌کنم ‫بهش میگن سیتزفلیش؟
‫دقیقا. آره، گوشتی که یه جا افتاده.
‫یکی از موارد مورد علاقه‌ام
‫زمانی‌ـه که از روی ‫ناراحتی یا تنهایی زیادی خوردی
‫و چند پوند به خاطر ‫خوردن از غصه اضافه کردی.
‫بیکن غصه.
‫ورشلیمبسرنگ،
‫زمانیه که یه موقعیت بد رو ‫خراب‌ترش می‌کنی.
‫مثل زمانی که سعی می‌کنی ‫از یکی عذرخواهی کنی
‫که بهشون گفتی خرفت و ‫ناخودآگاه بهشون میگی پیر.
‫مثالت به طور عجیبی دقیق بود.
‫به خاطر دستم متاسفم.
‫یا زمانی که
‫به چیزی فکر می‌کنی که ‫هنوز اتفاق نیفتاده،
‫و به تمام جزئیاتش فکر می‌کنی ‫میگن، کاپکاف.
‫سینمای سر. ‫فیلمی که تو سرت پخش میشه.
‫بابت درس زبان آلمانی ممنون.
‫بنظر میاد می‌تونم برم اونجا ‫و قشنگ جا بیفتم بین مردم.
‫آره. مثل یه بومی اونجا. یک پارچه.
‫هاسکی‌ها به پیش.
‫تا آخرین قطره‌ی خون می‌جنگند.
‫بابت امشب ممنون.
‫واقعا...
‫آره. خب.
‫هر از گاهی به یکی از این شب‌ها ‫نیاز پیدا می‌کنی.
‫فقط یادت باشه...
‫هر چیزی که می‌خواستی ‫به یاد بیاری، نمی‌دونم.
‫می‌خواستم از این حرفم به یه جایی برسم،
‫ولی حالا دیگه یادم رفت.
‫وای خدای من.
‫وای خدای من!
‫کوئینسی؟
‫کوئینسی! همین الان بیا اینجا.
‫چی کار کردی؟ این چه وضعیتیه؟
‫از کی تا حالا یه شب ‫نمی‌تونی آروم دووم بیاری؟
‫- سلام. ‫- هی، آم، خانومم،
‫برای سه‌شنبه قرار گذاشتن
‫- که خونه کاملا تمیز بشه. ‫- گلگر.
‫- در حال جابه‌جایی، درسته؟ ‫- آره. خودمون هستیم.
‫ببینید، می‌دونم که ممکن نیست،
‫به خاطر اینکه آخر هفته‌ست و این حرفا،
‫ولی یه موقعیت اضطراری اینجا برام پیش اومده.
‫سگم مدت طولانی تنها مونده
‫و یه طورایی خونه‌ رو تیکه پاره کرد.
‫من جلوتر از بخش بو گندو و سمی‌اش خلاص شدم،
‫- ولی همچنان میشه... ‫- برای امروز به یکی نیاز دارین؟
‫ساعت 11 برای شما خوبه؟
‫بله. بله. خوبه.
‫این...
‫ممنون مرد. ‫واقعا که ناجی هستی.
‫عالیه. می‌بینمتون پس.
‫- سلام؟ ‫- سلام دنی. منم.
‫سلام.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- چی؟ نه، شرمنده.
‫خب جولیا این دفعه برای یه بار خیلی خوب
‫داره با شیمی درمانی کنار میاد.
‫هیچ مشکلی پیش نیومده.
‫خوبه. از شنیدنش خوشحال شدم.
‫بث، از جولیا خواست زمانی که
‫همراه الن رفته اردو بزنه، ‫با تو در ارتباط باشه،
‫بعد جولیا از من خواست که کار رو بکنم.
‫خلاصه که درک می‌کنی.
‫این طور در نظر بگیر ‫که از شرایط با خبر هستی.
‫- آره، همین طوره. آره. ‫- خوبه.
‫اوه و راستی، حالا که هستی، ‫اون داستان قاضی چی شد؟
‫هی، می‌دونی، برن به درک.
‫دارن اشتباه بزرگی می‌کنن.
‫بنظر نمیاد اونا این طور فکر کنن.
‫خب، چون آدم‌های آشغالی هستن ‫برای همین این طور فکر نمی‌کنن.
‫اگر نیازمون داشتی، ‫بهمون خبر بده، خب؟ خداحافظ.
‫عجیبه، هر دفعه که
‫با خودم فکر می‌کنم یه روز فوق‌العاده ‫قراره برام چطور باشه،
‫همیشه در اون روز ساحل هم هست، ولی...
‫هرگز به اینجا نمیام.
‫فکر کنم از سپتامبر سومین باری‌ـه ‫که اینجا هستم.
‫یا اولین بار.
‫فقط دوست دارم بدونم که می‌تونم، ‫ولی منم هرگز انجامش نمیدم.
‫و این که همیشه فراموش می‌کنم که
‫تو ساحل خیلی باد میاد.
‫آره. راستش خیلی این رو دوست ندارم.
‫- باد رو دوست نداری؟ واقعا؟ ‫- واقعا.
‫آره، لعنت به باد.
‫چه چیزهای دیگه هست که ‫وانمود می‌کنی دوست داری؟
‫آم...
‫موسیقی زنده.
‫همسایه‌هام.
‫موزه.
‫در حقیقت، شاید بهترـه چند قدم
‫پام رو فراتر بذارم و بگم از هنر خوشم نمیاد.
‫همم.
‫کلاه. رو سر هر کسی که باشه.
‫واقعا خیلی احمقانه‌ست. چرا؟
‫- سفر کردن. ‫- بدترین چیه.
‫هر کسی که نیازه ‫بهش علاقه پیدا کنم.
‫و تعطیلات.
‫انتقادات.
‫هر نوع انتقادی.
‫صداقت.
‫- گوش دادن. ‫- موفقیت بقیه.
‫- خودم. ‫- خب، مشخصا.
‫وای لعنتی.
‫دویدن تو ساحل چی؟
‫- به این علاقه داری؟ ‫- راستش، برای اون انجامش میدم.
‫زود باش کوچولو.
‫- زود باش کوچولو. ‫- بیا اینجا کوچولو.
‫بیا اینجا، بیا اینجا، بیا اینجا.
‫بنظر خیلی بی‌گناه میای.
‫یه لیوان می‌خوای که ببری؟
‫نه، میل ندارم. ‫ممنونم ازت.
‫همچنان سر اولی گیرم.
‫بابت امروز ممنونم.
‫عالی بود.
‫یه طورایی واقعا این طور بود.
‫که شانس من بود.
‫خداحافظ، کوئینسی.
‫به رفتارهای خوشگلت ادامه بده.
‫اصلا قول نمیده.
‫نه عزیزم، دو ساعت رانندگیه
‫از ال کاپیتان بدون ‫این که ترافیک داشته باشه،
‫ولی بچه‌ها می‌خواستن برای ناهار ‫غذا بخریم.
‫این داستان ناهار اینا چیه؟ ‫بیاین خونه دیگه.
‫تو که در هر صورت قرارـه سر کارت باشی.
‫مورین قول داد
‫خیلی به موقع من رو می‌رسونه خونه.
‫پس اگر زمانی که می‌رسم خونه، ‫تو خونه نباشی خیلی تو دردسر میفتی.
‫بله آقا.
‫مایک سلام می‌رسونه. سلام؟
‫اگر صدام رو داری، دوست دارم. ‫با احتیاط رانندگی کن.
‫هر کاری تو مدرسه می‌کنن ‫بجز اردو زدن؟
‫اصلا عادلانه نیست مایکی. ‫جمع آوری پول هم دارن.
‫بله. بله.
‫به ایوان روبیدو اتهام قتل میزنم.
‫واقعا؟ چیزی می‌دونی که من نمی‌دونم؟
‫- مثلا چی؟ ‫- مثل این که جسد سیلوی کجاست؟
‫مهم نیست. به اندازه‌ی کافی مدرک داریم.
‫آره، اگر تو مطمئنی، می‌دونی ‫که منم مطمئنم.
‫راستی، یه مقداری قضیه رو هوا و مبهمه.
‫پیداش می‌کنیم، ‫ولی... باید پیداش کنیم.
‫فقط زمانی که پیداش کردی بهم خبر بده.
‫وای. امیدوارم بهشت این طوری باشه.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- اگر کسی پرسید،
‫من و تو داریم یه پرونده درباره‌ی ای‌اوبی ‫رو امشب بررسی می‌کنیم.
‫بقیه کی هستن و منظورت کدوم پرونده‌ست؟
‫خب، مادرکشی من. ‫زوایای خیلی زیادی وجود داره.
‫دیرمون میشه و ‫حتما هم باید شام سفارش بدیم.
‫و بعد تو میگی که باید گوشی‌هامون رو ‫خاموش کنیم
‫چون باید تمرکز کنیم.
‫اصلا دوست ندارم برات خرابش کنم،
‫ولی امروز زود میرم خونه.
‫- چی؟ چی... چرا؟ ‫- بث و الن امروز بعد از ظهر
‫دارن از ال کاپیتان میان خونه.
‫لعنتی.
‫خب، فیل. فیل اینجا هست؟
‫می‌دونی، بود. ‫ولی غذا گرفت که بره.
‫- تف توش. ‫- تف تو فیل.
‫می‌دونی، اگر می‌تونستی ‫ازدواجت رو بیشتر از
‫یک سال نگه داری
‫خیلی قیافه‌ات رو جدی می‌گرفتم مایکی.
‫- اووف. ‫- باید برم.
‫هی، شرمنده که تنهایی رو ‫به شرمندگی ترجیح میدم فرانک.
‫لعنتی، فکر می‌کردم پیتزا آوردی.
‫نه.
‫چطور بود؟
‫چهار روز از نزدیکی اجباری
‫با تمام کلاس دومی‌ها ‫و پدر و مادرهاشون چطور بود؟
‫آم...
‫- چطور بود؟ ‫- خودت که اونجا بودی.
‫چیزهایی دیدم که دیگه نمی‌تونم نادیده بگیرم.
‫خب، الان جات امنه.
‫برای چی فاکتور
‫خدمات نظافتی رو پیشخون هست؟
‫فکر می‌کردم قراره فردا پس فردا میای.
‫و این که چه بلایی سر بالش مبل اومده؟
‫نارنجیه، شطرنجیه؟
‫عملا همه‌شون؟
‫آره.
‫کوئنسی خوردشون.
‫چی؟ تا حالا هیچ وقت... ‫هیچ وقت این کار رو نکرده.
‫می‌دونم، منم همین فکر رو می‌کردم،
‫ولی جمعه دیر وقت از سر کار اومدم خونه
‫مثل این که اونم قاتی کرد و ‫خونه رو بهم ریخت.
‫چقدر دیر اومدی؟
‫بالش رو خورد،
‫تخت سگی‌اش رو، ‫پتوی پتریوتس،
‫و همین طور فیل پارچه‌ایش رو.
‫- یه سبد مجله رو خورده؟ ‫- چی؟
‫حالش خوبه؟ ‫نیاز هست بره پیش دامپزشک؟
‫نه. حالش خوبه.
‫بالا آوردش و تو همه‌ جای خونه رید.
‫وای خدا.
‫خدا رو شکر که داریم از اینجا میریم.
‫شاید این بهت یه درس بده که ‫نخوای شب مثل آدم ولگرد
‫بدون این که به چیزی اهمیت بدی ‫برای خودت بچرخی.
‫خب، نیازی نیست نگران این باشی،
‫چون هیچ وقت قرار نیست جایی بری.
‫- سلام. ‫- سلام. چطوری؟
‫موهات بوی دود میده.
‫چی؟ نه بو نمیده.
‫اصلا دوست ندارم اینو بهت بگم، ‫ولی واقعا بود میده.
‫- من که شستمش. ‫- می‌دونم. مشکلی نیست.
‫خوشم میاد. دوستش دارم.
‫آره، همین طوره.
‫هی.
‫فکر کنم سینه‌هات بزرگ شدن.
‫جدی میگم، بنظرم تمام اس‌مورها
‫همه‌شون رفته تو سینه‌هات.
‫- الن. الن. ‫- چیه؟ وای خدا.
‫خب، خوابت نمی‌بره؟
‫یا اینکه خوابت برد و بعد بیدار شدی؟
‫- بیدار شدم. ‫- اوهوم.
‫خارش یا دردی داشتی؟
‫مثلا توی پاهات، مثل ‫اون چیزهایی که با هم حرف زدیم؟
‫- به خاطر اینکه دارم قدم بلندتر میشه. ‫- درسته.
‫نه.
‫زمانی که بیدار میشی ‫مثل بیدار شدن
‫از یه رویاست، شاید یه رویای بد؟
‫نه.
‫ولی زمانی که بیدار شدی ‫نترسیدی؟
‫نه.
‫شاید یه کوچولو نگران باشم.
‫خب، اصلا نیازی به نگرانی نیست، حلزون.
‫این کار منه
‫می‌دونی، فکر کنم وقتش رسیده باشه ‫که برات تخت دختر بزرگ‌ها رو بگیریم.
‫شاید چیزی که پایه داشته باشه؟
‫کاملا رو زمین نباشه.
‫اگر رو زمین باشه، ‫دیگه هیچی نمی‌تونه بره زیرش.
‫خیلی نکته‌ی خوبی بود.
‫اوهوم.
‫گناهکاری یا بی‌گناهی‌اش
‫چیزی نیست که تو تصمیم بگیری.
‫چه گناهکار باشه ‫چه مرتکب خطایی باشه...
‫میگه که گناهکار نیست.
‫هیچ کدوم اینا، روی دوش تو نیست.
‫تنها مسئولیتت اینه که ‫مراقب امنیت خودت باشی.
‫و حد و مرزی رو باهاش تعیین کنی ‫که بهت اجازه بده
‫که این امنیت رو حفظ کنی.
‫خب، منظورم اینه که...
‫شماره موبایلم و ایمیلم رو داره،
‫ولی این که کجا زندگی می‌کنم و ‫اطلاعات دیگه رو نداره.
‫و فعلا فقط دارم تو ‫مکان‌های عمومی ملاقاتش می‌کنم.
‫و این کاریه که هرگز لازم نیست دست از ‫انجام دادنش برداری.
‫فقط محض اطلاع، اصلا نباید اجازه بدی
‫از اینی که بهت هست نزدیک‌تر بشه.
‫اصلا نیازی نیست، ‫هیچ کدوم از این کارها رو بکنی.
‫و نیازی نیست بدونی چه حسی بهش داری.
‫چه حسی به اون داری.
‫حداقل فعلا.
‫نمی‌دونم چه حسی دارم.
‫خب، ولی بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫اگر بتونی این رو طوری تغییر بدی
‫تا اون طوری که تو می‌خوای پیش بره،
‫اگر می‌تونستی یه رابطه‌ی ایده‌آل داشته باشی
‫که باهاش جلو بره،
‫به این فکر کردی که چه شکلی میشد؟
‫صبح بخیر رئیس.
‫شرمنده.
‫خب، منشی حقوقی قاضی واتسون ‫بهم زنگ زد.
‫- خیلی خب. ‫- فردا ادعاهاش قراره ت مادوکس منتشر بشه،
‫و درخواست متهم برای توقیف اسلحه رو
‫- به طور کامل رد می‌کنه. ‫- خب، خب، خب.
‫بابا دستخوش، داری ‫شبکه‌ نجوای خودت رو دست می‌کنی‌ها.
‫بعدا می‌بینمت.
‫- کارت خوب بود. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- اوضاع چطوره؟
‫اگر بهت می‌گفتم که این قهوه ترکیب شده با ‫رد بول بود، چی می‌گفتی؟
‫وای خدا. ‫اصلا خوب میشه؟
‫- ای خدا. ‫- والا، می‌تونم صدای رنگ‌ها رو بشنوم،
‫برای همین نمی‌دونم اصلا ‫اتفاق خوبی هست یا نه
‫ولی خوب یه چیز ذهنیه، درسته؟
‫دیگه باید برم.
‫برو شکست‌شون بده. ‫نشون‌شون بده چطور کار انجام میشه.
‫نه، دوستش داشتم.
‫صدا، مو.
‫نفرت از روند قانونی.
‫زمانی که هست باید سگم رو ‫یه جا ببندم،
‫چون صداش دیوانه‌اش می‌کنه.
‫می‌خواد خودش رو پاره کنه.
‫مادر تات، کیسی آنتونی
‫با اون موهایی که دم اسبی بسته،
‫شبیه یه رقاص از جهنمه،
‫- و انتظار داره باور کنیم... ‫- وای خدا.
‫- وای. ‫- کاری می‌کنه همه چی خیلی ساده بنظر بیاد.
‫خوب، بد.
‫گناهکار به اندازه گناه، ‫تا دسته دروغ گفتن،
‫موی زیاد، موی کم...
‫- چون نهیلیسته. ‫- آره.
‫و احتمالا حسابی چشماش خشک شده،
‫چون در طول نمایش ‫فقط دو بار پلک میزنه.
‫خب، می‌خواستی چیزی ازم بپرسی؟
‫واقعیت، همین که درباره‌ی ‫نانسی حرف بزنم برام کافی بود.
‫آره، نه، من...
‫حواسم پرت شد. به خاطر ناهارم ‫خیلی هیجان زده‌ام.
‫"کما ویک" من، ‫همونی که تو سنت متیوزـه.
‫آره، ملیسا؟
‫خیلی نزدیک بود. تریسی.
‫- حالش چطوره؟ ‫- حالش وخیمه.
‫و تنها چیزی‌ـه که علیه دوست پسر سابقش دارم.
‫خب، اگر واقعا از دنیا بره، ‫مسلما تبدیل قتل میشه،
‫هیچی ندارم که بخوام ‫باهاش متهمش کنم.
‫امیدوار بودم یکی از افرادت ‫کنارش بشینه.
‫اگر که بیدار شد، ‫حتی اگر لحظات کوتاهی باشه،
‫بتونن ازش یه بیانیه بگیرن.
‫تفکر باز. ‫خوشم اومد.
‫اون زنی که قراره به جای تو ‫تو سیدیکیز بیاد کیه؟
‫- آلیس؟ ‫- الکس.
‫الکس. درسته.
‫یعنی، می‌تونه جواب بده.
‫خودت بهش توضیح میدی یا می‌خوای که من...
‫نه، نه، نه. خودت انجامش بده. ‫بنظر باهوش میاد.
‫به مورین میگم که جزئیات رو بفرسته..
‫ببخشیدا، ببخشیدا. ‫تمام افرادم باهوشن.
‫خب، ببخشیدا، ببخشیدا، ‫تمام افراد من باهوش نیستن،
‫همین طور افراد تو.
‫خیلی خب، آره.
‫فکر کنم اسلکه کیت تا خود دریا
‫کشیده نمیشه. ‫راستی.
‫باید قاضی بشی.
‫درباره‌ی رویا، یونگ این طور توصیف می‌کنه:
‫تو طبقه اول یه خونه بود که ‫شبیه خونه خودش دکور شده بود.
‫ولی تو یه گوشه‌اش، ‫یه راه‌پله‌ی زیبا بود،
‫و زمانی که ازش رفت پایین، ‫یه انبار آجری پیدا کرد،
‫و گوشه‌ی زمین یه سنگ بود
‫که یه حلقه آهنی داشت.
‫و بلندش کرد و پرتش کرد ‫سمت جایی که استخوان و دو جمجمه آدم بود.
‫یونگ زمانی که این خواب رو دید ‫همراه فروید داشت به
‫آمریکا سفر می‌کرد و ‫زمانی که برای فروید تعریف کرد،
‫فروید گفت: خب مشخصا،
‫به این معنیه که ‫می‌خوای از شر زنت خلاص بشی.
‫سلام مایک. دن هستم.
‫دارم قهوه می‌خورم
‫منتظر دخترمم.
‫خیلی وقت بود که از این ‫کلمات استفاده نکرده بودم.
‫آم...
‫ببین، خیلی خوب میشه...
‫خوب میشه که همدیگه رو ببینیم، خلاصه...
‫این شماره تلفن منه.
‫وب سایتت رو دیدم. ‫یا وب پیج، فکر کنم.
‫نمی‌دونم. ‫همچین آدم مدرنی نیستم...
‫خلاصه این طوری. آم...
‫آره، فقط امیدوارم به زودی ‫یه خبری ازت بگیرم.
‫ممنون، خداحافظ.
‫یونگ اسمش رو گذاشت در جستجوی
‫هویت خویشتن
‫که در ناخودآگاه‌ پنهان شده، ‫به نام "تفرّد".
‫اولین مرحله رویارویی با چیزی بود که ‫اسمش رو گذاشته بود "پرسونا"
‫ساختاری بوجود آمده از ماسک‌های اجتماعی ‫که به چهره‌مون میزنیم.
‫بچه، والدین، رئیس، دوست، معشوقه.
‫و توانایی رویارویی با اون ماسک‌ها ‫و جدا سازی اون‌ها
‫از نفس واقعی خود.
‫مرحله‌ی بعدی تفرّد
‫تقابل با سایه خود هست. ‫[یونگ اسم سایه خود رو شیطان گذاشت]
‫- متاسفم. ‫- اوه.
‫باید یه سرفه‌ای چیزی می‌کردم.
‫می‌خواستم آخرین اطلاعات تریسی رو بهت بدم.
‫- سیمز. ‫- اطلاعات جدیدی دارن؟
‫آره. خب، منظورم اینه که، نه...
‫نه برای مدت طولانی. ‫دوباره بی‌هوش شد
‫ولی تونستم باهاش حرف بزنم.
‫- خب. ‫- و اون رو شناسایی کرد.
‫جاناتان کولمن. گفت اون کسی بود که ‫تریسی رو کتک زده.
‫میشه لطفا بیای تو؟
‫پرستارها، یه مقدار خوشبین‌تر شده بودن؟
‫والا از کجا بدونم؟ ولی...
‫اگر شرایط خیلی بد بشه، ‫حداقل می‌تونم
‫رسما شهادت اعلان مرگش رو بدم، برای همین...
‫خدایا شرکت.
‫با برد برو خونه.
‫- بدستش آوردی. ‫- ممنون.
‫ولی خیلی چیزها هست ‫که باید بفهمم.
‫یه احمق مجبورم کرد که تمام ساعت‌هایی که ‫رو پرونده‌اش داره کار می‌کنه
‫تو بیمارستان بچرخم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫- عجب آدم آشغالی. ‫- خلاصه که،
‫با خودم گفتم برم بیرون و ‫یه خرده هوا بخورم،
‫- یه خرده خواب از سرم بپره. ‫- چی کار میشه کرد.
‫این موقع سال پیاده‌روها ‫یه حال و هوای دیگه دارن.
‫پیاده‌روها؟ نه، نه، نه. نه.
‫پیاده‌روها برای بازنده‌هاست. ‫من میرم رو سقف.
‫- هیچ وقت نرفتی رو سقف؟ ‫- اصلا تا حالا نشنیدم
‫- کسی بره اون بالا. ‫- یا هیچ کسی بهت نگفته،
‫چون می‌خواستن خَز نشه.
‫صادقانه بگم،
‫همچین همه هم ازش خبر ندارن.
‫و می‌دونی، همیشه این احتمال هست
‫که یکی متوجه بشه داخل قاب
‫درب اضطراری باید عوض بشه.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫واقعا نگرانی
‫اینی که یه چیز مشکل دار ‫تو این ساختمون ممکنه درست بشه؟
‫خب، حالا دیگه می‌دونی.
‫و زمانی که درباره‌ی من حرف می‌زنی، ‫ازم به خوبی یاد کن.
‫اون بالا خیلی باد میاد.
‫گور بابای باد.
‫ارزیابی‌های "سی‌اس‌آر‌اِی" و "کامپس" ‫شما رو واجد شرایط کردن.
‫- بسیار خب. ‫- و در اینجا
‫- اشارات مامور آزادی مشروط‌تون هست. ‫- واقعا؟
‫نه، دارم. بله، دارم.
‫خب، ببین، حتی اگر نداشته باشی هم، ‫می‌تونی خودت ارجا بدی
‫و اونا باهاش تماس می‌گیرن و ‫مستقیم از خودش تایید رو می‌گیرن.
‫میشه یه لحظه صبر کنی؟
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫خیلی چیزها.
‫می‌دونی، مطمئنم که شماره تلفنم رو بهت دادم،
‫- آدرسم رو ندادم. ‫- مطمئنم که قبل از خودت
‫می‌دونستم که کجا قراره ‫بهت آزادی مشروط بدن.
‫امیدوارم با خودت کلاه آورده باشی. ‫خورشید بدجوری ظالمانه داره می‌تابه.
‫می‌دونی، محدودیت رفت و آمد،
‫سالن غذاخوری همیشه پر از آدمه،
‫یه نامه محدوده‌ی جابه‌جایی گرفتن از این که ‫کجا می‌تونم باشم و کی می‌تونم اونجا باشم.
‫بعضی چیزها کاملا مثل قبله.
‫آره.
‫بجز این که برام بوی یاسمن میاد.
‫برات بوی یاسمن میاد؟
‫90 دقیقه تو ترافیک بودم
‫که پام نقرص گرفته بود و ‫مچم که شکسته بود
‫که بعد از ده سال برای اولین بار ببینمت،
‫حالا می‌خوای درباره‌ی یاسمن حرف بزنی؟
‫واقعا؟ قیافه‌ی خودتم خیلی داغونه.
‫رنگ پوستت شده، شده رنگ پوست کالباس مونده.
‫برای همین کلاه نمی‌ذارم.
‫نیاز به ویتامین د دارم.
‫می‌دونی، اصلا برام مهم نیست ‫چی نیاز داری.
‫اصلا برام مهم نیست بوی چی برات میاد.
‫فکر می‌کنی، فکر می‌کنی هنوزم ‫خیلی تو دل برویی دن؟
‫فکر می‌کنی همچنان این رفتارهات گوگولیه؟
‫می‌دونم مایک.
‫چی می‌خوای؟
‫ازت می‌خوام کمکم کنی تا یه کپی ‫از پرونده‌ی قدیمی‌ام گیر بیارم.
‫می‌خوام واردش بشم و بازش کنم و ‫همه چی رو بررسی کنم
‫از اولش، ولی به کمکت نیاز دارم
‫که کمکم کنی یه کپی ازش گیر بیارم.
‫یا حداقل بهم بگی از کجا ‫باید شروع کنم به گشتن.
‫تو گاراژ.
‫کدوم گاراژ؟
‫گاراژ خونه من.
‫واقعا؟
‫همون جای قدیمی تو کالور؟
‫تو گلندیل.
‫گلندیل... جایی‌ـه که برای مادرته.
‫- جای خوبیه. ‫- معلومه که خوبه. خونه‌ی اونه.
‫صاحبخونه‌امه.
‫بنظرم اولین کاری که باید بکنیم اینه که ‫تمام مدارکی که تو
‫صحنه پیدا شدن و ‫برای تو نبودن رو بررسی کنیم.
‫15 سال زمان زیادیه. ‫مخصوصا تو تکنلوژی پرینت.
‫می‌دونی، هر جای دیگه هم که فکرش رو ‫بکنی همینه، ای خدا.
‫و شاید کسانی که 15 سال پیش ‫جزوی از اونا نبوده
‫یا دستگیر نشده بودن، ‫تا الان دستگیر شده باشن.
‫- این چطوره؟ ‫- حرف نداره.
‫آره. همین طوره.
‫اوه، و مامان شلنگ باغ رو جمع نکرد،
‫برای همین پام بهش گیر کرد و ‫باعث این شد.
‫و نقرس. شبیه...
‫شخصیت‌های رمان چارلز دیکنز شدی.
‫نمی‌دونم این حرفت یعنی چی،
‫ولی از شرت خلاص میشم.
‫خب، همین بخش شخصیتت هست ‫که می‌ترسونتت.
‫درسته؟ همونی که رد یا سرکوب می‌کنی.
‫و بیشتر ماها... اصلا نمی‌دونیم که ‫داریم این کار رو می‌کنیم.
‫ولی، اگر از خودت پرسیده باشی مثلا
‫آیا من آدم بدی‌ام؟
‫می‌دونی، مثل فکری که داشتی
‫یا هر کاری که باعث شده ‫این طوری فکر کنی،
‫این میشه سایه‌ات.
‫وای خدا، ممنون.
‫خب، بعدش یونگ چی گفت؟
‫این که باید شروع کنیم و ‫به سایه‌هامون فکر کنیم؟
‫آره، چون هرگز واقعا نمی‌تونی خودت رو بشناسی
‫تا این که خودت رو بشناسی.
‫و بعد اگر... ‫اگر این کار رو نکنی، به این معنیه...
‫که سایه‌هات رو کنترل نمی‌کنی.
‫سایه‌هات دارن تو رو کنترل می‌کنن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خب، می‌خواستم قبلش زنگ بزنم ولی بعد...
‫- یادت اومد که همچین کاری نمی‌کنی. ‫- آره.
‫یهو پیدام میشه. سلام.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- سلام.
‫- سلام بچه. ‫- سلام، اوضاع چطوره؟ از دیدنت خوشحالم.
‫حتما حدس زده بودی که ‫چشم انتظارت هستیم.
‫آره. متاسفم. الان جابه‌جاش می‌کنم.
‫- نمی‌خواد، براش مهم نیست. ‫- باشه، خب، خیلی هم اینجا نمی‌مونم.
‫- آره، ‌می‌مونی. ‫- خیلی خب، خوبه.
‫- خب. ‫- سلام عزیزم.
‫سلام.
‫دانشگاه چطوره؟ چی یاد گرفتی؟
‫خلاصه، رفتم جایی که نگه‌اش میدارن رو دیدم،
‫و جای خوبی بود، ‫همچین بد نبود.
‫خیلی شانس آورده.
‫چیزی درباره‌ی دیدنت گفته؟
‫- آره. ‫- بهش گفت
‫که میره تلاش کنه اثبات کنه ‫اون الکس رو نکشته.
‫این خلاف قوانین آزادی مشروطشه؟
‫چی خلاف قوانینش هست؟
‫این که به هیئت منصفه ‫تو دادرسی‌اش دروغ گفته؟
‫اگر قسم خورده بود، آره، ‫ولی قسم نخورده بود، برای همین
‫تنها چیزی که خلاف قوانینشه اینه که مرتکب
‫یه جرم دیگه بشه،
‫و قراره بهش کمک کنم اثبات کنه
‫که مرتکب جرم اولی نشده.
‫واقعا؟
‫- چرا؟ ‫- برای چی باید این کار رو بکنم؟
‫برای چی باید این کار انجام بشه؟
‫مگر این که نظرت رو درباره‌ی ‫چیزی عوض کرده باشی
‫و بهم نگفته باشی، ‫فکر کنم بدونی چرا.
‫حس می‌کنم اگر منم 15 سال عمرم رو ‫به خاطر اون زن از دست داده بودم،
‫نمی‌خواستم خطر کنم و ‫باقی‌اش رو هم از دست بدم.
‫مخصوصا اگر واقعا نکشته باشمش.
‫حس می‌کنم تا الان باید می‌فهمیدم که ‫دادگاه هرگز نمی‌بازه.
‫شما دوتا به اندازه‌ی کافی سری اول ‫حساب کار دست‌تون نیومد، درسته؟
‫درسته، آره، درسته، آره، مهم نیست من ‫چی میگم، این کار رو انجام میدی، خب...
‫به این میگن روحیه. تو چی؟
‫همم؟
‫آره، حس می‌کنم اگر اون حس می‌کنه ‫باید اینکار رو انجام بده،
‫پس این کار رو انجام میده.
‫هی، پسر خوب.
‫آره، همینه. سلام.
‫- سلام بابا. ‫- شرمنده دیر کردم، ولی
‫یه عوضی تو پارکینگ جای من پارک کرده بود.
‫آخه، کی همچین کاری می‌کنه؟
‫از دیدنت خوشحالم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- حالت چطوره؟
‫منم از دیدنت خوشحالم.
‫- انگار 1000 ساله همو ندیدیم. ‫- می‌دونم، آره.
‫مایک، چه خبر شده؟
‫- از دیدنت خوشحال شدم. ‫- منم همین طور.
‫مایکی.
‫- سلام. ‫- این برای منه؟
‫راضی به زحمت نبودیم.
‫- همه‌اش برای خودته. ‫- اوضاع چطوره؟
‫خب، خبر بد دارم. یا صرفا خبر.
‫ایوان روبیدو نمی‌رفته خونه.
‫سراغ آخرین حقوقش هم نرفته بود.
‫برای همین رفتم به پلیس گفتم،
‫و همین طور پلیس سن دیگو، ‫چون خانواده‌اش اونجا زندگی می‌کنه.
‫پلیس نیوهال پیداش کرد
‫پشت کلیسا پارک کرده بود، ‫یه گوله تو سرش خالی شده بود.
‫چند روزی بود که اونجا بود.
‫یه یادداشت به خواهرش تو جیبش پیدا شد.
‫لعنتی.
‫آره، لعنتی.
‫به سیلوی تو یادداشت اشاره‌ای شده بود؟
‫هممم.
‫شرمنده. فکر کردم منو دیدین که اونجا وایسادم
‫و نمی‌خواستم بی‌ادبی کنم.
‫ولی حالا متوجه شدم که منو ندیدین
‫که اونجا وایساده بودم. شرمنده.
‫نه. الکس فارست، ‫حقوق قربانی‌ها.
‫- با کنچیتا کار می‌کنه. ‫- آها.
‫ایشون مایک جراردـه، ‫دفتر بازرسی.
‫کسی که تو رو زیر پر و بال خودش گرفت.
‫- خود خودش. ‫- خب چه اتفاقی افتاد؟
‫تو صندوق بود؟ ‫سیلوی روبیدو؟
‫همین الان داشتیم درباره‌اش ‫حرف می‌زدیم. نه.
‫- آره، فکر کنم همه دارن درباره‌اش حرف میزنن. ‫- لعنتی.
‫شرمنده. خب، حالا چی میشه؟
‫جاهای دیگه رو می‌گردیم.
‫خب، بنظر منطقی میاد.
‫خب، تا زمانی که داغه
‫با خودم می‌برمش خونه.
‫از دیدن‌تون خوشحال شدم. ‫شب خوبی داشته باشین.
‫شب بخیر.
‫می‌خوای بریم یه چیزی برای خوردن بگیریم؟
‫اورگاناتا چطوره، ‫یا مثلا یه خرده آنتیپاستو تند؟
‫آره، بنظرم خوبه.
‫می‌دونی، ‫اگر یه آدم دیگه بودی،
‫بهت می‌گفتم که مراقب باشی، ولی تو
‫آدم دیگه‌ای نیستی، مگه نه؟
‫درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫بی‌خیال.
‫چی؟ به خاطر این؟
‫یکی که باهاش کار می‌کنم میاد ‫و باهام حرف میزنه، و بعد چی؟
‫بی‌خیال، بیا یه طوری وانمود نکنیم ‫من کسی‌ام که خبر نداره.
‫واقعا؟ تمام این‌ها رو می‌تونی
‫با یه مکالمه‌ی کوچیک متوجه بشی؟
‫دنی، لطفا من رو جزو افرادی
‫قرار نده که باید به اونم دروغ بگی.
‫لطفا این لطف رو در حقم بکن.
‫تو این لطف رو بهم بکن و من رو
‫از این سرافکندگی پدرانه‌ات رها کن.
‫پدرانه نیست، ‫کاملا معمولیه.
‫داستان چیه؟ مستقیم میری ‫سر بدترین حالت ممکن؟
‫نمی‌خوای خوشبین باشی، ‫سوالی نمی‌پرسی،
‫مستقیم میری بدترین نتیجه ممکن رو می‌گیری؟
‫اوه، درسته، شرمنده. اینجا چیزی ‫برای دیدن وجود نداره. درست میگی.
‫- عذر می‌خوام. ‫- گور بابات مایک.
‫بی‌خیال.
‫سلام؟
‫- سلام عزیزم. ‫- ای وای.
‫آره، یه داستانی تو ‫زندان مرکزی مردان درست شده.
‫- نه. ‫- و فرانک باید سر شیفت باشه
‫ولی جواب نمیده و نمی‌تونن پیداش کنن،
‫- برای همین من باید برم. ‫- لعنت به فرانک!
‫آره واقعا، نه؟
‫خب، حالا وضعیت تو چی میشه؟
‫مطمئن نیستم. ‫یه دعوایی شد،
‫و این طور که معلومه، ‫یکی از زندانی‌ها کشته شد،
‫برای همین الان باید به سرعت ‫همه‌شون بازجویی بشن.
‫خب، این طوری که خیلی بده.
‫می‌دونم، می‌دونم. متاسفم.
‫نه، چون الان تو دفترم، یادته؟
‫تو قرار بود بری خونه ‫و بچه‌ها رو از پدر و مادرم بگیری، یادته؟
‫- لعنتی. ‫- آره.
‫درسته. خیلی متاسفم.
‫مشکلی نیست. فقط، ‫زمانی که می‌رسم اونجا،
‫احتمالا تا اون موقع نوشیدنی خوردن رو ‫شروع کردن و باید اونجا بخوابن.
‫باشه، لعنتی. باید برم.
‫دوستت دارم. مراقب خودت باش.
‫از این سریع‌تر نمی‌تونی ‫از اینجا بزنی بیرون.
‫سه دقیقه بعد از ارضا شدنت، ‫و به این سرعت لباس پوشیدی.
‫چی؟ نه.
‫عه، نه، ‫یعنی میگی لباس نپوشیدی؟
‫خب، الان دیر وقته.
‫تازه زود هم هست.
‫ببینم کاری کردم؟
‫هنوز نه، نه اگر لباسات رو دربیاری،
‫و دوباره منو بکنی.
‫نمی‌تونم.
‫بهترـه عجله کنی.
‫اگر کسی نبینتت دیگه نیازی نیست ‫با شرمساری برگردی.
‫قرار نیست راه رفتن با شرمساری باشه.
‫خیلی خب، باشه پس بمون.
‫نمی‌تونم.
‫برای چی نمی‌تونی؟
‫فکر نمی‌کردم قرارمون این بود.
‫مگه قرارمون چی بود؟
‫واقعا، قرارمون چی بود؟
‫الکس، متاسفم، ‫ولی واقعا باید برم.
‫خب پس، واقعا بهتره که بری.
‫از اونجایی که دیگه بعدا نمی‌تونم ازت بپرسم،
‫بنظرت چقدر نیازه؟
‫نه، وایسا. این...
‫این چیزی نبود که می‌خواستم ازت بپرسم.
‫می‌خواستم بگم، بنظرت چندتا بخورم کافیه؟
‫چندتا چی؟
‫قرص.
‫چرا؟
‫ببینم چیزی خوردی الکس؟
‫چی خوردی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی همه‌اش رو خوردم.
‫چی خوردی الکس؟
‫لعنتی. لعنتی. لعنتی.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، باید همین الان زنگ بزنیم اورژانس.
‫یا یه مرکز درمانی هست،
‫و ماشین منم اون طرف خیابونه.
‫می‌تونم ببرمت اونجا. ‫همینو می‌خوای؟
‫آره؟ آره؟
‫خیلی خب، کلیدت رو بردار
‫و همین طور کیف پولت و کتت.
‫زود باش، باید همین الان بریم.
‫هی، هی.
‫هنوز با منی؟
‫دیدی؟ رسیدیم.
‫فقط می‌خوام تا قبل از این که ‫خیلی دیر بشه بهت بگم.
‫میریم اون تو،
‫و بهشون میگیم که ‫چه اتفاقی افتاده،
‫و بهت کمک می‌کنن.
‫و بعدش، ‫دیگه نمی‌تونیم
‫اتفاقاتی که میفته رو کنترل کنیم.
‫چون هیچ کسی هیچ وقت نمی‌تونه.
‫یه دکتر یا پرستار،
‫یا کسی که فکر می‌کنه مواد ‫غیرقانونی این وسط نقش بازی کرده،
‫یا حتی اگر مشخص بشه
‫که اصلا هیچ موادی تو سیستمت نیست،
‫یکی به پلیس زنگ میزنه و گزارش میده
‫و میگه فکر می‌کنن که تو ‫به دنبال خودکشی هستی...
‫... و اخراج میشی.
‫اگر همچنان می‌خوای بری اون تو، ‫هیچ کدوم این حرف‌ها اهمیت نداره.
‫نه.
‫- مطمئنی؟ چون... ‫- فقط...
‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫بخشی از نفس سایه‌ی ما
‫بخشی از ما که آسیب دیده ‫و زمانی که اون رو رد می‌کنیم،
‫سعی می‌کنیم از خودمون محافظت کنیم ‫که دوباره آسیب نبینیم.
‫آگاه شدن به سایه‌هامون یعنی
‫اعتراف کنیم که ‫قابلیت این رو داریم که به تاریکی بریم.
‫و این ما رو می‌ترسونه.
‫ولی یونگ باور داشت که ‫تنها راه درمان همینه.
‫گفت: ‫ناخودآگاه‌تون رو آگاه کنید،
‫در غیر این صورت ناخودآگاه‌تون، ‫مسیر زندگی‌تون رو مشخص می‌کنه
‫ و سرنوشت‌تون رو می‌سازه.
‫هی!
‫الن! الن! وای خدا. الن.
‫- هی! ‫- الن، اینجا چی کار می‌کنی؟
‫وای خدا، حالت خوبه؟ ‫حالت خوبه؟ آسیب دیدی؟
‫- ... آره، نه، حالم... ‫- سرت ضربه خورد؟
‫- نه، سرم... ‫- خیلی خب، بیا بلند شو.
‫- آروم، آروم، آروم، آروم، آروم. ‫- اصلا نفهمیدم
‫- چطور این طوری شد. ‫- مرتیکه عوضی.
‫اوه مرد.
‫وای. خیلی خب.
‫- درد داره؟ ‫- نه.
‫وای خدا. خیلی خب. آم...
‫این کار رو می‌کنیم.
‫می‌ریم اون طرف خیابون و ‫یه جا میشینیم،
‫و یه چیزی برای نوشیدن می‌گیریم، ‫می‌تونی نفس عمیق بکشی.
‫و، فقط...
‫وای. ولی اول، ‫هر چقدر که نیاز داری
‫اینجا می‌شینیم، باشه؟
‫مطمئنی که حالت خوبه؟
‫- اوهوم. ‫- خیلی خب.
‫اگر می‌تونستی
‫شرایط رو اون طوری عوض کنی ‫که خودت می‌خواستی،
‫اگر می‌تونستی یه رابطه‌ی ‫ایده‌آل باهاش می‌داشتی،
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫می‌تونست چه شکلی باشه؟
‫دستش رو نگه می‌داشتم.
‫فقط می‌خواستم دستش رو بگیرم.
‫می‌خوای بمونم؟
‫ولی می‌تونی بری.
‫.:: ترجمه‌ای از حسام‌الدین ::. ‫.:: Hessamedean ::.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
‫به چیزی فکر می‌کنی که ‫هنوز اتفاق نیفتاده،
‫و به تمام جزئیاتش فکر می‌کنی.
‫سینمای سر. ‫فیلمی که تو سرت پخش میشه.
‫در مرکزیت داستان تنشی وجود داره که
‫مرد، نباید این کار رو انجام بدن،
‫ولی یه طورایی هم می‌خواین که ‫این کار رو انجام بدن،
‫و مثلا، وای خدا، این کار رو انجام دادن ‫و بعد،
‫وای خدا، نیاز این کار رو انجام میدادن.
‫به سلامتی موفقیت و آرزوهای خوب.
‫بنظرم این سریال میاد و ‫یه تصمیم بد رو بررسی می‌کنه
‫که بعد از اون ‫تصمیمات بد زیاد دیگه‌ای گرفته میشه.
‫داستان درباره‌ی این تصمیمات هست ‫که این افراد می‌گیرن
‫و عواقب سنگینی روی زندگی‌هاشون داره.
‫راستش تا حالا به هیچ کسی نگفتم.
‫خب، ریشه‌ی جذابیتی که این شخصیت داره
‫مشکلات‌شون با همدیگه سازگاری داره.
‫مثل پازل اره‌ست. ‫هر کدوم‌شون یه پروانه‌ست
‫و هر کدم نقش شعله رو برای اون یکی دارن.
‫که اینم از شانس منه.
‫اون دختر جذب متانت اون مرد شده،
‫و میزان اعتماد به نفسش،
‫ولی در عین حال، شخصیت مرد هم ‫تمام چیزهایی که
‫اون دختر واقعا آرزشون رو داره و ‫در اون دختر تجسم می‌کنه.
‫عادی بودن و مقبولیت
‫و عشق بی‌قید و شرط از شریکش.
‫بابت امروز ممنون.
‫یه جذابیت سمی‌ای
‫بین دو نفری که همدیگه رو می‌بینن وجود داره
‫اونم دقیقا در بخش‌های از ‫شخصیت‌شون که بیشترین مشکل رو دارن.
‫چه بلایی سر تو اومده؟
‫خیلی چیزها.
‫تمام شخصیت‌ها، ‫نه فقط الکس فارست،
‫هر کسی آسیب دیده،
‫هر کدوم‌شون هر اتفاقی که براشون افتاده رو
‫به برخوردشون با افراد دیگه ‫وارد صحنه می‌کنن.
‫اگر می‌تونستی یه رابطه‌ی ایده‌آل
‫ باهاش می‌داشتی،
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫می‌تونست چه شکلی باشه؟
‫فکر می‌کنم اصلا نمی‌دونه
‫از این انسان چی می‌خواد،
‫ولی یه حسی بهش داره، ‫خاطره‌ای ازش داره،
‫که دستش رو گرفته.
‫فقط می‌خوام دستش رو بگیرم.
‫بنظرم این یه نشونه‌ایه از این که،
‫خواستگاه‌اش از یه جای خیلی خیلی ‫عمیق و کودکانه‌ایه.
‫می‌دونی، ‫اگر یه آدم دیگه بودی،
‫بهت می‌گفتم که مراقب باشی،
‫ولی یه آدم دیگه‌ نیستی، مگه نه؟
‫فقط مسئله این بود
‫نشون بدیم این افراد چه کسانی بودن
‫و هر دوی ما از همون اول ‫بهم دیگه اعتماد داشتیم.
‫فکر نمی‌کردم همچین قراری داشتیم.
‫چه قراری داشتیم؟
‫این دوتا شخصیت رو دیدیم که
‫ارتباط عاشقانه‌ی سریعی داشتن.
‫همه‌ چیز یهو شروع میشه ‫و سریع پیش میره.
‫و حالا، حقیقت داره وارد بازی میشه،
‫و یه مقداری هم مسموم کردن سرچشمه وجود داره.
‫و بعد از اون، ‫دیگه نمی‌تونیم
‫اتفاقاتی که میفته رو کنترل کنیم.
‫راستش این یکی از لحظات محبوب منه.
‫درست لحظه‌ای که نقطه‌ی دیدش ‫می‌خواد سیاه بشه،
‫پایین رو نگاه می‌کنه ‫و یه خرگوش می‌بینه
‫که داره می‌پره و تو راهرو حرکت می‌کنه.
‫این یه هدیه برای بیننده‌ست
‫که بسیار با فلیم آشنایی داره.
‫سعی کردیم ردی از خُرد نون
‫برای افرادی که کاملا ‫با فیلم آشنایی دارن باقی بذاریم.
‫بنظرم که قراره برای همه ‫یه ماجراجویی
‫خفن و پر فراز و نشیب باشه.